อรุณรัศมีเฝ้ามองรถคันหรูของปณิดาอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งรถคันนั้นขับจากไป เธอถอนหายใจยาว รู้สึกได้ถึงความกดดันที่เริ่มคืบคลานเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง การได้กลับไปทำงานเหมือนจะเป็นเรื่องที่ดี แต่กลับกลายเป็นว่ามันดึงดูดเอาปัญหาเก่าๆ กลับมาด้วย "อรุณรัศมี เป็นอะไรไป" เสียงของมาลี เพื่อนร่วมงานดังขึ้น อรุณรัศมีสะดุ้งเล็กน้อย "อ๋อ เปล่าค่ะมาลี แค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ" "คิดเรื่องอะไรอยู่ล่ะ หน้าตาดูเครียดเชียว" มาลีถามด้วยความเป็นห่วง "ก็...เรื่องส่วนตัวน่ะค่ะ" อรุณรัศมียิ้มบางๆ "ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ เล่าให้เราฟังได้นะ" "ขอบคุณมากนะมาลี" อรุณรัศมีรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ แม้จะมีปัญหาถาโถมเข้ามา แต่ก็ยังมีเพื่อนที่คอยเป็นห่วง เธอตัดสินใจที่จะไม่พูดถึงเรื่องปณิดาในตอนนี้ เธอต้องเข้มแข็ง และไม่ยอมให้เรื่องราวในอดีตมาทำลายความสุขในปัจจุบันของเธอได้ ตลอดช่วงเย็นของการทำงาน อรุณรัศมียังคงพยายามทำสมาธิและจดจ่ออยู่กับงานที่อยู่ตรงหน้า แต่ภาพของปณิดาก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด เธออดสงสัยไม่ได้ว่า ปณิดาต้องการอะไรกันแน่ การที่เธอมาปรากฏตัวที่บริษัทของสามีเก่า อาจจะหมายความว่าเธอกำลังจะก่อเรื่องบางอย่าง เมื่อเลิกงาน เธอรีบเดินทางกลับบ้าน เธออยากจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้คุณกวินท์ฟัง และขอคำปรึกษาจากเขา เมื่อถึงบ้าน คุณกวินท์กำลังนั่งรอเธออยู่ที่ห้องรับแขก "กลับมาแล้วเหรอ" เขาถามเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา "ค่ะ" อรุณรัศมีนั่งลงข้างๆ เขา "คุณกวินท์คะ หนูมีเรื่องจะบอกค่ะ" เธอเล่าเรื่องที่เห็นปณิดามาที่บริษัทของเธอให้คุณกวินท์ฟังทั้งหมด คุณกวินท์ฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ "ผมว่าแล้ว" เขาถอนหายใจ "เธอคงจะหาทางมาป่วนเราอีกจนได้" "หนูไม่เข้าใจเลยค่ะว่าทำไมเธอถึงยังเลิกไม่ได้" อรุณรัศมีพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย "เราก็หย่ากันไปแล้ว ทำไมเธอถึงยังต้องมาวุ่นวายกับชีวิตคุณอีก" "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" คุณกวินท์ตอบ "แต่เราต้องเตรียมพร้อมรับมือ" "แล้วเราจะทำยังไงดีคะ" อรุณรัศมีถาม "หนูกลัวว่าเธอจะหาเรื่องมาทำร้ายเรา" "ไม่ต้องกลัวนะ" คุณกวินท์กุมมือเธอไว้แน่น "ผมจะปกป้องเธอเอง" "แต่ถ้าเธอมาขอความช่วยเหลืออีก" อรุณรัศมีพูดต่อ "คุณจะทำยังไงคะ" คุณกวินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง "ผมบอกเธอไปแล้วว่าผมไม่สามารถช่วยเธอได้อีก" เขาตอบ "แต่ถ้าเธอไม่ยอมรับความจริง ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน" "หนู...หนูคิดว่าเราควรจะแจ้งความนะคะ" อรุณรัศมีเสนอ "แจ้งความ?" คุณกวินท์เลิกคิ้ว "เพราะอะไร" "ก็เพราะเธอคุกคามเราค่ะ" อรุณรัศมีอธิบาย "มาหาถึงที่ทำงาน แล้วยังดูมีท่าทีไม่เป็นมิตรอีก" "ผมว่ามันอาจจะเร็วไปหน่อย" คุณกวินท์ตอบ "เราลองดูก่อนดีกว่า ถ้าเธอทำอะไรที่ผิดกฎหมายจริงๆ ค่อยว่ากันอีกที" "แต่หนูกลัวนะคะ" อรุณรัศมีพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผมรู้" คุณกวินท์ดึงเธอมากอด "ผมจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ ไม่ต้องห่วงนะ" คืนนั้น อรุณรัศมีนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาด้วยความกังวล ภาพของปณิดา ใบหน้าภายใต้หมวกปีกกว้าง ยังคงติดอยู่ในความคิด เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น และมันอาจจะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธอและลูกน้อยในครรภ์ เช้าวันต่อมา อรุณรัศมียังคงมีสีหน้าอิดโรย คุณกวินท์สังเกตเห็นและเป็นห่วง "เธอเป็นอะไรไปอีก" เขาถาม "หนู...หนูยังกังวลเรื่องปณิดาค่ะ" อรุณรัศมียอมรับ "หนูรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย" "ผมเข้าใจ" คุณกวินท์ลูบหัวเธอเบาๆ "ถ้าเธออยากจะพักผ่อนอยู่ที่บ้านก่อน ผมก็ไม่ว่านะ" "ไม่ค่ะ" อรุณรัศมีส่ายหน้า "หนูจะไปทำงานเหมือนเดิมค่ะ หนูไม่อยากให้ปณิดาเห็นว่าหนูเป็นคนอ่อนแอ" คุณกวินท์ยิ้ม "ดีมาก" เขาชื่นชม "ผมภูมิใจในตัวเธอจริงๆ" ขณะที่พวกเขากำลังจะออกจากบ้าน ประตูบ้านก็ถูกเคาะขึ้นอย่างแรง ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความสงสัย คุณกวินท์เดินไปเปิดประตู และสิ่งที่เห็นก็ทำให้เขาต้องอึ้ง ยืนอยู่หน้าประตูคือปณิดา เธอไม่ได้สวมหมวกปีกกว้างแล้ว ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก "กวินท์" เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉัน...ฉันมีเรื่องจะบอกคุณ" อรุณรัศมีมองปณิดาด้วยความตกตะลึง เธอไม่เคยเห็นปณิดาอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ขนาดนี้มาก่อน "มีอะไร" คุณกวินท์ถามอย่างระมัดระวัง "ฉัน...ฉันกำลังจะถูกฟ้องล้มละลายจริงๆ" ปณิดากล่าว "ทุกอย่างที่ฉันลงทุนไป มันเจ๊งหมดแล้ว" "ผมก็บอกคุณแล้วว่าผมช่วยอะไรคุณไม่ได้" คุณกวินท์ตอบอย่างใจเย็น "ฉันรู้" ปณิดากล่าว "แต่...แต่ฉันไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ กวินท์" เธอหันมามองอรุณรัศมี "ฉัน...ฉันขอโทษนะอรุณรัศมี" อรุณรัศมีไม่ตอบ เธอเพียงแค่มองปณิดาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "ฉัน...ฉันอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณอีกครั้ง" ปณิดากล่าว "ขอแค่คุณช่วยฉันประคองธุรกิจไว้ก่อน ฉันจะหาทางกลับมาให้เร็วที่สุด" คุณกวินท์ถอนหายใจยาว "ปณิดา ผมไม่รู้จะช่วยคุณยังไงจริงๆ" "ได้โปรดเถอะนะ กวินท์" ปณิดาร้องขอ น้ำตาไหลอาบแก้ม "นี่คือโอกาสสุดท้ายของฉันแล้ว" อรุณรัศมีมองคุณกวินท์ เธอเห็นความลังเลในแววตาของเขา เธอกลัวว่าคุณกวินท์จะใจอ่อน และยอมช่วยเหลือปณิดาอีกครั้ง การตัดสินใจครั้งนี้ จะส่งผลกระทบต่ออนาคตของเธอและลูกน้อยอย่างแน่นอน