อรุณรัศมีนั่งนิ่งราวกับถูกสาป ความจริงอันโหดร้ายที่ธามเพิ่งเอ่ยออกมานั้นกระหน่ำซัดเธอจนแทบยืนไม่อยู่ โลกทั้งใบที่เคยมีเขาเป็นศูนย์กลางได้พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า เสียงรอบข้างเลือนรางไปหมด เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมานอกอก ดวงตาคู่งามที่เคยฉายแววสดใส บัดนี้กลับพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตาที่เอ่อคลอ "ท้อง... ลูกของผม..." ธามพึมพำซ้ำ ราวกับจะยืนยันความเจ็บปวดที่เขากำลังมอบให้เธอ "ผมเสียใจอรุณรัศมี ผมขอโทษจริงๆ" "ขอโทษ... เหรอคะ" อรุณรัศมียิ้มเยาะอย่างขมขื่น รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือเค้าความสวยงาม "นี่คือคำขอโทษสำหรับความรักทั้งหมดที่ฉันมีให้คุณเหรอคะ" น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้บัดนี้ไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอไม่รู้ว่าควรจะโกรธ เสียใจ หรือสิ้นหวังดี ความรู้สึกทุกอย่างตีวนอยู่ในอกจนแทบจะหายใจไม่ออก "ผมรู้ว่ามันยาก" ธามเอื้อมมือมาสัมผัสแขนของเธอเบาๆ แต่มือของอรุณรัศมีสะบัดออกอย่างแรง "แต่ผมต้องรับผิดชอบ" "รับผิดชอบ..." อรุณรัศมีหัวเราะทั้งน้ำตา "คุณจะรับผิดชอบกับผู้หญิงคนนั้นและลูกในท้องของเธอใช่ไหมคะ แล้วความรับผิดชอบที่คุณมีให้ฉันล่ะคะ มันไม่มีอยู่จริงเลยใช่ไหม" "มันไม่ใช่แบบนั้น" ธามพยายามอธิบาย "ผมรักคุณนะอรุณรัศมี รักคุณมากจริงๆ แต่เรื่องนี้มันเกิดขึ้นก่อนที่เราจะได้..." "ก่อนที่เราจะได้อะไรคะ" อรุณรัศมีสวนกลับเสียงดัง "ก่อนที่เราจะได้มีความสุขกันจริงๆ ใช่ไหมคะ" เธอไม่สามารถทนฟังคำอธิบายใดๆ จากเขาได้อีกต่อไป ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาจนเธอรู้สึกชาไปทั้งร่าง เธอรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว จนเก้าอี้ล้มลงเสียงดัง "ฉัน... ฉันไปก่อนนะคะ" เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เธอมองธามเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันหลังวิ่งออกไปจากร้านกาแฟ ทิ้งให้ธามนั่งอยู่ตามลำพัง พร้อมกับความรู้สึกผิดและความเสียใจที่ถาโถม ขณะที่วิ่งออกมา ดวงตาของอรุณรัศมีก็พร่ามัวไปด้วยน้ำตา เธอแทบมองไม่เห็นทาง เบียดเสียดผู้คนไปตามฟุตบาทโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เป้าหมายเดียวของเธอคือการหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเองซ้ำๆ ความรู้สึกถูกทรยศถาโถมเข้าใส่จนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ เมื่อมาถึงบ้านพักคนชรา อรุณรัศมีรีบตรงไปที่ห้องพักของคุณสมพร เธอต้องการใครสักคน ที่จะโอบกอดเธอ ปลอบประโลมเธอในยามที่จิตใจบอบช้ำที่สุด "คุณป้าคะ" เธอทรุดตัวลงข้างเตียงของคุณสมพร ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจหักห้ามใจ "อรุณรัศมี เกิดอะไรขึ้นลูก" เสียงของคุณสมพรเต็มไปด้วยความตกใจและเป็นห่วง เธอยื่นมือที่เหี่ยวย่นมาลูบหัวหลานสาวบุญธรรมอย่างแผ่วเบา "ธาม... ธามจะแต่งงานค่ะคุณป้า" อรุณรัศมีสะอื้นไห้ "เขา... เขามีลูกกับผู้หญิงคนอื่นแล้ว" คุณสมพรตกใจมาก เธอโอบกอดอรุณรัศมีไว้แน่น "ตายแล้ว... เกิดอะไรขึ้นเนี่ย" "หนูไม่รู้ค่ะคุณป้า หนูไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับหนู" อรุณรัศมีซบหน้าลงกับอกของคุณสมพร ร่างกายสั่นเทาด้วยความสะเทือนใจ "ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไร" คุณสมพรปลอบประโลม "เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้น" อรุณรัศมียังคงร้องไห้ไม่หยุด เธอรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ความฝันและความหวังทั้งหมดที่เคยมีกับธาม พังทลายลงในพริบตา ตลอดทั้งบ่าย อรุณรัศมีนั่งซึมอยู่ในห้องพักของคุณสมพร เธอแทบไม่พูดจาอะไรเลย ดวงตาของเธอยังคงแดงก่ำจากการร้องไห้ "คุณป้าคะ" เธอเอ่ยขึ้นเบาๆ ในที่สุด "หนู... หนูควรจะทำยังไงดีคะ" คุณสมพรมองหลานสาวด้วยความสงสาร "ตอนนี้ให้เวลาตัวเองก่อนนะลูก หายใจลึกๆ แล้วค่อยๆ คิด" "แต่หนูรักเขาค่ะคุณป้า" อรุณรัศมีพูดเสียงแผ่ว "หนูไม่รู้จะทำยังไงถ้าไม่มีเขา" "ความรักมันไม่ใช่ทุกอย่างนะลูก" คุณสมพรพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "บางครั้ง สิ่งที่เรารักที่สุด ก็อาจจะเป็นสิ่งที่จะทำร้ายเรามากที่สุดก็ได้" อรุณรัศมีเงยหน้ามองคุณสมพร ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน "หนู... หนูไม่เข้าใจ" "ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้แหละลูก" คุณสมพรยิ้มบางๆ "มีทั้งสุขและทุกข์ปะปนกันไป สิ่งสำคัญคือเราต้องเข้มแข็ง" อรุณรัศมีหลับตาลง เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำตามที่คุณสมพรบอก แต่ความเจ็บปวดในใจมันหนักอึ้งจนเกินกว่าจะรับไหว คืนนั้น อรุณรัศมีนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง ภาพของธาม รอยยิ้มของเขา คำพูดของเขา วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เธอพยายามจะลืม แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งจำได้ชัดเจน เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มทอแสง อรุณรัศมีก็ยังคงนอนตาค้างอยู่ เธอรู้ว่าพรุ่งนี้จะต้องเริ่มต้นขึ้นอีกวันหนึ่ง แต่สำหรับเธอแล้ว ทุกอย่างมันดูมืดมนและว่างเปล่าไปหมด เธอหยิบมือถือขึ้นมามอง ข้อความที่นนท์ส่งมาเมื่อคืนยังคงค้างอยู่บนหน้าจอ "คืนนี้ผมเป็นห่วงคุณนะ หวังว่าคุณจะปลอดภัย" อรุณรัศมีมองข้อความนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับนนท์ในตอนนี้ เขาเข้ามาในช่วงเวลาที่เธออ่อนแอที่สุด แต่เธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมจะเปิดใจรับใครอีกคนหรือไม่ เธอถอนหายใจยาว พลางคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนกับนนท์ ความอบอุ่น ความใส่ใจที่เขามีให้ แม้ว่าใจของเธอจะยังคงจมปลักอยู่กับความเสียใจที่มีต่อธาม แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้สึกขอบคุณที่ยังมีนนท์อยู่ข้างๆ "ฉันต้องเข้มแข็ง" อรุณรัศมีพูดกับตัวเองเบาๆ "ฉันต้องก้าวผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้" แต่คำพูดนั้นดูเหมือนจะไร้พลัง เมื่อความเจ็บปวดในใจมันยังคงหนักอึ้งจนแทบจะขยับตัวไม่ได้