เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยแผ่วเบาลงเมื่อรถยนต์สีดำเงาสะอาดจอดสนิทลงเบื้องหน้าเรือนไม้สักโบราณหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนกุหลาบที่กำลังเบ่งบานสะพรั่ง ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มก้าวลงจากรถ ดวงตาคมกริบสีนิลกวาดมองทิวทัศน์รอบกายด้วยความพึงพอใจ นี่คือจุดหมายที่เขาตั้งใจจะมาถึง แต่กลับเป็นที่ที่เธอตั้งใจจะจากไป "คุณภาคินคะ มาถึงแล้วเหรอคะ" เสียงนุ่มนวลเอ่ยทักทายจากระเบียงชั้นบน พร้อมกับร่างบางของหญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ปรากฏตัวขึ้น เธอก้าวลงบันไดมาอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนใบหน้า แต่แววตาที่ฉายฉายนั้นกลับดูเหนื่อยล้าและอ่อนแรง ราวกับแบกรับภาระอันหนักอึ้งมานาน ภาคินเดินเข้าไปใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอบอุ่น แต่กลับซ่อนความลึกลับเอาไว้ "ครับคุณแพรว นทีพาผมมาส่งถึงที่ หวังว่าคุณคงจะสบายดีนะครับ" เขาเอ่ยพร้อมกับกวาดตามองไปรอบๆ เรือนไม้สักอีกครั้ง ราวกับกำลังสำรวจความเป็นเจ้าของ แพรวาพยักหน้าช้าๆ "ก็เรื่อยๆ ค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์มา" เธอพยายามปั้นรอยยิ้มให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความปั่นป่วน เธอไม่เคยคิดว่าภาคินจะตามเธอมาถึงที่นี่ ที่ที่เธอเลือกจะมาหลบซ่อนตัวจากอดีตอันเลวร้าย "ผมเป็นห่วงคุณนะครับ เลยแวะมาดูให้แน่ใจว่าคุณอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัย" ภาคินพูด พลางก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น จนแทบจะยืนอยู่เคียงข้างเธอ "เห็นว่าคุณแพรวชอบบรรยากาศแบบนี้ ผมเลยคิดว่าที่นี่คงจะเหมาะกับคุณ" แพรวาเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าภาคินไม่ได้มาเพราะความเป็นห่วงอย่างที่พูด เขามาเพื่อทวงถามสิ่งที่เขาคิดว่าเขาเป็นเจ้าของ แต่เธอไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้นอีก เธอหนีมาไกลขนาดนี้ เพื่อที่จะได้มีชีวิตเป็นของตัวเองอีกครั้ง "ฉันสบายดีค่ะคุณภาคิน ไม่ได้ต้องการใครมาคอยเป็นห่วง" เธอตอบเสียงเบา แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "และที่นี่ก็เป็นที่ที่ฉันเลือกแล้ว" ภาคินหัวเราะในลำคอเบาๆ "เลือกแล้วเหรอครับ หรือว่าถูกบังคับให้เลือก" ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธออย่างไม่ลดละ ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจของเธอ "คุณแพรวครับ อย่าลืมนะครับว่าเรามีความผูกพันกันแค่ไหน" ความผูกพันที่เขาพูดถึง มันคือโซ่ตรวนที่รัดรึงเธอไว้กับอดีตอันเจ็บปวด เธอแทบจะสำลักลมหายใจ ภาพเหตุการณ์วันนั้นผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น แววตาที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างให้แหลกสลาย "ฉันขอโทษนะคะคุณภาคิน" แพรวาเอ่ยเสียงสั่น "ฉันมาอยู่ที่นี่แล้ว ฉันไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับคุณอีก" "ไม่ยุ่งเหรอครับ" ภาคินยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "คุณคิดว่าคุณจะหนีผมพ้นจริงๆ เหรอ แพรวา" เขาเรียกชื่อเธออย่างสนิทสนม ราวกับสองคนนั้นเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่าที่คนภายนอกรับรู้ "คุณหนีผมมาตลอดหลายเดือน แต่สุดท้าย คุณก็ยังอยู่ที่นี่ รอผม" "รอคุณ?" แพรวาทวนคำด้วยความไม่เข้าใจ "ฉันไม่ได้รอใครทั้งนั้น ฉันมาอยู่ที่นี่เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่" "ชีวิตใหม่?" ภาคินเดินวนรอบตัวเธอช้าๆ แววตาเต็มไปด้วยความประเมิน "ชีวิตใหม่ที่ไม่มีผมอยู่ด้วยงั้นเหรอ คุณแน่ใจเหรอครับว่าชีวิตแบบนั้นจะมีความสุข" "ฉันไม่รู้" แพรวาตอบตามตรง "แต่ฉันรู้ว่าชีวิตที่มีคุณอยู่ด้วย มันมีแต่ความเจ็บปวด" คำพูดนั้นทำให้ภาคินหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แววตาที่เคยเย้ยหยันกลับแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความแข็งกร้าวเอาไว้ "ผมเคยทำอะไรให้คุณเจ็บปวดครับแพรวา" แพรวาหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ "คุณภาคินคะ เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ฉันไม่อยากพูดถึงมันอีก" "แต่ผมอยากพูด" ภาคินก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ผมอยากให้คุณเล่าให้ผมฟังว่า ผมทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง ผมอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงต้องหนีผมไป" "มันไม่ใช่ความผิดของคุณคนเดียว" แพรวาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "มันเป็นความผิดของฉันด้วย" "ความผิดของคุณ?" ภาคินเลิกคิ้ว "คุณแพรวาครับ คุณกำลังจะบอกว่าคุณผิดที่หนีผมไปหาความสุขให้ตัวเองอย่างนั้นเหรอ" "ฉันไม่ได้..." แพรวาพยายามจะอธิบาย แต่ภาคินก็ขัดขึ้น "ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่" ภาคินพูด พลางก้าวถอยหลังเล็กน้อย "คุณคิดว่าคุณเป็นเหยื่อ ผมเป็นผู้กระทำผิด แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่าคุณก็มีส่วนในการตัดสินใจครั้งนั้นเหมือนกัน" "ฉัน..." แพรวากลืนน้ำลายอึกใหญ่ เธอไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรดี ภาคินพูดถูก เธอเองก็มีส่วนในการตัดสินใจครั้งนั้น แต่ในตอนนั้น เธอก็ไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ "ผมมาที่นี่วันนี้ ไม่ได้มีเจตนาจะมาทำร้ายคุณ" ภาคินพูด พลางจับมือของเธอไว้เบาๆ "ผมมาเพื่อจะบอกคุณว่า ผมยังรักคุณอยู่" หัวใจของแพรวาบีบรัดแน่น เธอพยายามดึงมือกลับ แต่ภาคินกลับกุมมือเธอไว้แน่นกว่าเดิม "คุณภาคินคะ ปล่อยฉันนะคะ" "ไม่" ภาคินส่ายหน้า "ผมจะไม่ปล่อยคุณไปอีกแล้ว แพรวา" เขาโน้มตัวลงมาใกล้ใบหน้าของเธอ "คุณหนีผมได้ แต่คุณหนีหัวใจตัวเองไม่ได้หรอก" ลมหายใจของแพรวาสะดุด ภายใต้แววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของภาคิน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟแห่งความทรงจำที่เขาเป็นคนจุดขึ้นมาอีกครั้ง