การสืบค้นข้อมูลของเอกเริ่มมีความคืบหน้า ธามได้รับอีเมลจากเอกอีกครั้ง พร้อมกับเอกสารแนบจำนวนหนึ่ง "ธาม" เอกเขียนมา "ฉันได้ข้อมูลมาค่อนข้างเยอะแล้ว แพรวามีหนี้บัตรเครดิตหลายใบ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นหนี้เก่าที่ค้างชำระมานาน และมีเจ้าหนี้ทวงถามอยู่หลายราย นอกจากนี้ ฉันยังพบว่าเธอเคยมีประวัติการกู้ยืมเงินจากแหล่งที่ไม่เป็นทางการ ซึ่งดูเหมือนจะยังไม่ได้ชำระคืนทั้งหมด" ธามอ่านอีเมลของเอกอย่างตั้งใจ เขาเริ่มเห็นภาพที่ชัดเจนขึ้นเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเงินของแพรวา "แต่ที่น่าแปลกใจคือ" เอกเขียนต่อไป "ฉันพบว่าแพรวาเพิ่งจะได้รับเงินจำนวนหนึ่งจากกองมรดกเมื่อไม่นานมานี้ ซึ่งจำนวนเงินนั้นน่าจะเพียงพอที่จะชำระหนี้ส่วนใหญ่ของเธอได้แล้ว ทำไมเธอถึงยังมาบอกว่ามีปัญหาทางการเงินหนักขนาดนั้น ฉันไม่เข้าใจ" ธามรู้สึกสับสน เขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่อข้อมูลที่ได้มานี้หรือไม่ หรือว่าแพรวากำลังหลอกลวงเขา "เอก... ขอบคุณมากนะ" ธามตอบกลับไป "ฉันจะลองเอาข้อมูลนี้ไปคิดดู" เขานั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน จ้องมองไปยังเอกสารที่เอกส่งมา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและความสงสารกำลังต่อสู้กันในใจ เขาจำได้ถึงความผิดพลาดในอดีตที่เขาเคยมีกับแพรวา ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น และเขาไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย "คุณธามคะ" เสียงอรุณรัศมีดังขึ้น เมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องทำงาน "ทานอะไรหน่อยไหมคะ" ธามเงยหน้าขึ้นมองภรรยา "ขอบคุณครับ" เขาตอบ "ผมกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่" "เรื่องแพรวาอีกแล้วใช่ไหมคะ" อรุณรัศมีถามอย่างอ่อนโยน "คุณกำลังกังวลว่าเขาจะหลอกคุณใช่ไหม" ธามถอนหายใจ "ผม... ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" เขาตอบ "เอกได้ข้อมูลมาว่าแพรวาเพิ่งจะได้รับเงินจำนวนหนึ่งจากกองมดก ซึ่งน่าจะพอใช้หนี้ได้แล้ว แต่เขาก็ยังบอกว่าไม่มีเงิน" อรุณรัศมียิ้มบางๆ "ถ้าอย่างนั้น คุณธามก็ไม่ต้องไปช่วยเขาแล้วสิคะ" "แต่... ผมก็รู้สึกสงสารเขาอยู่นะ" ธามกล่าว "บางทีเขาอาจจะมีเหตุผลอื่นที่เราไม่รู้ก็ได้" "คุณธามคะ" อรุณรัศมีเดินเข้ามานั่งข้างๆ เขา "ฉันเข้าใจว่าคุณเป็นคนใจดี และคุณไม่ชอบเห็นใครลำบาก" "แต่" เธอเว้นจังหวะ "คุณก็มีครอบครัวที่ต้องดูแล มีอนาคตที่ต้องสร้าง" "คุณต้องคิดให้รอบคอบนะคะ" อรุณรัศมีกล่าวต่อ "ถ้าคุณตัดสินใจผิดพลาด มันอาจจะส่งผลกระทบต่อเราทุกคน" ธามมองหน้าอรุณรัศมี เขาเห็นความรักและความห่วงใยในแววตาของเธอ เขาตระหนักดีว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้อารมณ์เข้ามาครอบงำการตัดสินใจที่สำคัญเช่นนี้ได้ "ผมรู้แล้วล่ะครับ" ธามตอบ "ผมจะลองไปคุยกับแพรวาอีกครั้ง" "คุณจะไปคุยกับเขา" อรุณรัศมีถามด้วยความประหลาดใจ "คุณจะถามเขาตรงๆ เลยเหรอคะ" "ผมคิดว่าผมต้องทำแบบนั้น" ธามกล่าว "ผมต้องรู้ความจริงให้ได้" เช้าวันต่อมา ธามนัดพบแพรวาที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง เขาเลือกสถานที่สาธารณะ เพื่อให้แน่ใจว่าการสนทนาจะเป็นไปอย่างปกติ เมื่อแพรวามาถึง ธามสังเกตเห็นว่าเธอดูผอมลง และมีร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้า "สวัสดีธาม" แพรวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า "ขอบคุณนะที่ยอมเจอฉัน" "สวัสดีแพรวา" ธามตอบ "ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอ" แพรวาเงยหน้าขึ้นมองเขา "มีอะไรเหรอ" "ฉันรู้ว่าเธอมีปัญหาเรื่องเงิน" ธามกล่าว "แต่ฉันก็ได้รับข้อมูลมาว่า เธอเพิ่งจะได้รับเงินจากกองมรดกมาจำนวนหนึ่ง" แพรวาหน้าซีดเผือด เธอหลุบตาลงมองแก้วกาแฟในมือ "ฉัน... ฉันไม่ได้โกหกนะธาม" "แล้วทำไมถึงเป็นแบบนั้น" ธามถามอย่างกดดัน "ทำไมเธอถึงยังบอกว่าไม่มีเงิน" แพรวาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ "คือ... คือเงินก้อนนั้น..." เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "มัน... มันถูกยึดไปแล้ว" "ยึดไป?" ธามถามด้วยความงุนงง "ใครยึดไป" "เจ้าหนี้... เจ้าหนี้เงินกู้" แพรวาตอบ "พวกเขารู้ว่าฉันได้รับเงินก้อนนั้น เลยมาทวงหนี้ทั้งหมด" "แต่... เอกบอกว่าเงินก้อนนั้นน่าจะเพียงพอที่จะใช้หนี้ได้ทั้งหมด" ธามกล่าว "แล้วทำไมถึงยังถูกยึดไปอีก" "เพราะ... เพราะหนี้มันเยอะกว่าที่คิด" แพรวาอธิบาย "แล้วพวกเขาก็ไม่ยอมผ่อนผันให้เลย" ธามมองหน้าแพรวา เขาเริ่มรู้สึกสับสนอีกครั้ง เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นความจริงทั้งหมดหรือไม่ "แล้ว... แล้วเรื่องค่าเช่าบ้านล่ะ" ธามถาม "เธอจะทำอย่างไร" แพรวาเงยหน้าขึ้นมองธาม น้ำตาคลอเบ้า "ฉันไม่รู้จริงๆ ธาม" เธอพูด "ฉันจนปัญญาแล้วจริงๆ" ธามมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของแพรวา เขารู้สึกเห็นใจเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังมีความสงสัยอยู่ในใจ