"ผมเข้าใจครับพ่อ" ธามกล่าว "แต่ผมได้ศึกษาข้อมูลมาอย่างดีแล้ว และผมเชื่อมั่นว่าความเสี่ยงที่เกิดขึ้นนั้น เราสามารถบริหารจัดการได้ พ่อจำได้ไหมครับว่าครั้งหนึ่งพ่อเคยบอกผมว่า การลงทุนทุกอย่างย่อมมีความเสี่ยง แต่ถ้าเราไม่กล้าที่จะก้าวออกไป เราก็จะไม่มีวันได้เห็นผลตอบแทนที่คุ้มค่า" ธามมองหน้าบิดาตรงๆ ด้วยความมั่นใจ เขาเห็นแววตาของอดุลย์ที่ฉายประกายบางอย่าง ราวกับกำลังประเมินเขาอยู่ มารดาของธามที่นั่งอยู่ข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วย "คุณธามพูดถูกนะคะคุณอดุลย์ ครั้งหนึ่งคุณก็เคยเป็นนักธุรกิจที่กล้าได้กล้าเสียเหมือนกัน" อดุลย์ถอนหายใจเบาๆ "พ่อรู้ว่าลูกมีความเชื่อมั่นในโครงการนี้" เขากล่าว "แต่พ่อก็ยังเป็นห่วงเรื่องความมั่นคงของบริษัทในระยะยาว พ่อไม่อยากให้เกิดความผิดพลาดที่ส่งผลกระทบต่อทุกคนในครอบครัว" "ผมเข้าใจความกังวลของพ่อนะครับ" ธามพูดต่อ "แต่ผมได้เตรียมแผนสำรองไว้แล้ว ในกรณีที่เกิดสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน เรามีแนวทางในการแก้ไขปัญหา และผมได้ปรึกษากับทีมงานของเราแล้ว ทุกคนก็พร้อมที่จะรับมือกับความท้าทายนี้" ธามเงยหน้าขึ้นมองอรุณรัศมีที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอส่งยิ้มให้กำลังใจเขา ธามรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจ "แล้วเรื่องเงินทุนล่ะ" อดุลย์ถามต่อ "ลูกมั่นใจว่ามีเงินทุนเพียงพอที่จะดำเนินโครงการนี้ให้สำเร็จใช่ไหม" "ผมได้เตรียมแหล่งเงินทุนไว้หลายทางครับพ่อ" ธามตอบ "ทั้งจากส่วนของบริษัท และผมได้เจรจากับสถาบันการเงินบางแห่ง ซึ่งพวกเขาก็ให้ความสนใจในโครงการของเรามาก ถ้าหากโครงการได้รับการอนุมัติจากทางบริษัท ผมเชื่อว่าเราจะสามารถระดมทุนที่จำเป็นได้ครบถ้วน" อดุลย์พยักหน้าช้าๆ "พ่อ... พ่อก็อยากให้ลูกประสบความสำเร็จ" เขากล่าวเสียงเบาลง "พ่อได้เห็นพัฒนาการของลูกมาตลอด ตั้งแต่วันที่ลูกเข้ามาทำงานที่นี่ พ่อเห็นความตั้งใจและความสามารถของลูก" คำพูดของพ่อทำให้ธามรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่เขาจะได้ยินคำชมเชยเช่นนี้จากปากของอดุลย์ "พ่อ... พ่อขอเวลาพิจารณาเรื่องนี้อีกครั้งนะ" อดุลย์กล่าว "พ่อจะคุยกับคณะกรรมการบริหารอีกที แล้วค่อยตัดสินใจอีกครั้ง" "ขอบคุณครับพ่อ" ธามกล่าวด้วยความรู้สึกยินดี "ผมจะรอฟังข่าวจากพ่อนะครับ" อรุณรัศมีบีบมือธามเบาๆ "คุณทำได้ดีมากเลยค่ะ" เธอพูดกระซิบ หลังจากการพูดคุย ธามและอรุณรัศมีก็เดินทางกลับบ้าน บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความหวัง ธามรู้สึกว่าเขากำลังจะได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้งหนึ่ง "ฉันดีใจนะคะที่คุณธาม" อรุณรัศมีเอ่ยขึ้น "ที่อย่างน้อยคุณพ่อของคุณก็เริ่มเปิดใจรับฟังคุณมากขึ้น" "ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" ธามตอบ "มันไม่ใช่แค่เรื่องของโครงการ แต่มันคือความสัมพันธ์ของเรากับพ่อด้วย" "ฉันเชื่อว่าความสัมพันธ์ของคุณกับคุณพ่อจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "คุณพ่อของคุณคงจะภูมิใจในตัวคุณมากเลยนะคะ" ธามยิ้ม "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ก็คงเป็นเพราะเธอ" เขาหันไปมองอรุณรัศมี "ขอบคุณนะ ที่คอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ" "เราคือครอบครัวเดียวกันค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "เราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน" ในขณะที่ธามกำลังมีความหวังกับอนาคตที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปนั้นเอง ความจริงบางอย่างที่เขาพยายามจะลืมเลือน ก็กำลังจะกลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง หนึ่งในอดีตที่เขาไม่อยากจดจำ กำลังจะปรากฏขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว