การใช้ชีวิตที่บ้านเป็นไปอย่างราบรื่น อรุณรัศมีรู้สึกดีขึ้นทุกวัน เธอสามารถทำกิจกรรมต่างๆ ได้มากขึ้น โดยมีคุณกวินท์คอยดูแลอยู่ไม่ห่าง การตกแต่งห้องนอนของลูกน้อยดำเนินต่อไปอย่างมีความสุข พวกเขาเลือกสีผนังที่อ่อนโยน ลายวอลเปเปอร์น่ารักๆ และของตกแต่งที่สื่อถึงความรักและความอบอุ่น "หนูว่าเตียงนี้สวยดีนะคะ" อรุณรัศมีชี้ไปยังเตียงเด็กที่ทำจากไม้สีอ่อน มีลูกกรงลูกไม้เล็กๆ ประดับอยู่ "ผมว่าก็สวยดีนะครับ" คุณกวินท์ตอบ "แต่เราก็ต้องดูเรื่องความปลอดภัยด้วยนะ" "แน่นอนค่ะ" อรุณรัศมียิ้ม "เราต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกของเรา" พวกเขายังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการพูดคุยถึงอนาคต การเตรียมความพร้อมสำหรับบทบาทพ่อแม่ และการวางแผนการเงิน แต่ท่ามกลางความสุขเหล่านั้น อรุณรัศมีก็เริ่มรู้สึกถึงความกังวลบางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ วันหนึ่ง ขณะที่คุณกวินท์กำลังประชุมทางโทรศัพท์อยู่ในห้องทำงาน อรุณรัศมีก็เดินไปที่หน้าต่างห้องนั่งเล่น เธอมองออกไปยังสวนที่สวยงาม แต่สายตาของเธอก็พลันเหลือบไปเห็นรถยนต์คันหนึ่งที่จอดอยู่ริมถนนหน้าบ้าน รูปร่างของรถคันนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด "ใครมานะคะ" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอเดินเข้าไปใกล้หน้าต่างมากขึ้น สังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังก้าวลงจากรถ ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดสีดำทั้งชุด ใบหน้าของเธอถูกบดบังด้วยหมวกปีกกว้าง แต่ท่าทางของเธอดูสง่างามและมีความมั่นใจ หัวใจของอรุณรัศมีเต้นแรงขึ้น เธอจำผู้หญิงคนนั้นได้ทันที เป็นปณิดา อดีตภรรยาของคุณกวินท์ "ไม่จริงน่า" เธอพึมพำอย่างไม่เชื่อสายตา "เธอมาทำไมที่นี่" คุณกวินท์เดินออกมาจากห้องทำงานพอดี เขาเห็นสีหน้าซีดเผือดของอรุณรัศมี "เป็นอะไรไปครับ" เขาถาม อรุณรัศมีชี้ออกไปนอกหน้าต่าง "คุณกวินท์คะ...นั่น...นั่นใครคะ" คุณกวินท์มองตามที่เธอชี้ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "อ้อ...คงเป็นปณิดา" "ปณิดา?" อรุณรัศมีทวนคำชื่อนั้น น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "เธอมาทำไมคะ" "ผมไม่ทราบเหมือนกัน" คุณกวินท์ตอบ "เธอคงมีธุระอะไรบางอย่าง" "แล้ว...แล้วคุณจะออกไปพบเธอไหมคะ" อรุณรัศมีถามด้วยความกังวล คุณกวินท์มองหน้าเธอ "ผมต้องไปครับ" เขาตอบ "เรายังต้องสะสางเรื่องบางอย่างกันอยู่" อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า การปรากฏตัวของปณิดาเปรียบเสมือนเงาที่คอยตามหลอกหลอนเธอมาตลอด เธอพยายามจะไม่คิดถึงเรื่องราวในอดีต พยายามจะเชื่อมั่นในความรักของคุณกวินท์ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดที่จะรู้สึกหวั่นใจไม่ได้ "คุณกวินท์คะ" เธอเอ่ยขึ้นมา "หนู...หนูขอไปด้วยได้ไหมคะ" คุณกวินท์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก "ไม่เป็นไรครับ" เขาตอบ "เรื่องของผมกับปณิดา เป็นเรื่องที่ค่อนข้างละเอียดอ่อน เธอรออยู่ที่บ้านดีกว่านะครับ" "แต่..." "ผมขอร้องนะครับ" คุณกวินท์พูด "ผมสัญญาว่าจะรีบกลับมา" อรุณรัศมียังคงลังเล แต่เมื่อเห็นความจริงจังในแววตาของคุณกวินท์ เธอก็จำต้องยอม "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "แต่คุณกวินท์คะ" "ครับ" "คุณ...คุณสัญญาว่าจะไม่ให้เรื่องในอดีต มาทำลายความสุขของเราในปัจจุบันนะคะ" คุณกวินท์เดินเข้ามาใกล้ แล้วโอบกอดเธอไว้หลวมๆ "ผมสัญญาครับ" เขาพูด "ไม่มีอะไรจะมาทำลายความสุขของเราได้ ตราบใดที่เรายังรักกัน" เมื่อคุณกวินท์เดินออกไป อรุณรัศมีก็ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล เธอไม่รู้ว่าการพบกันครั้งนี้จะนำพาอะไรมาสู่พวกเขาบ้าง ปณิดาเป็นคนฉลาดและมีความเจ้าเล่ห์ เธออาจจะมาเพื่อทวงสิทธิ์บางอย่าง หรืออาจจะมาเพื่อทำลายความสุขที่เธอเพิ่งจะได้รับมา เธอเดินกลับไปนั่งที่โซฟา พยายามสงบสติอารมณ์ แต่ความคิดฟุ้งซ่านก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เธอหยิบรูปถ่ายแต่งงานของเธอกับคุณกวินท์ขึ้นมามอง ภาพของทั้งสองคนในวันนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข และความหวังในอนาคต "เราจะต้องผ่านมันไปให้ได้นะคะ" เธอพึมพำกับรูปถ่าย "เราจะต้องเข้มแข็ง" เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทุกนาทีดูเหมือนจะยาวนานเป็นชั่วโมง อรุณรัศมียังคงนั่งรออยู่ที่บ้าน เธอพยายามหากิจกรรมทำเพื่อคลายความกังวล แต่ทุกอย่างก็ดูไม่เป็นใจ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ของคุณกวินท์ "ฮัลโหลค่ะ" เธอรับสายด้วยน้ำเสียงประหม่า "อรุณรัศมี ผมกำลังจะกลับแล้วนะครับ" เสียงของคุณกวินท์ฟังดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย "เป็นยังไงบ้างคะ" เธอถามอย่างกระวนกระวาย "ก็...ไม่มีอะไรครับ" เขาตอบ "เราคุยกันแล้ว" "แล้ว...แล้วเธอไปแล้วใช่ไหมคะ" "ครับ เธอไปแล้ว" คุณกวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "เธอมาขอให้ผมช่วยเรื่องบางอย่าง แต่ผมได้บอกเธอไปแล้วว่าผมไม่สามารถทำอะไรให้เธอได้อีก" อรุณรัศมีถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ดีแล้วค่ะ" เธอพูด "หนู...หนูดีใจที่คุณกลับมา" "ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน" คุณกวินท์ตอบ "ผมกำลังจะถึงแล้ว" เมื่อคุณกวินท์กลับมาถึงบ้าน อรุณรัศมีก็รีบเข้าไปหาเขา เธอสังเกตเห็นว่าแววตาของคุณกวินท์ดูหนักอึ้งกว่าปกติ "คุณกวินท์คะ" เธอเอ่ย "เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" คุณกวินท์ส่ายหน้า "ไม่เป็นไรครับ" เขาตอบ "แค่เหนื่อยหน่อย" "หนู...หนูขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณต้องกังวล" อรุณรัศมีเอ่ย "ผมบอกแล้วไงครับว่าไม่ต้องขอโทษ" คุณกวินท์จับมือเธอไว้ "เรามีกันและกันนะ" คืนนั้น อรุณรัศมีนอนไม่ค่อยหลับ เธอพยายามจะเชื่อมั่นในคำพูดของคุณกวินท์ แต่ความกังวลเกี่ยวกับปณิดาก็ยังคงเกาะกุมจิตใจของเธออยู่ เธอรู้ว่าเรื่องราวระหว่างเธอกับคุณกวินท์ยังไม่จบลงง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อมีอดีตที่ยังคงตามมาหลอกหลอน เธอพลิกตัวไปมาในความมืด พยายามนึกถึงความสุขที่ผ่านมา และความหวังในอนาคต เธอได้แต่ภาวนาว่าความรักของเธอและคุณกวินท์จะแข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะทุกอุปสรรคได้ "เราจะต้องเข้มแข็งนะคะ" เธอพูดกับตัวเองเบาๆ "เพื่อลูกของเรา"