แพรวานั่งนิ่งอยู่กับที่ กล่องไม้ในมือของเธอสั่นเทา ภาพถ่ายใบเล็กๆ นั้นถูกวางอยู่บนฝ่ามือของเธอ ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังใบหน้าของผู้หญิงในภาพอย่างไม่กระพริบ ความคล้ายคลึงระหว่างผู้หญิงคนนั้นกับแม่ของเธอ มันชัดเจนจนน่าขนลุก "เป็นไปไม่ได้" เธอพึมพำกับตัวเอง "นี่มันจะต้องเป็นแค่ความบังเอิญแน่ๆ" แต่ลึกๆ ในใจ เธอก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะถูกเปิดเผย บางสิ่งบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปตลอดกาล เธอหยิบจดหมายของแม่ขึ้นมาอ่านอีกครั้ง พยายามจะหาเบาะแสบางอย่าง พยายามจะตีความคำพูดของแม่ที่ว่า "แม่รู้ว่าลูกกำลังคิดถึงภาคิน" และ "แม่เห็นถึงความรักที่ลูกมีให้เขา" แม่ของเธอรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินได้อย่างไร? หรือว่าแม่ของเธอจะรู้ความลับบางอย่างที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน? แพรวารู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในเขาวงกตแห่งความสับสน เธอตัดสินใจที่จะกลับไปที่บ้านเก่าของเธออีกครั้ง เธอต้องการจะค้นหาความจริง ต้องการจะรื้อฟื้นความทรงจำที่อาจจะถูกลืมเลือนไป เมื่อไปถึงบ้านเก่า แพรวาตรงไปที่ห้องใต้หลังคา ที่ซึ่งเธอเคยใช้เวลามากมายในวัยเด็ก ที่นั่นเต็มไปด้วยข้าวของเก่าๆ ที่ถูกเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี เธอค่อยๆ รื้อค้นไปทีละกล่อง ทีละหีบ เธอพบรูปถ่ายครอบครัวเก่าๆ ใบหนึ่ง ซึ่งเป็นรูปถ่ายวันเกิดครบรอบ 10 ขวบของเธอในสวนหลังบ้าน ภาพนั้นเต็มไปด้วยญาติพี่น้องที่เธอคุ้นเคย และมีภาคินในวัยเด็กยืนอยู่ข้างๆ เธอเช่นเคย แต่สิ่งที่ทำให้เธอใจหายวาบ คือผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ แม่ของเธอในภาพนั้น... คือผู้หญิงคนเดียวกับในภาพถ่ายใบเล็กที่เธอพบในกล่องไม้ "คุณป้านี่... คือใครกันแน่" แพรวาถามตัวเอง เสียงของเธอสั่นเครือ เธอจำไม่ได้เลยว่าเคยพบเจอผู้หญิงคนนี้มาก่อน แต่ใบหน้าของเธอมันคุ้นเคยอย่างประหลาด เหมือนกับว่าเธอเคยเห็นที่ไหนมาก่อน เธอเดินออกจากห้องใต้หลังคาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอตัดสินใจที่จะไปหาคุณยาย คุณยายของเธอเป็นคนเดียวที่น่าจะรู้เรื่องราวในอดีตได้ "คุณยายคะ" แพรวาเอ่ยทักทายคุณยายที่กำลังนั่งร้อยลูกปัดอยู่ในสวน "แพรวาอยากจะถามเรื่องบางอย่างค่ะ" คุณยายเงยหน้าขึ้นมามองหลานสาวด้วยรอยยิ้ม "ว่ามาสิลูก" "คือ... แพรวาเจอรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งค่ะ" แพรวาเริ่มอธิบาย "แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งในรูป ที่หน้าตาเหมือนแม่ของแพรวามากเลยค่ะ" คุณยายชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของท่านดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที "รูปถ่ายใบนั้น... มันอยู่ที่ไหนลูก" "อยู่ในกล่องไม้ค่ะ ที่แพรวาเจอในห้องใต้หลังคา" แพรวาตอบ คุณยายวางลูกปัดในมือลง ก่อนจะถอนหายใจยาว "แพรวา... มีเรื่องหนึ่งที่ยายไม่เคยบอกลูก" หัวใจของแพรวาเริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะก้าวเข้าไปสู่โลกแห่งความจริงที่เธอไม่เคยคาดคิด "เรื่องอะไรคะคุณยาย" "แม่ของภาคิน... เขาคือพี่สาวของแม่" คุณยายกล่าว "แต่พวกเขาไม่เคยได้บอกเรื่องนี้กับใครเลย" แพรวาอ้าปากค้าง เธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย ความจริงที่อยู่ตรงหน้ามันหนักอึ้งเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "พี่สาวของแม่... เสียชีวิตไปตั้งแต่ยังสาว" คุณยายเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "ก่อนที่ภาคินจะเกิดไม่นานนัก เธอรักภาคินมาก และก็ฝากให้แม่ช่วยดูแลลูกชายของเธอ" "แล้ว... แล้วทำไมถึงไม่เคยบอกแพรวาเลยคะ" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เพราะว่า... เรื่องนี้มันละเอียดอ่อนมาก" คุณยายตอบ "แม่ของภาคิน... เขาไปมีสัมพันธ์กับพ่อของภาคิน ซึ่งเป็นคนที่มีครอบครัวอยู่แล้ว" หัวใจของแพรวาบีบรัด เธอเข้าใจแล้ว ทำไมภาคินถึงไม่เคยพูดถึงครอบครัวของเขาเลย ทำไมเขาถึงต้องเก็บงำความลับนี้ไว้ "พ่อของภาคิน... เขาไม่ยอมรับภาคิน" คุณยายกล่าวต่อ "แล้วแม่ของภาคินก็เสียใจมาก จนกระทั่ง... จนกระทั่งเธอเสียชีวิต" "แต่... แต่ถ้าอย่างนั้น..." แพรวาเริ่มพูด "ถ้าคุณป้าคือพี่สาวของคุณยาย... แล้วคุณป้าก็เป็นแม่ของภาคิน... แล้วคุณยายก็เป็น... เป็นป้าของภาคิน... แล้วแม่ของแพรวา... ก็เป็น... " "ใช่แล้วลูก" คุณยายกล่าว "แม่ของลูก... และแม่ของภาคิน... เป็นพี่น้องกัน" แพรวาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอมองไปที่รูปถ่ายในมืออีกครั้ง ภาพของผู้หญิงคนนั้น... ใบหน้าของเธอ... มันคือใบหน้าของแม่ของเธอเอง "หมายความว่า... หมายความว่า... " แพรวาพึมพำ "แพรวา... กับภาคิน... เราเป็น... " "ใช่แล้วลูก" คุณยายตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสาร "พวกเธอ... เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน" ความจริงที่เปิดเผยออกมามันรุนแรงเกินกว่าที่แพรวาจะรับไหว เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอเงยหน้ามองคุณยายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แล้ว... แล้วภาคินล่ะคะ" แพรวาถาม "เขารู้เรื่องนี้แล้วใช่ไหมคะ" "ภาคิน... เขารู้เรื่องนี้มาตั้งแต่เด็กแล้วลูก" คุณยายตอบ "เขาโตมากับความลับนี้" น้ำตาของแพรวาไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้จะทำอย่างไร เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "ทำไม... ทำไมถึงไม่เคยบอกฉันเลยคะ" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ "ทำไมถึงปล่อยให้ฉัน... " "มันซับซ้อนเกินไปลูก" คุณยายกล่าว "แม่ของภาคิน... เธอไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องนี้ เพราะกลัวว่าจะทำให้ครอบครัวของพ่อภาคินต้องเสื่อมเสีย" "แล้ว... แล้วความสัมพันธ์ของเราล่ะคะ" แพรวาถาม "เราจะ... เราจะยังรักกันได้อยู่ไหม" คุณยายมองหลานสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก "ความรัก... มันเป็นเรื่องของหัวใจนะลูก" คุณยายกล่าว "เรื่องชาติกำเนิด... มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง" "แต่... แต่เราเป็นญาติกันนะคะคุณยาย" แพรวารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ "ความสัมพันธ์ของพวกเธอ... มันเริ่มต้นก่อนที่พวกเธอจะรู้เรื่องนี้" คุณยายกล่าว "และมันก็เป็นความรักที่บริสุทธิ์" แพรวายังคงสับสน เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่ได้ยิน หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ ความรักที่เธอมีต่อภาคิน กับความจริงที่ว่าพวกเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน มันเป็นสิ่งที่เธอจะรับมือได้หรือไม่? เธอเงยหน้าขึ้นมองคุณยายอีกครั้ง "แล้ว... ภาคินล่ะคะ เขาคิดยังไง" "ภาคิน... เขารักลูกนะแพรวา" คุณยายกล่าว "เขาเคยบอกกับแม่ของเขาว่า... เขาจะรอวันที่ลูกพร้อมที่จะยอมรับความจริง" แพรวาหลับตาลง พยายามจะสงบสติอารมณ์ เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่สำคัญที่สุดในชีวิต