อรุณรัศมีกลับมาที่ห้องของเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธอพยายามคิดทบทวนบทสนทนาที่ได้ยินในสวน พิมรู้เรื่องลูกของเธอได้อย่างไร และทำไมพิมถึงมาพูดเรื่องนี้กับกวินท์ มันทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นต่ออนาคตที่กำลังจะมาถึง ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งสับสน เธอใช้เวลาทั้งบ่ายอยู่ในห้อง นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับสายลมที่พัดเอื่อยๆ แสงแดดยามบ่ายเริ่มอ่อนลง แต่มันก็ไม่สามารถขับไล่ความมืดหม่นในใจของเธอออกไปได้ เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น อรุณรัศมีก็ยังคงไม่ลงไปทานอาหาร เธอรู้สึกไม่มีเรี่ยวแรงและไม่อยากเผชิญหน้ากับกวินท์ในตอนนี้ เธอรู้ดีว่ากวินท์คงจะสงสัยในตัวเธอหลังจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง "อรุณรัศมี" เป็นเสียงของกวินท์ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบรับ "ค่ะ" กวินท์เปิดประตูเข้ามา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว พับแขนขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนที่แข็งแรง เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง "ทำไมไม่ลงไปทานข้าว" "หนู...หนูไม่ค่อยหิวน่ะค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว กวินท์ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงข้างๆ เธอ เขามองหน้าเธอด้วยสายตาที่อ่อนลงกว่าเดิม "อรุณรัศมี...เมื่อกี้เธอได้ยินอะไรบ้าง" อรุณรัศมีหลับตาลง เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถโกหกเขาได้อีกต่อไป "หนู...หนูได้ยินค่ะ" กวินท์ถอนหายใจยาว "ฉันรู้ว่าเธอต้องได้ยิน" "คุณพิม...คุณพิมรู้เรื่องลูกในท้องของหนูได้ยังไงคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ กวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมคำพูด "พิมเป็นคนฉลาด เธอสังเกตเก่ง และเธอสนิทกับครอบครัวฉันมากพอที่จะรู้ว่ามีอะไรผิดปกติ" "แล้ว...แล้วคุณพิมมาพูดเรื่องนี้กับคุณทำไมคะ" อรุณรัศมียังคงถามต่อ "เธอเป็นห่วงฉัน" กวินท์ตอบ "เธอเห็นว่าฉันกำลังทำอะไรที่อาจจะทำร้ายใครสักคน" "คุณ...คุณกำลังจะทำร้ายหนูใช่ไหมคะ" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของอรุณรัศมี "เปล่า" กวินท์ปฏิเสธทันที "ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอ" "แต่คุณก็ไม่เคยให้สถานะที่ชัดเจนกับหนูเลย" เธอพูดต่อ "คุณเก็บหนูไว้เหมือนความลับ" "ฉัน...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะทำอย่างไร" กวินท์ยอมรับ "ทุกอย่างมันซับซ้อนเกินไป" "สำหรับหนู มันไม่เคยซับซ้อนเลย" อรุณรัศมีพูดเบาๆ "หนูรักคุณ หนูแค่อยากให้คุณรักหนูตอบ และอยากให้ความสัมพันธ์ของเรามันถูกต้อง" กวินท์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวด "ฉันรักเธอ อรุณรัศมี ฉันรักเธอมาก แต่ฉันไม่รู้ว่าความรักแบบไหนที่เธอต้องการ" "ความรักที่เปิดเผยค่ะ" เธอตอบ "ความรักที่คนอื่นรับรู้ได้" กวินท์ก้มหน้าลง มือของเขากำแน่น "ฉันจะจัดการเรื่องนี้" "จัดการเรื่องอะไรคะ" เธอถาม "เรื่องทุกอย่าง" เขาตอบ "ฉันจะไปคุยกับพิมให้รู้เรื่อง และฉันจะ...จะคิดหาวิธีที่จะทำให้ทุกอย่างมันถูกต้อง" "หนู...หนูจะรอค่ะ" อรุณรัศมีพูด พยายามเก็บน้ำตาที่กำลังจะไหล "ดี" กวินท์พยักหน้า "ตอนนี้นอนพักผ่อนเถอะ" เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อรุณรัศมีนั่งอยู่คนเดียวอีกครั้ง ความสับสนและความหวังปะปนกันอยู่ในใจ เธอไม่แน่ใจว่าคำว่า "จะจัดการเรื่องนี้" ของกวินท์ หมายถึงอะไรกันแน่ แต่เธอเลือกที่จะเชื่อว่าเขาจะทำในสิ่งที่ถูกต้อง วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า อรุณรัศมียังคงใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์อย่างเงียบๆ เธอพยายามไม่คิดถึงเรื่องที่ได้ยินในสวน แต่ภาพของพิมและกวินท์ที่คุยกันในสวนก็ยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังรดน้ำต้นไม้ในสวน ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "สวัสดีค่ะ" เธอรับสาย "อรุณรัศมีใช่ไหม" เสียงปลายสายถาม "ค่ะ ดิฉันอรุณรัศมี" "ฉันหมอสมชายนะ เป็นหมอที่ดูแลเธอตอนคลอดน้อง" เสียงของหมอสมชายดังขึ้น "ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอเกี่ยวกับ...เรื่องในอดีต" หัวใจของอรุณรัศมีเต้นแรงขึ้นทันที "เรื่องในอดีต? หมายถึงเรื่องอะไรคะ" "เรื่องของแม่ของเธอ" หมอสมชายตอบ "มีบางอย่างที่เธอควรรู้" คำพูดของหมอสมชายทำให้อรุณรัศมีรู้สึกประหลาดใจและสงสัยในเวลาเดียวกัน เธอไม่เคยรู้เรื่องราวเกี่ยวกับแม่ของเธอมาก่อนเลย นอกจากสิ่งที่แม่บ้านเล่าให้ฟัง "แม่ของหนู...มีอะไรที่คุณหมออยากจะบอกคะ" เธอถาม "มันเป็นเรื่องที่ยาวนิดหน่อย" หมอสมชายกล่าว "เธอสะดวกไหมถ้าเราจะเจอกัน" "สะดวกค่ะ" อรุณรัศมีตอบรับทันที "คุณหมออยากจะเจอกันที่ไหนคะ" "ฉันจะส่งที่อยู่ไปให้เธอทางข้อความนะ" หมอสมชายบอก หลังจากวางสาย อรุณรัศมีก็มองดูข้อความที่ได้รับ เป็นที่อยู่ของคลินิกแห่งหนึ่ง เธอรู้สึกตื่นเต้นและกังวลปะปนกันไป ความคิดเกี่ยวกับแม่ของเธอที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ทำให้เธออยากจะรู้ความจริงเกี่ยวกับอดีตของเธอให้มากขึ้น