อรุณรัศมีใช้เวลาหลายวันจมอยู่กับความเศร้าและความผิดหวัง เธอเก็บตัวเงียบ ไม่ยอมพูดคุยกับใคร แม้แต่คุณสมพร เธอก็พยายามหลีกเลี่ยง การที่นนท์จากไปอย่างกะทันหัน และยังมาพร้อมกับข่าวการแต่งงานที่เหมือนเป็นการตอกย้ำว่าเธอไม่มีค่าพอที่จะอยู่ในชีวิตของใครเลย เป็นสิ่งที่บั่นทอนจิตใจของเธออย่างแสนสาหัส "อรุณรัศมี" เสียงของคุณสมพรดังขึ้นที่หน้าประตูห้องของเธอ "เปิดประตูหน่อยลูก" อรุณรัศมีพยายามกลั้นเสียงสะอื้น เธอซุกหน้าลงกับหมอน ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม "อรุณรัศมี" คุณสมพรเรียกอีกครั้ง "ป้าเป็นห่วงนะ ออกมาคุยกับป้าหน่อยได้ไหม" ในที่สุด อรุณรัศมีก็ค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปเปิดประตู เธอยืนมองคุณสมพรด้วยดวงตาที่บวมแดง "โอ้โห หน้าหนูเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง" คุณสมพรเอ่ยเสียงอ่อนโยน "เข้ามาสิลูก" อรุณรัศมีเดินเข้าไปในห้องของคุณสมพร นั่งลงบนเตียงข้างๆ เธอ "เล่าให้ป้าฟังได้นะ" คุณสมพรพูด พลางลบน้ำตาให้เธอเบาๆ อรุณรัศมีสูดหายใจลึกๆ "คุณนนท์... เขา... เขาโทรมาค่ะคุณป้า" คุณสมพรชะงักไปเล็กน้อย "แล้วเขาว่ายังไง" "เขาบอกว่า... เขาจะแต่งงานค่ะ" อรุณรัศมีพูดเสียงสั่น "แล้วเขาก็บอกว่า... เขาตัดใจจากผู้หญิงคนนั้นไม่ได้" คุณสมพรกอดอรุณรัศมีไว้แน่น "ป้าเสียใจด้วยนะหนู" "หนูรู้สึกเหมือนโดนหักหลังเลยค่ะคุณป้า" อรุณรัศมีพึมพำ "ทำไมเขาต้องทำแบบนี้กับหนูด้วย" "ป้าว่า... บางทีการที่เขาบอกความจริงกับหนูในตอนนี้ อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้วก็ได้นะ" คุณสมพรพูดอย่างระมัดระวัง "อย่างน้อยหนูก็จะได้ไม่ต้องเสียเวลาอีกต่อไป" "แต่หนู... หนูยังรักเขาอยู่เลยค่ะ" อรุณรัศมีพูดทั้งน้ำตา "หนูไม่รู้จะทำยังไง" "ป้ารู้ว่ามันยาก" คุณสมพรปลอบ "แต่หนูต้องเข้มแข็งนะ" "หนูพยายามแล้วค่ะ" อรุณรัศมีพูด "แต่หนูรู้สึกว่าหนูอ่อนแอเกินไป" "ความเข้มแข็งไม่ได้มาจากการไม่รู้สึกเจ็บปวดนะหนู" คุณสมพรอธิบาย "ความเข้มแข็งที่แท้จริง คือการรู้ว่าตัวเองกำลังเจ็บปวด แต่ก็ยังลุกขึ้นสู้ต่อไป" อรุณรัศมีเงยหน้ามองคุณสมพร ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน "แล้วเรื่องของธามล่ะ" คุณสมพรถามต่อ "หนูยังติดต่อเขาอยู่ไหม" อรุณรัศมีส่ายหน้า "ไม่ค่ะ หนูไม่กล้า" "หนูควรจะลองคุยกับเขานะ" คุณสมพรแนะนำ "บอกเขาถึงความรู้สึกของหนู" "แต่... แต่เขาใกล้จะแต่งงานแล้วนะคะ" อรุณรัศมีโต้แย้ง "แล้วไง" คุณสมพรเลิกคิ้ว "นั่นเป็นเรื่องของเขา แล้วเรื่องของหนูล่ะ" อรุณรัศมีนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง คิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น "หนู... หนูไม่รู้จะเริ่มยังไงดีค่ะ" เธอสารภาพ "ลองบอกเขาไปตรงๆ เลยสิ" คุณสมพรบอก "บอกเขาว่าหนูยังรักเขาอยู่" "ถ้าเขาไม่รู้สึกเหมือนกันล่ะคะ" อรุณรัศมีถามอย่างกังวล "ถ้าเป็นแบบนั้น อย่างน้อยหนูก็จะได้รู้ความจริง" คุณสมพรตอบ "และจะได้ไม่ต้องเสียใจในภายหลัง" อรุณรัศมีพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกว่าคุณสมพรพูดถูก แม้ว่าการเผชิญหน้ากับธามจะเป็นเรื่องที่น่ากลัวเหลือเกิน แต่เธอก็ไม่อยากจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป "ขอบคุณนะคะคุณป้า" เธอกล่าว "หนูจะลองดูค่ะ" "ดีมาก" คุณสมพรยิ้ม "ป้าเป็นกำลังใจให้นะ" เย็นวันนั้น อรุณรัศมีตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูรายชื่อของธามที่บันทึกไว้ หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอสั่นนิ้วไปที่ปุ่มโทรออก สายถูกตัดไปสองสามครั้ง ก่อนที่ปลายสายจะกดรับ "ฮัลโหล" เสียงของธามดังมาตามสาย ฟังดูเหนื่อยล้า อรุณรัศมีกลืนน้ำลาย "ธาม... นี่ฉันเอง" "อรุณรัศมี" ธามเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความประหลาดใจ "มีอะไรเหรอ" "ฉัน... ฉันอยากจะคุยกับคุณ" อรุณรัศมีพูด "เรื่องของเรา" ธามเงียบไปครู่หนึ่ง "ตอนนี้ฉันไม่สะดวกคุยนะอรุณรัศมี" "แต่... มันสำคัญมากนะ" อรุณรัศมีพยายามคะยั้นคะยอ "พรุ่งนี้ค่อยคุยกันได้ไหม" ธามตอบ "ฉันกำลังยุ่งมาก" "คุณกำลังจะแต่งงานนะธาม" อรุณรัศมีหลุดปากพูดออกไป คราวนี้เป็นธามที่เงียบไปนานกว่าเดิม "เธอรู้แล้วเหรอ" "ค่ะ" อรุณรัศมียอมรับ "ฉัน... ฉันขอโทษนะอรุณรัศมี" ธามพูดเสียงเบา "ฉันไม่รู้จะบอกเธอว่ายังไง" "คุณไม่จำเป็นต้องบอกอะไรฉันทั้งนั้น" อรุณรัศมีพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมอารมณ์ "ฉันแค่... แค่อยากจะบอกคุณว่า ฉันยังรักคุณอยู่" ทันทีที่พูดจบ คำพูดนั้นออกจากปากไป อรุณรัศมีก็รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด แม้ว่าหัวใจจะยังคงเจ็บปวด แต่เธอก็รู้สึกว่าได้ปลดปล่อยบางอย่างที่อัดอั้นไว้ ธามเงียบไปอีกครั้ง นานจนอรุณรัศมีคิดว่าเขาคงจะวางสายไปแล้ว "อรุณรัศมี" ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้น "เธอ... เธอพูดจริงเหรอ" "จริงค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "ฉันรักคุณ" "ฉัน... ฉันก็รักเธอ" ธามตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูสั่นเครือ "แต่... ฉันติดอยู่ตรงนี้แล้ว" "ติดอะไรคะ" อรุณรัศมีถาม "ฉัน... ฉันทำตามที่พ่อฉันต้องการ" ธามอธิบาย "ฉันไม่สามารถทำลายความฝันของท่านได้" "แล้วความรู้สึกของฉันล่ะคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "ฉันรู้ว่าฉันผิด" ธามพูด "ฉันผิดเองที่ปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้" "แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงกันดีคะ" อรุณรัศมีถาม "คุณจะแต่งงานกับคนอื่น แล้วฉันจะทำยังไง" ธามเงียบไปนานมาก จนอรุณรัศมีแทบจะหมดหวัง "พรุ่งนี้... พรุ่งนี้เจอกันนะ" ธามพูดในที่สุด "ที่ร้านกาแฟเดิมของเราตอนบ่ายโมง เราจะคุยกันให้รู้เรื่อง" "ค่ะ" อรุณรัศมีตอบรับ "ฉันจะไป" เธอวางสายจากธามลง หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง ความหวังริบหรี่กำลังจะกลับมาอีกครั้ง พร้อมๆ กับความกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจจะเจ็บปวดกว่าเดิม