ประตูรถปิดลงอย่างแผ่วเบา ภาคินนั่งลงในเบาะคนขับ ดวงตาสีเข้มยังคงจับจ้องไปยังเรือนไม้สักหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า แพรวายังคงยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับถูกสาปให้ยืนนิ่งอยู่กับที่ "คุณภาคินคะ" นที คนขับรถเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเกรงใจ "เรากลับเลยไหมครับ" ภาคินพยักหน้าช้าๆ "อืม" เขาตอบรับคำ "แวะส่งผมที่บ้านก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับมาที่นี่อีกครั้ง" "ครับคุณภาคิน" นทีตอบรับ แล้วขับรถออกไป ทิ้งให้แพรวายืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางสวนกุหลาบที่บัดนี้ดูเหมือนจะไร้ซึ่งความสวยงาม แพรวาก้าวถอยหลังกลับเข้าไปในตัวบ้าน หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ภาคินกลับมาแล้ว และเขาไม่ได้กลับมาเพียงลำพัง เขาพรากเอาอดีตอันเจ็บปวดของเธอมาด้วย เขาบอกว่าเขายังรักเธอ แต่คำพูดนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวมากกว่าจะดีใจ "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำยังไงต่อไป" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันหนีมาไกลขนาดนี้ เพื่อที่จะต้องมาเจอเขาอีกครั้ง" เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนกุหลาบที่บัดนี้ดูเหมือนจะมีหนามแหลมคมแฝงอยู่ใต้กลีบดอกอันอ่อนนุ่ม เธอเคยคิดว่าที่นี่คือที่หลบภัย คือสถานที่ที่จะทำให้เธอปลอดภัย แต่ตอนนี้ เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังติดกับดัก "เขาจะมาอีก" ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ "ฉันจะทำยังไงดี" เธอเดินเข้าไปในห้องนอน เปิดตู้เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าเดินทางใบเก่าออกมา เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะต้องหนีไปอีกครั้ง ก่อนที่ภาคินจะเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตของเธอมากไปกว่านี้ เธอกำลังจะเก็บข้าวของบางส่วน แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ "มารดา" ทำให้เธอลังเล "ว่าไงคะแม่" เธอรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด "แพรวา ลูกอยู่ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง" เสียงมารดาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง "หนูสบายดีค่ะแม่" เธอตอบ "ที่นี่อากาศดีมากเลยค่ะ" "ดีแล้วลูก" มารดาถอนหายใจ "แม่แค่เป็นห่วง กลัวว่าลูกจะอยู่คนเดียวแล้วเหงา" "ไม่เหงาหรอกค่ะแม่" แพรวาโกหก "หนูมีความสุขดี" "ถ้ามีปัญหาอะไร บอกแม่นะลูก" "ค่ะแม่" แพรวาตอบ "หนูรักแม่ค่ะ" เธอกดวางสาย รู้สึกผิดที่ต้องโกหกมารดา แต่เธอไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดได้ เธอไม่สามารถบอกได้ว่าเธอถูกคนที่เคยทำร้ายหัวใจเธอตามมาเจอ ขณะที่เธอกำลังจะหยิบเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอีกครั้ง ประตูบ้านก็เปิดออกอย่างแผ่วเบา "ใครคะ" แพรวาตะโกนถามด้วยเสียงตื่นตระหนก ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ หัวใจของแพรวาเต้นแรง เธอรู้ดีว่าใครกำลังเดินเข้ามา "แพรวา" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้น "ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกคุณล่วงหน้า" แพรวาหันไปมอง ใบหน้าของภาคินปรากฏขึ้นที่ประตูห้องนอนของเธอ เขามีรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "คุณมาทำไมคะ" แพรวาถามเสียงแข็ง "ฉันบอกคุณแล้วไง ว่าฉันไม่ต้องการเจอคุณ" "ผมรู้" ภาคินตอบ พลางเดินเข้ามาในห้อง "แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะมา" เขาหยุดยืนห่างจากเธอไม่กี่ก้าว "ผมเห็นคุณยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว ผมเป็นห่วง" "คุณไม่ต้องเป็นห่วงฉัน" แพรวาพูด พลางก้าวถอยหลังไปอีก "ฉันจัดการตัวเองได้" "จัดการตัวเอง" ภาคินหัวเราะเบาๆ "คุณจะจัดการตัวเองยังไงแพรวา" เขาเดินเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง "คุณจะหนีผมไปตลอดเลยอย่างนั้นเหรอ" "ถ้ามันทำให้ฉันมีความสุข ฉันก็จะหนี" แพรวาตอบ "ความสุขของคุณ" ภาคินย้ำคำ "คุณคิดว่าการหนีผมไป จะทำให้คุณมีความสุขจริงๆ เหรอ" เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ "คุณแพรวาครับ คุณกำลังหลอกตัวเอง" แพรวาหลับตาลง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี ภาคินแข็งแกร่งเกินไป การหลบหนีของเธอครั้งนี้ ดูเหมือนจะไร้ความหมาย "คุณภาคิน" เธอเอ่ยเสียงสั่น "ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ" "ไม่" ภาคินตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะไม่ปล่อยคุณไปอีกแล้ว" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ "คุณอาจจะหนีผมได้ แต่คุณไม่มีวันหนีหัวใจตัวเองไปได้หรอกแพรวา" แพรวารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง เธอไม่สามารถขยับตัวได้เลย ภายใต้แววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของภาคิน เธอรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปยังจุดเริ่มต้นอีกครั้ง จุดที่เธอเคยรักเขามากที่สุด และจุดที่ความรักนั้นได้ทำลายชีวิตของเธอลง "คุณภาคินคะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ฉัน... ฉัน..." "คุณรักผม" ภาคินพูด พลางสบตาเธอ "คุณยังรักผมอยู่ใช่ไหมแพรวา" คำถามนั้นเหมือนระเบิดเวลาที่กำลังจะจุดชนวน แพรวาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะแตกสลาย "ฉัน..." เธออ้ำอึ้ง "ฉันไม่รู้" "คุณไม่รู้ หรือคุณแค่ไม่กล้าพูด" ภาคินถาม พลางใช้นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากของเธอเบาๆ "ผมจะรอคำตอบจากคุณนะแพรวา" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ราวกับจะจุมพิตเธอ แต่แล้วเขาก็หยุดชะงัก เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเธอ "ผมจะไม่ทำอะไรที่คุณไม่ต้องการ" ภาคินพูด พลางผละออกไปเล็กน้อย "แต่ผมจะอยู่ที่นี่" เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้แพรวายืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง หัวใจของเธอยังคงเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดจบของการหนี แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของชะตากรรมที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป