"คุณกวินท์คะ" อรุณรัศมีเอ่ยเสียงเบา "หนูอยากจะขออะไรบางอย่าง" คุณกวินท์มองหน้าเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยน "ครับ ว่ามาสิ ผมยินดีเสมอ" อรุณรัศมีสูดลมหายใจเข้าลึก เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี "หนู...หนูอยากจะขอไปทำงานค่ะ" คุณกวินท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ไปทำงาน? ตอนนี้เธอควรจะพักผ่อนนะ" "หนูรู้ค่ะ" อรุณรัศมีรีบพูด "แต่การอยู่บ้านเฉยๆ มันทำให้หนูคิดมากเกินไป หนูรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า และยิ่งทำให้หนูวิตกกังวลเกี่ยวกับเรื่องของคุณปณิดามากขึ้น" "เธอไม่จำเป็นต้องคิดแบบนั้นนะ" คุณกวินท์พยายามปลอบ "เธอมีค่าสำหรับผมเสมอ" "หนูรู้ค่ะ" เธอยิ้มเศร้าๆ "แต่การได้ทำงาน ได้ใช้ความรู้ความสามารถของตัวเอง มันจะทำให้หนูรู้สึกดีขึ้นจริงๆ ค่ะ หนูอยากรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของโลกภายนอก ไม่ใช่แค่คนที่ถูกดูแลอยู่ตลอดเวลา" คุณกวินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาพิจารณาคำพูดของเธออย่างถี่ถ้วน เขารู้ดีว่าอรุณรัศมีเป็นคนเข้มแข็งและมีความสามารถ การที่เธอถูกจำกัดให้อยู่แต่ในบ้าน อาจจะส่งผลเสียต่อสภาพจิตใจของเธอมากกว่าผลดี "แล้วเธออยากจะกลับไปทำงานที่ไหนล่ะ" เขาถาม "หนู...หนูอยากจะกลับไปที่บริษัทเดิมของหนูค่ะ" อรุณรัศมีตอบอย่างมั่นใจ "ที่นั่นคือที่ที่หนูคุ้นเคย และหนูมั่นใจว่าหนูจะสามารถทำหน้าที่ของตัวเองได้ดี" "แต่บริษัทเดิมของเธอ...มันก็เป็นของผมนะ" คุณกวินท์พูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความลังเล "หนูรู้ค่ะ" อรุณรัศมียอมรับ "แต่หนูอยากจะกลับไปในฐานะพนักงานคนหนึ่งค่ะ ไม่ใช่ในฐานะภรรยาของคุณ" คุณกวินท์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นความมุ่งมั่นและความปรารถนาที่จริงจัง "ถ้าอย่างนั้น...ผมจะลองคุยกับฝ่ายบุคคลดูนะ" เขาตอบ "แต่ผมอยากให้เธอรู้ว่า ผมเป็นห่วงเธอเสมอ" "ขอบคุณมากค่ะคุณกวินท์" อรุณรัศมียิ้มออกมาอย่างโล่งอก "หนูจะพยายามไม่ทำให้คุณผิดหวังค่ะ" หลังจากนั้นไม่นาน คุณกวินท์ก็จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย การกลับไปทำงานของอรุณรัศมีถูกอนุมัติ โดยมีเงื่อนไขว่าเธอจะต้องไม่หักโหม และต้องรายงานอาการให้เขาทราบเป็นระยะ อรุณรัศมีรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก การได้กลับไปสู่สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง วันแรกที่เธอไปทำงาน ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพื่อนร่วมงานทักทายเธอด้วยความยินดี หลายคนถามไถ่ถึงอาการป่วยของเธอ และแสดงความเสียใจที่เธอต้องเจอเรื่องราวต่างๆ "อรุณรัศมี! ยินดีต้อนรับกลับนะ" เสียงของเจ้านายดังขึ้นเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาในออฟฟิศ "ขอบคุณค่ะท่าน" เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม "เป็นยังไงบ้าง หายดีแล้วใช่ไหม" "ค่ะ หนูสบายดีขึ้นมากแล้วค่ะ" "ดีแล้วๆ พักผ่อนเยอะๆ นะ อย่าหักโหมล่ะ" "ค่ะ หนูจะระวังค่ะ" ตลอดทั้งวัน อรุณรัศมีตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ เธอรู้สึกว่าพลังงานของเธอกลับมาเต็มเปี่ยม การได้พูดคุยกับเพื่อนร่วมงาน ได้แก้ปัญหาต่างๆ ที่เข้ามา มันทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตมีความหมาย แต่ถึงแม้จะมีความสุขกับการทำงาน เธอก็ยังคงมีความกังวลเล็กๆ ซ่อนอยู่ เธอรู้ดีว่าการปรากฏตัวของคุณปณิดา อาจจะนำมาซึ่งปัญหาบางอย่างได้เสมอ เย็นวันนั้น ขณะที่เธอกำลังจะเดินทางกลับบ้าน คุณกวินท์ก็โทรศัพท์เข้ามา "เป็นยังไงบ้าง วันแรกที่ทำงาน" น้ำเสียงของคุณกวินท์เต็มไปด้วยความเป็นห่วง "ก็ดีค่ะคุณกวินท์" อรุณรัศมีตอบ "หนูทำงานได้ตามปกติค่ะ" "ดีแล้ว ถ้าเหนื่อยก็บอกผมนะ" "ค่ะ" "อรุณรัศมี" คุณกวินท์เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง "เรื่องปณิดา...ผมได้รับข่าวมา" หัวใจของอรุณรัศมีเต้นแรงขึ้น "ข่าวอะไรคะ" "เธอ...เธอกำลังจะถูกฟ้องล้มละลาย" คุณกวินท์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ อรุณรัศมีนิ่งไป เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี "ผมก็ไม่รู้ว่าเธอจะทำยังไงต่อไป" คุณกวินท์กล่าวต่อ "แต่ผมอยากให้เธอรู้ว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ" "ขอบคุณค่ะคุณกวินท์" อรุณรัศมีเอ่ยเสียงสั่นเครือ "หนู...หนูรักคุณนะคะ" "ผมก็รักเธอ" คุณกวินท์ตอบ "แล้วเจอกันที่บ้านนะ" เมื่อวางสายโทรศัพท์ อรุณรัศมีก็มองออกไปนอกหน้าต่าง รถยนต์คันหรูคันหนึ่งกำลังจอดอยู่ริมถนนหน้าบริษัทของเธอ หญิงสาวในชุดสีดำก้าวลงจากรถ เธอยังคงสวมหมวกปีกกว้างเช่นเคย ใบหน้าของเธอไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเธอนั้น ทำให้หัวใจของอรุณรัศมีเย็นเยียบ "ปณิดา..." เธอพึมพำ "เธอมาทำไมอีก" เธอรู้สึกได้ถึงคลื่นความกังวลที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง การกลับไปทำงานของเธอ อาจจะไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด