แสงจันทร์ในค่ำคืนนั้นดูเหมือนจะหม่นหมองกว่าที่เคย อรุณรัศมียืนนิ่งอยู่กลางสวนดอกไม้ที่เคยสวยงามราวกับต้องมนต์ ความรู้สึกผิดหวังและสับสนถาโถมเข้าใส่เธอจนแทบจะท่วมท้น คำพูดของกวินท์ยังคงก้องอยู่ในหู ราวกับจะตอกย้ำถึงสถานะอันต่ำต้อยของเธอ "เธอไม่เคยเข้าใจความเป็นจริงของโลก" "โลกของฉันมันไม่ใช่แบบนั้น" ประโยคเหล่านี้เหมือนคมมีดที่กรีดแทงเข้ามาในหัวใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอพยายามเก็บน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา แต่ความรู้สึกเจ็บปวดมันรุนแรงเกินกว่าจะควบคุมได้ "ทำไมคะ" เธอเอ่ยถามกับความว่างเปล่ารอบตัว "ทำไมคุณถึงทำกับหนูแบบนี้" เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า มอบคำถามที่ไม่เคยได้รับคำตอบให้แก่ดวงดาวที่กระพริบระยิบระยับอยู่ไกลแสนไกล เธอมองเห็นเงาของกวินท์ที่กำลังเดินจากไปอย่างช้าๆ เขาไม่หันกลับมามองเธอเลยสักครั้ง ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น อรุณรัศมีทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าเย็นเฉียบ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เธอซบหน้าลงกับเข่า ปล่อยให้ความเสียใจและความผิดหวังท่วมท้นร่างของเธอ "ฉันควรจะทำยังไงต่อไปดี" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันรักเขา แต่เขาไม่เคยให้สถานะที่ชัดเจนกับฉันเลย" เธอคิดถึงคำพูดของพิมอีกครั้ง "คุณกวินท์เป็นคนเด็ดขาด เขาหวงของมาก" "หวงของ...แต่ไม่ยอมรับว่าเป็นเจ้าของ" อรุณรัศมีหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น เธอรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ในท้องของเธอ มันดิ้นเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลมเธอ "ลูกเอ๋ย" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "แม่ขอโทษนะที่ทำให้หนูต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" เธอรู้ดีว่ากวินท์รักเธอในแบบของเขา เขามอบความสะดวกสบายทุกอย่างให้เธอ เขาดูแลเธออย่างดี แต่ความรักที่ปราศจากความชัดเจน มันก็เหมือนกับดอกไม้ที่สวยงามแต่ไร้ราก ไม่นานก็ต้องเหี่ยวเฉาไป เช้าวันต่อมา อรุณรัศมีตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า แม้จะนอนหลับไปแล้วก็ตาม ดวงตาของเธอปูดบวมจากการร้องไห้ แต่เธอก็พยายามลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริง เธอเดินลงมายังห้องรับประทานอาหารเช้า กวินท์นั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว เขากำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่เช่นเคย "อรุณรัศมี" เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ "เมื่อคืนเธอหายไปไหน" "หนู...หนูแค่ออกไปเดินเล่นค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "เดินเล่นจนดึกดื่น" กวินท์วางหนังสือพิมพ์ลง "ไม่ห่วงสุขภาพตัวเองบ้างเหรอ" "หนู...หนูขอโทษค่ะ" เธอทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม "หนูคิดมากไปหน่อย" "คิดมากเรื่องอะไร" กวินท์ถาม สายตาของเขาสังเกตเห็นความเศร้าที่ยังคงฉายชัดบนใบหน้าของเธอ "เรื่องของเราค่ะ" อรุณรัศมีตอบเสียงสั่น กวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ "ฉันบอกเธอแล้วว่าโลกของฉันไม่เหมือนที่เธอคิด" "แต่หนูก็อยากจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "หนูไม่อยากเป็นแค่นกน้อยในกรงทอง" "เธอไม่ได้อยู่ในกรง" กวินท์แย้ง "เธอมีอิสระที่จะไปไหนก็ได้" "แต่หนูไม่สามารถไปไหนได้จริงๆ" อรุณรัศมีกัดริมฝีปาก "เพราะถ้าหนูไป หนูจะเอาลูกไปไม่ได้" คำพูดของเธอทำให้กวินท์ชะงัก เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ซับซ้อน "เธอจะเอาลูกไปไหน" "ถ้าคุณไม่ต้องการหนูจริงๆ หนู ก็คงต้องหาทางดูแลลูกของเราเอง" อรุณรัศมีตอบเสียงเด็ดเดี่ยวขึ้นกว่าเดิม กวินท์เงียบไปนาน เขาดูเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก "อรุณรัศมี" ในที่สุดเขาก็เอ่ยชื่อเธอ "เธอแน่ใจเหรอว่าอยากจะทำแบบนั้น" "หนูต้องแน่ใจค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "เพราะหนูไม่สามารถทนอยู่กับความไม่แน่นอนไปได้ตลอดชีวิต" "แล้วถ้าฉันบอกว่าฉันต้องการเธอ" กวินท์ถาม ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ อรุณรัศมีนิ่งไป เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่ "คุณต้องการหนู...ในฐานะอะไรคะ" กวินท์ถอนหายใจยาว "เธอต้องการคำตอบที่ชัดเจนใช่ไหม" อรุณรัศมีพยักหน้า น้ำตาเริ่มคลอหน่วยอีกครั้ง "อรุณรัศมี" กวินท์พูดช้าๆ "ฉัน...ฉันรักเธอ" คำสารภาพรักของเขาทำเอาอรุณรัศมีแทบจะหยุดหายใจ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมาจริงๆ "คุณ...คุณพูดจริงเหรอคะ" เธอถามเสียงสั่น "จริง" กวินท์ตอบ "แต่ฉันไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้" "ทำไมคะ" อรุณรัศมีถามต่อ "เพราะอะไร" "เพราะมันอันตรายเกินไป" กวินท์ตอบ "ถ้ามีใครรู้เรื่องของเธอ เรื่องของลูกของเรา ชีวิตของพวกเราจะตกอยู่ในอันตราย" "อันตรายจากใครคะ" อรุณรัศมีถามอย่างไม่เข้าใจ "จากศัตรูของฉัน" กวินท์ตอบ "พวกมันพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อทำลายฉัน" "แต่...หนูอยากให้คนอื่นรู้" อรุณรัศมีอ้อนวอน "หนูอยากให้โลกรู้ว่าหนูเป็นของคุณ" "ฉันรู้" กวินท์พูดเสียงอ่อนลง "แต่เธอก็ต้องเข้าใจฉันด้วย" "หนูเข้าใจค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "แต่หนูก็อยากมีความสุขเหมือนคนอื่นๆ" "ฉันจะทำให้เธอมีความสุข" กวินท์เอ่ย "ฉันจะดูแลเธออย่างดีที่สุด" "แต่การดูแลอย่างดีที่สุด...มันไม่ใช่การเก็บหนูไว้แบบนี้" อรุณรัศมีตัดพ้อ "หนูอยากมีชีวิตของหนูเอง" "เธอจะมีชีวิตของเธอเอง" กวินท์ยืนยัน "แต่ขอให้มันอยู่ในขอบเขตที่ปลอดภัยสำหรับเธอและลูกของเรา" อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แต่เธอก็ยังรู้สึกถึงความไม่สบายใจบางอย่าง "คุณกวินท์คะ" เธอเอ่ย "ถ้า...ถ้าวันหนึ่ง หนูไม่สามารถทนอยู่แบบนี้ได้อีกต่อไป หนูจะทำยังไงคะ" กวินท์มองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ถ้าวันนั้นมาถึง...เธอคงต้องเลือกเอง" คำตอบของเขาทำให้อรุณรัศมีรู้สึกหนาวสะท้าน เธอรู้ดีว่าเธออาจจะต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่ยากลำบากในอนาคต