บรรยากาศในคฤหาสน์หลังใหญ่กลับมาเงียบสงัดอีกครั้งหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน อรุณรัศมียังคงรู้สึกสับสนปนเปไปกับความรู้สึกที่หลากหลาย เธอดีใจที่กวินท์ยอมรับว่าเขารักเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงกังวลเกี่ยวกับอนาคตที่ไม่แน่นอน เธอใช้เวลาส่วนใหญ่หมกตัวอยู่ในห้องนอน อ่านหนังสือ หรือไม่ก็เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับสายลม ตกบ่ายวันนั้น ขณะที่เธอกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูเด็กรับใช้กำลังตัดหญ้าในสวนอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น "ใครคะ" เธอถามอย่างไม่แน่ใจ "ดิฉันเองค่ะ คุณหนูอรุณรัศมี" เป็นเสียงของแม่บ้านอาวุโส "คุณกวินท์ฝากผลไม้กับขนมมาให้ค่ะ" อรุณรัศมีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบรับ "ค่ะ เปิดเข้ามาได้เลยค่ะ" แม่บ้านเดินเข้ามาพร้อมกับถาดที่วางผลไม้สดและขนมหวานหลากชนิดเรียงรายอย่างสวยงาม "คุณกวินท์บอกว่าให้คุณหนูทานให้อิ่มนะคะ จะได้มีแรง" "ขอบคุณค่ะ" อรุณรัศมีรับถาดมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง "คุณกวินท์อยู่ที่ไหนคะ" "ท่านออกไปข้างนอกค่ะ ไม่ทราบว่ากลับเมื่อไหร่" แม่บ้านตอบ "มีอะไรให้ดิฉันรับใช้เพิ่มเติมไหมคะ" "ไม่มีค่ะ ขอบคุณมากค่ะ" หลังจากแม่บ้านออกไป อรุณรัศมีก็หยิบส้มลูกหนึ่งขึ้นมาปอกเปลือก เธอกินผลไม้ไปด้วย มองดูสวนเบื้องล่างไปด้วย ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรถคันหนึ่งที่จอดอยู่หน้าคฤหาสน์ มันเป็นรถที่เธอคุ้นเคยอย่างดี รถของพิม ใจของอรุณรัศมีเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกประหลาด เธอไม่แน่ใจว่าพิมมาทำไม หรือมาพบใคร เธอรีบลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่างเพื่อมองให้ชัดขึ้น พิมลงจากรถมาแล้ว เธอแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ดูสวยงามและสง่า "คุณพิมมาหาคุณกวินท์เหรอคะ" อรุณรัศมีพึมพำกับตัวเอง "แต่เมื่อกี้แม่บ้านบอกว่าท่านออกไปข้างนอกแล้ว" เธอสังเกตเห็นว่าพิมไม่ได้เดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์ แต่เธอกลับเดินตรงไปยังส่วนหนึ่งของสวนที่อยู่ห่างออกไป บริเวณนั้นมีม้านั่งตัวยาวตั้งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ อรุณรัศมีรู้สึกกระสับกระส่าย เธอไม่เคยรู้สึกอึดอัดแบบนี้มาก่อน เธอตัดสินใจเดินลงไปหาพิมที่สวน ขณะที่เธอเดินไป เธอก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากบริเวณที่พิมนั่งอยู่ เธอค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ขึ้น หลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ "ฉันรู้ว่าคุณมาหาฉัน" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงของพิม "เธอรู้ได้ยังไง" เป็นเสียงผู้ชายคนหนึ่งตอบกลับ เสียงนั้นทุ้มต่ำและคุ้นเคย...มันคือเสียงของกวินท์ อรุณรัศมีหยุดชะงัก หัวใจของเธอหล่นวูบ เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น กวินท์บอกว่าเขาออกไปข้างนอก แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่กับพิม "ฉันเห็นรถของคุณจอดอยู่ข้างนอก" พิมตอบ "ฉันรู้ว่าคุณไม่อยากให้ใครเห็น" "มีอะไร" เสียงกวินท์ฟังดูหงุดหงิดเล็กน้อย "ฉันแค่อยากจะเตือนคุณ" พิมกล่าว "ผู้หญิงคนนั้น...เธอจะทำให้คุณเดือดร้อน" "เธอหมายถึงใคร" กวินท์ถาม "อรุณรัศมีไงคะ" พิมตอบ "ฉันรู้ว่าคุณเก็บเธอไว้ แต่คุณรู้ไหมว่าผู้หญิงแบบเธอ...พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ" คำพูดของพิมทำให้หัวใจของอรุณรัศมีบีบรัด เธอแทบจะหายใจไม่ออก เธอกำลังถูกพิมกล่าวหาว่าร้าย "เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย" กวินท์เสียงแข็ง "เธอไม่มีสิทธิ์มาตัดสินเธอ" "ฉันแค่อยากเตือนคุณ" พิมยังคงพูดต่อไป "ถ้าเรื่องของคุณกับเธอหลุดออกไป...ผลเสียมันจะตกอยู่ที่คุณทั้งหมด" "ฉันจัดการได้" กวินท์ตอบอย่างหนักแน่น "คุณแน่ใจเหรอ" พิมหัวเราะเบาๆ "ฉันว่าคุณกำลังหลอกตัวเองนะ" อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เธอไม่เคยคิดเลยว่าพิมจะมองเธอในแง่ร้ายขนาดนี้ และที่สำคัญกว่านั้น เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพิมถึงต้องมาพูดเรื่องของเธอให้กวินท์ฟัง "ฉันไม่เข้าใจ" อรุณรัศมีตัดสินใจก้าวออกมาจากที่ซ่อน "คุณพิมคะ คุณกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่คะ" พิมและกวินท์หันมามองเธอพร้อมกัน ใบหน้าของทั้งสองคนแสดงความตกใจออกมาอย่างชัดเจน "อรุณรัศมี" กวินท์เอ่ยชื่อเธอเสียงเครียด "เธอมาทำอะไรตรงนี้" "หนูก็เดินเล่นค่ะ" อรุณรัศมีตอบ พยายามเก็บซ่อนความสั่นของน้ำเสียง "แต่หนูบังเอิญได้ยินที่คุณพิมพูด" พิมหน้าซีดลงเล็กน้อย เธอกล่าวอย่างตะกุกตะกัก "คุณอรุณรัศมีคะ ฉัน...ฉันแค่คุยกับคุณกวินท์เรื่องทั่วไปค่ะ" "เรื่องทั่วไปที่เกี่ยวกับการที่หนูจะทำให้คุณกวินท์เดือดร้อนเหรอคะ" อรุณรัศมีถามเสียงเย็นชา มองตรงไปที่พิม "ฉัน..." พิมอ้าปากค้าง แต่ก็ไม่สามารถหาคำพูดใดๆ มาแก้ตัวได้ กวินท์เดินเข้ามาหาอรุณรัศมี เขาจับมือของเธอไว้ "อรุณรัศมี เธอเข้าใจผิดแล้ว" "หนูเข้าใจผิดเรื่องอะไรคะ" อรุณรัศมีสะบัดมือเขาออก "หนูได้ยินทุกอย่างที่คุณพิมพูด" "พิมเขาแค่เป็นห่วงฉัน" กวินท์พยายามอธิบาย "เขาแค่อยากเตือนฉัน" "เตือนเรื่องอะไรคะ" อรุณรัศมีถามเสียงแหลม "เรื่องที่หนูเป็นผู้หญิงที่น่ารังเกียจ ที่จะทำให้คุณกวินท์แปดเปื้อนอย่างนั้นเหรอคะ" "อรุณรัศมี อย่าคิดมาก" กวินท์พยายามจะเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง "หนูไม่คิดมากค่ะ" อรุณรัศมีถอยหลังหนี "หนูแค่รู้สึกว่า...หนูไม่คู่ควรกับคุณ" "อย่าพูดแบบนั้น" กวินท์เสียงดังขึ้น "เธอคู่ควรกับฉันที่สุดแล้ว" "แต่คุณพิมเขาไม่คิดแบบนั้น" อรุณรัศมีกล่าว "แล้วคุณคะ คุณเชื่อคำพูดของหนูมากกว่า หรือเชื่อคำพูดของเพื่อนคุณคะ" กวินท์มองไปที่พิม แววตาของเขาส่อแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด "พิม เธอเกินไปแล้ว" พิมก้มหน้าลง "ฉันขอโทษค่ะ" "ไปเถอะ" กวินท์พูดเสียงเย็นชา "ธุระของเธอคงเสร็จแล้ว" พิมมองกวินท์อย่างเสียใจ ก่อนจะหันมามองอรุณรัศมีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน เธอไม่พูดอะไรอีก เธอเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เมื่อพิมลับสายตาไป กวินท์ก็หันมาหาอรุณรัศมี "เธออย่าไปใส่ใจคำพูดของเธอเลยนะ" "แล้วหนูจะให้หนูเชื่อใจคุณได้ยังไงคะ" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น "ในเมื่อเพื่อนสนิทของคุณยังมองหนูแบบนั้น" "พิมเขาอาจจะเข้าใจผิดไปเอง" กวินท์พยายามปลอบเธอ "เธออย่าคิดมากนะ" "หนูไม่รู้ว่าจะไม่คิดมากได้ยังไง" อรุณรัศมีตอบ "หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนผิดเสมอ" กวินท์ถอนหายใจยาว เขาโอบกอดอรุณรัศมีไว้แน่น "ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอ" อรุณรัศมีซบหน้าลงบนอกของเขา รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมา แต่ในใจของเธอก็ยังคงมีความรู้สึกไม่มั่นคงแอบแฝงอยู่ คำพูดของพิมยังคงก้องอยู่ในหัว ราวกับเป็นลางบอกเหตุถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดเข้ามา