เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ปลุกให้ธามที่กำลังหลับใหลอยู่ ตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เขามองหน้าปัดนาฬิกาที่แสดงเวลา 06.00 น. เช้าตรู่ แสงแดดอ่อนๆ เริ่มสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องนอนในคฤหาสน์หลังเดิม ธามพยายามขยับตัว แต่กลับรู้สึกถึงความอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนใหญ่ของพ่อกับแม่ ซึ่งเป็นห้องที่เขาไม่ได้เข้ามานอนนานหลายปี "นี่ฉันฝันไปอีกแล้วเหรอ" ธามพึมพำกับตัวเอง เขาลุกขึ้นนั่งมองไปรอบๆ ห้องที่คุ้นเคย ความหรูหราโอ่อ่าของเฟอร์นิเจอร์ ภาพวาดสีน้ำมันบนผนัง และของสะสมราคาแพงที่ตั้งโชว์อยู่ตามมุมต่างๆ ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ ราวกับว่าเวลาในห้องนี้ได้หยุดนิ่งไปเมื่อครั้งที่เขายังเป็นเด็ก ธามลุกจากเตียงเดินไปที่หน้าต่าง เขาเห็นสวนกว้างที่ดูแลอย่างดี รถยนต์หรูจอดเรียงรายอยู่หน้าโรงรถ และพนักงานรักษาความปลอดภัยที่กำลังยืนประจำตำแหน่งอยู่ สภาพแวดล้อมทุกอย่างบ่งบอกถึงความมั่งคั่งและความสบายที่เขาเคยได้สัมผัส แต่บัดนี้กลับให้ความรู้สึกที่ห่างเหินและไม่คุ้นเคย "คุณธามคะ" เสียงของแม่บ้านดังขึ้นจากนอกประตู "คุณทานข้าวเช้าเลยไหมคะ" "ครับ" ธามตอบเสียงอู้อี้ "เดี๋ยวผมลงไปครับ" เขากลับไปนอนลงบนเตียงอีกครั้ง ปิดตาลง พยายามรื้อฟื้นความทรงจำจากความฝันเมื่อครู่ มันเป็นความฝันที่ชัดเจนเหลือเกิน ภาพของอรุณรัศมี ใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเอมอร ลูกชายตัวน้อยของเขา มันเป็นภาพที่ทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นอย่างประหลาด "ไม่สิ" ธามสะบัดหัวไล่ความคิด "เราไม่ได้อยู่ที่นี่" เขาบอกตัวเอง "เราอยู่กันที่อพาร์ตเมนต์" ความคิดเรื่องอพาร์ตเมนต์ ทำให้ธามรู้สึกหวนนึกถึงความสุขที่เขาและอรุณรัศมีเคยมีร่วมกัน ชีวิตที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ เขาจำได้ถึงรอยยิ้มของอรุณรัศมีเมื่อตอนที่เขาสัญญาว่าจะสร้างชีวิตครอบครัวที่มั่นคงให้เธอ และเขาก็ทำได้สำเร็จ แต่แล้ว ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของธาม เขาจำได้ว่าเมื่อคืนนี้ เขาได้มีปากเสียงกับอดุลย์ พ่อของเขา เรื่องเกี่ยวกับโครงการใหม่ที่บริษัท อดุลย์ยังคงมีทัศนคติที่หัวโบราณและไม่ยอมรับแนวคิดใหม่ๆ ของเขา แม้ว่าหลังจากที่ป่วยไปครั้งนั้น อดุลย์จะยอมรับอรุณรัศมีมากขึ้น แต่ในเรื่องงาน เขาก็ยังคงยึดมั่นในแนวทางเดิมๆ "เรื่องนั้น... มันเกิดขึ้นจริงเหรอ" ธามถามตัวเอง เขาพยายามนึกย้อนกลับไป เหตุการณ์เมื่อคืนนี้มันรู้สึกเหมือนจริงมาก จนยากที่จะแยกแยะระหว่างความจริงกับความฝัน ธามตัดสินใจลุกจากเตียง เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เลือกชุดที่ดูสุภาพและเหมาะสมสำหรับลงไปทานข้าวกับพ่อแม่ เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คสีดำ มันเป็นชุดที่เขาเคยใส่ไปทำงานบ่อยๆ เมื่อครั้งที่เขายังต้องมาบริหารงานที่บริษัทนี้อย่างเต็มตัว เมื่อเขาเดินลงไปที่ห้องอาหาร ก็พบว่าอดุลย์และมารดาของเขานั่งรออยู่แล้ว โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารเช้าที่จัดวางอย่างสวยงาม กลิ่นหอมของกาแฟและอาหารลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ "อรุณรัศมี... ไม่ได้มาด้วยเหรอ" อดุลย์ถามเสียงเรียบ โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองธาม ธามชะงักไปเล็กน้อย "เอ่อ... เธออยู่ที่อพาร์ตเมนต์ครับพ่อ" เขาตอบ "แล้วเอมอร ล่ะครับ" "เอมอร... ยังนอนอยู่" มารดาของธามตอบ "วันนี้มันวันเสาร์นี่นะ" ธามนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง "ผม... ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหมครับ" เขาเอ่ยถามเสียงเบา อดุลย์วางส้อมลง "ลูกพูดเรื่องอะไร" เขาถาม "เมื่อคืนนี้... ผมมีปากเสียงกับพ่อ" ธามกล่าว "แล้ว... แล้วผมก็ฝันว่าผมอยู่ที่อพาร์ตเมนต์กับอรุณรัศมีและเอมอร" อดุลย์มองธามด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ลูก... ลูกคิดมากไปนะ" เขาพูด "เมื่อคืนนี้ลูกกลับมาดึกกว่าปกติ พ่อก็แค่เป็นห่วง เลยคุยกับลูกนิดหน่อย" "แต่ผมจำได้ว่า..." ธามพยายามอธิบาย "ผมจำได้ว่าพ่อบอกว่า... ว่าผมเลือกทางที่ผิด" "พ่อ... พ่ออาจจะพูดแรงไปหน่อย" อดุลย์กล่าว "แต่ลูกก็ต้องเข้าใจนะ ว่าพ่อเป็นห่วงอนาคตของลูก" ธามรู้สึกสับสน เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาประสบเมื่อคืนนี้เป็นความฝัน หรือเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงแล้วเขาจำผิดไป "แล้ว... แล้วผมจะกลับไปอพาร์ตเมนต์ได้เมื่อไหร่ครับ" ธามถาม อดุลย์ถอนหายใจ "ทำไมลูกต้องรีบร้อนกลับไปที่นั่นด้วย" เขาถาม "บ้านของเราก็อยู่ที่นี่นะ" "แต่... แต่อรุณรัศมีกับเอมอร..." ธามพูด "อรุณรัศมี... เธอเป็นคนดี" อดุลย์กล่าว "พ่อก็ยอมรับเธอแล้วไม่ใช่เหรอ" "แต่เธอไม่สบายใจที่จะอยู่ที่นี่" ธามบอก "เธอรู้สึกว่าเราไม่ค่อยมีเวลาให้กัน" "นั่นมันก็เป็นเพราะลูกเองนะ" อดุลย์พูด "ลูกมัวแต่หมกมุ่นกับงานของตัวเอง จนไม่มีเวลาให้ครอบครัว" ธามก้มหน้าลงมองจานข้าวของตนเอง "ผมขอโทษครับพ่อ" เขาตอบ "ผมจะพยายามหาเวลาให้มากขึ้น" หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ธามก็ขอตัวขึ้นไปที่ห้องนอนของเขา เขานั่งลงบนเตียง พยายามทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมด เมื่อคืนนี้มันชัดเจนมาก เหมือนจริงจนน่ากลัว เขาจำได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นเมื่อได้กอดอรุณรัศมี และเสียงหัวเราะของเอมอร "มันเป็นแค่ความฝันจริงๆ เหรอ" ธามถามตัวเองอีกครั้ง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ดูเวลา 07.30 น. เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะโทรหาอรุณรัศมีหรือไม่ แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจที่จะไม่โทรไป เขาไม่อยากทำให้อรุณรัศมีเป็นกังวล ธามตัดสินใจที่จะกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ให้เร็วที่สุด เขาจะคุยกับอรุณรัศมีเรื่องนี้ และหาข้อสรุปให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาเดินลงไปข้างล่างอีกครั้ง พบว่าอดุลย์กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ส่วนมารดาของธามกำลังพูดคุยโทรศัพท์อยู่ "พ่อครับ" ธามกล่าว "ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" อดุลย์เงยหน้าขึ้นมอง "รีบร้อนไปไหน" เขาถาม "ผม... ผมมีเรื่องต้องจัดการที่อพาร์ตเมนต์ครับ" ธามตอบ อดุลย์พยักหน้า "ก็ได้" เขาบอก "แต่ลูกก็อย่าลืมนะ ว่านี่ก็เป็นบ้านของลูกเหมือนกัน" ธามตอบรับ เขาเดินออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงความสับสนและความไม่แน่ใจ เขาก้าวเข้าไปในรถยนต์ของตนเอง สตาร์ทเครื่องยนต์ และขับออกไปบนถนนที่คุ้นเคย แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ระหว่างทาง ธามก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความฝันของเขา มันช่างสมจริงเหลือเกิน สมจริงจนทำให้เขารู้สึกเหมือนว่ามันคือความจริง เมื่อธามขับรถมาถึงอพาร์ตเมนต์ เขาก็เห็นรถของอรุณรัศมีจอดอยู่หน้าอาคาร เขาจอดรถและรีบเดินเข้าไป "อรุณรัศมี" ธามเรียกชื่อเธอ เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป อรุณรัศมีที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับเอมอร หันมามองเขาด้วยรอยยิ้ม "คุณกลับมาแล้ว" เธอพูด "เอมอรดีใจใหญ่เลย" ธามเดินเข้าไปกอดทั้งคู่ "ผมก็ดีใจที่ได้กลับมา" เขาบอก "คุณพ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ" อรุณรัศมีถาม เมื่อเห็นสีหน้าของธาม "คุณดูไม่ค่อยสบาย" "เปล่าครับ" ธามตอบ "ผมแค่... ผมแค่คิดถึงพวกคุณ" เขาตัดสินใจที่จะยังไม่เล่าเรื่องความฝันให้เธอฟังในตอนนี้ เขาต้องการเวลาสักพัก เพื่อประมวลผลทุกอย่าง และหาคำตอบที่แท้จริงให้ได้ "วันนี้เราไปสวนสาธารณะกันดีไหม" ธามเสนอ "ไปเล่นสนุกกัน" "ดีเลยค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "เอมอรชอบไปสวนสาธารณะมาก" "ไปครับคุณพ่อ" เอมอรตะโกนอย่างดีใจ ธามยิ้มให้กับลูกชายและภรรยา ความรู้สึกอบอุ่นเริ่มกลับมาอีกครั้ง เขาหวังว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้จะเป็นเพียงแค่ความฝันร้าย และชีวิตของพวกเขาก็จะกลับมาเป็นปกติสุขเหมือนเดิม แต่ลึกๆ ในใจ ธามก็ยังคงมีความกังวลอยู่ ความกังวลว่า สัญญาที่เขาเคยให้ไว้กับอรุณรัศมี อาจจะกำลังถูกท้าทายอีกครั้ง