หลายวันผ่านไป อรุณรัศมียังคงมีอาการซึมๆ เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในใจเธอยังคงเต็มไปด้วยคำถามและความสับสน การได้รู้ว่าคุณหญิงอรุณรัตน์คือแม่แท้ๆ ของเธอ และคุณกวินท์ก็เป็นพี่ชายต่างแม่ที่เธอแอบมีความรู้สึกเกินเลยไปนั้น มันเป็นเรื่องที่หนักหนาเกินกว่าจะยอมรับได้ง่ายๆ คุณนลินียังคงปฏิบัติตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอคอยเอาใจใส่ ดูแลอรุณรัศมีเหมือนเช่นเคย แต่ในแววตาของเธอ อรุณรัศมีกลับสัมผัสได้ถึงความกังวลและความรู้สึกผิดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ "อรุณรัศมีจ๊ะ" คุณนลินีเอ่ยเรียกขณะที่เธอกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในสวน "วันนี้เป็นอะไรไปจ๊ะ ดูเหม่อลอยไปนะ" อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมองคุณนลินี ยิ้มบางๆ "เปล่าค่ะคุณแม่ หนูแค่คิดอะไรเพลินๆ ไปหน่อย" "คิดเรื่องอะไรอยู่ล่ะคะ" คุณนลินีเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ "เล่าให้คุณแม่ฟังได้นะ" อรุณรัศมีลังเล เธออยากจะถามคุณนลินีเกี่ยวกับความจริงทั้งหมด แต่เธอก็กลัวว่าถ้าเธอถาม คุณนลินีอาจจะเสียใจ หรืออาจจะรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ "หนู...หนูแค่นึกถึงเรื่องในอดีตค่ะ" อรุณรัศมีตอบเลี่ยงๆ "เรื่องตอนเด็กๆ ที่เราเคยไปเที่ยวทะเลด้วยกัน" คุณนลินียิ้ม "จำได้สิ ตอนนั้นเธอสนุกใหญ่เลย วิ่งเล่นบนหาดทรายไม่ยอมหยุด" บทสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ในใจของอรุณรัศมีกลับเต็มไปด้วยความอึดอัด เธอไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นเรื่องนั้นอย่างไรดี ตกเย็นวันนั้น คุณกวินท์แวะมาหาเธอที่บ้าน เขาเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับรอยยิ้ม แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ "เธอโอเคไหม" เขาถามอย่างเป็นห่วง "ช่วงนี้ดูเงียบไปนะ" อรุณรัศมีส่ายหน้า "หนู...หนูยังสับสนอยู่ค่ะ" คุณกวินท์เดินมานั่งลงข้างๆ เธอ "ฉันรู้" เขาตอบ "แต่เธอไม่ต้องกังวลนะ เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" "หนู...หนูอยากรู้ความจริงทั้งหมดค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "หนูอยากรู้ว่าทำไมคุณนลินีถึงต้องโกหกเรามาตลอด" คุณกวินท์ถอนหายใจ "ฉันคิดว่า...เราควรจะคุยกับคุณนลินีนะ" เขาเอ่ย "แต่เราต้องให้เวลาเธอหน่อย" "แล้วคุณหญิงอรุณรัตน์ล่ะคะ" อรุณรัศมีถาม "ท่าน...ท่านทราบเรื่องนี้ไหม" "ฉัน...ไม่แน่ใจ" คุณกวินท์ตอบ "แต่ฉันคิดว่า...ถ้าท่านยังมีชีวิตอยู่...ท่านคงอยากให้เราสองคนได้อยู่ด้วยกัน" "แต่เราเป็นพี่น้องกันนะคะ" อรุณรัศมีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันรู้" คุณกวินท์ตอบ "แต่บางที...ความรู้สึกของเรา...มันก็ไม่สามารถถูกจำกัดด้วยสายเลือดได้" อรุณรัศมีมองคุณกวินท์ เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจในคำพูดของเขา แต่เธอก็ยังคงรู้สึกสับสนอยู่ดี "ถ้าเราบอกคุณนลินี...ท่านจะรู้สึกยังไงคะ" เธอถาม "ฉันคิดว่า...ท่านคงจะเสียใจ" คุณกวินท์ตอบ "แต่ท่านก็คงจะเข้าใจ...ว่าเราต้องการความจริง" ในที่สุด อรุณรัศมีก็รวบรวมความกล้า เธอตัดสินใจว่าจะเผชิญหน้ากับคุณนลินี เธอรอจนถึงตอนเย็น เมื่อคุณนลินีกำลังจะขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง "คุณแม่คะ" อรุณรัศมีเรียก "หนูมีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ" คุณนลินีหันมามองเธอ "มีอะไรหรือจ๊ะ" อรุณรัศมีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "หนู...หนูไปเจอคุณหมอสมชายมาค่ะ" เมื่อได้ยินชื่อคุณหมอสมชาย สีหน้าของคุณนลินีก็เปลี่ยนไปทันที เธอดูตกใจและกังวล "แล้ว...หมอสมชายเขาบอกอะไรเธอ" คุณนลินีถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ท่านบอกความจริงกับหนูค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "ความจริงเกี่ยวกับ...แม่ที่แท้จริงของหนู...แล้วก็...เกี่ยวกับคุณกวินท์" คุณนลินีทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอหลับตาลง ราวกับกำลังพยายามรวบรวมสติ "หนู...หนูรู้แล้วค่ะ" อรุณรัศมีกล่าวต่อ "หนูรู้ว่าคุณหญิงอรุณรัตน์คือแม่ของหนู...แล้วก็...คุณกวินท์ก็คือพี่ชายแท้ๆ ของหนู" น้ำตาเริ่มไหลลงมาจากดวงตาของคุณนลินี "อรุณรัศมี...แม่...แม่ขอโทษ" เธอเอ่ยเสียงสะอื้น "แม่ไม่ได้อยากจะโกหกเธอ...แต่แม่...แม่กลัว" "กลัวอะไรคะ" อรุณรัศมีถาม "แม่กลัวว่าเธอจะเสียใจ...กลัวว่าเธอจะรับความจริงไม่ได้" คุณนลินีตอบ "คุณหญิงอรุณรัตน์...ท่านเป็นคนดีมากนะ...ท่านรักเธอมาก...แต่แล้ว...เกิดอุบัติเหตุขึ้น...แล้วท่านก็...ท่านก็จากไป..." คุณนลินีเล่าเรื่องราวในอดีตที่น่าเศร้าให้ฟัง ท่านเล่าถึงความสัมพันธ์ของคุณหญิงอรุณรัตน์กับบิดาของอรุณรัศมี และความผูกพันที่คุณหญิงอรุณรัตน์มีต่อเด็กน้อยทั้งสองคน ท่านเล่าว่าหลังจากที่คุณหญิงอรุณรัตน์เสียชีวิต ท่านก็รับหน้าที่ดูแลอรุณรัศมีและคุณกวินท์ต่อ โดยที่ไม่ได้เปิดเผยความจริงทั้งหมด เพื่อหวังให้เด็กทั้งสองคนได้เติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุข โดยไม่ต้องแบกรับความเจ็บปวดจากอดีต "แล้ว...ท่าน...ท่านรู้ไหมคะว่าหนู...หนูรู้สึกยังไงกับคุณกวินท์" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง คุณนลินีมองหน้าอรุณรัศมีด้วยความสงสาร "แม่...แม่ไม่แน่ใจ" เธอตอบ "แต่แม่รู้ว่า...เธอรักเขา...และเขาก็รักเธอ" อรุณรัศมีน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ความจริงที่ได้รับรู้มันซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจได้ในทันที "แล้ว...ตอนนี้...หนูควรจะทำยังไงคะ" อรุณรัศมีถาม "แม่...แม่ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ" คุณนลินีกล่าว "แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...แม่ก็จะอยู่ตรงนี้กับเธอเสมอ" อรุณรัศมีโผเข้ากอดคุณนลินี เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความรักที่ส่งมาจากผู้หญิงที่เธอเรียกว่า "แม่" มาตลอดชีวิต แม้ว่าความจริงจะเจ็บปวด แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว