เสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาใกล้ทำให้หัวใจของแพรวาหล่นวูบ เธอรีบคว้ามีดทำครัวที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์มาถือไว้ในมือแน่น พลางก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ จนแผ่นหลังชนกับผนังเย็นเฉียบ "ใครน่ะ! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!" เธอตะโกนเสียงสั่น แต่แทนที่จะมีใครตอบรับ กลับมีเสียงหัวเราะเบาๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้น ราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจที่คอยกัดกินหัวใจเธอ "แพรวา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธออย่างอ่อนโยน แต่กลับมีความหมายแฝงเร้นที่ทำให้เธอขนลุก ร่างสูงโปร่งของภาคินก้าวเข้ามาในห้องครัว เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่บัดนี้ฉายแววเศร้าสร้อยแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นทำให้เงาของเขาทอดยาวไปทั่วห้อง ราวกับจะครอบงำเธอเอาไว้ แพรวาตัวแข็งทื่อ มือที่ถือมีดสั่นระริก เธอไม่รู้ว่าเขาเข้ามาในบ้านได้อย่างไร หรือทำไมเขาถึงยังตามเธอมาที่นี่อีก "คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่" เสียงของเธอขาดห้วง เธอพยายามรวบรวมสติ แต่ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตกลับผุดขึ้นมาตอกย้ำ ภาคินก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของเธอที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า "ผมมาหาคุณ" เขาตอบเสียงเรียบ "ผมบอกแล้วไงว่าผมจะมาหาคุณ" "คุณเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง" แพรวาถาม เสียงแข็งกร้าวขึ้นมาเล็กน้อย เธอตั้งสติได้แล้วว่ามีดในมืออาจไม่ใช่เกราะป้องกันที่ดีนัก แต่ก็ยังคงประคองมันไว้ "ผมไม่ได้เข้ามาทางประตู" ภาคินตอบ พลางยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ผมเข้ามาทางหัวใจของคุณ" คำพูดนั้นทำให้แพรวาชะงัก เธอพยายามอย่างหนักที่จะไม่คิดถึงมัน แต่เขากลับพูดออกมาตรงๆ ราวกับจะเยาะเย้ย "อย่าพูดจาเหลวไหลนะ" เธอกล่าว "คุณมีเมียแล้วไม่ใช่เหรอ" คำพูดของแพรวาเหมือนมีดที่แทงเข้ากลางใจของภาคิน เขาชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าของเขาหมองลงอย่างเห็นได้ชัด "เรื่องนั้น... ผมจะอธิบาย" เขาพูดเสียงแผ่วเบา "แต่ตอนนี้ ผมอยากให้คุณฟังผมก่อน" "ฉันจะฟังคุณทำไม" แพรวาถาม เสียงเย็นชา "ในเมื่อคุณทำให้ฉันเจ็บปวดมามากพอแล้ว" "ผมรู้ว่าผมทำผิด" ภาคินกล่าว พลางก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง เขาเอื้อมมือไปจะจับมือเธอ แต่แพรวาก็ถอยหนีอย่างรวดเร็ว "แต่ผมก็รักคุณนะแพรวา ผมรักคุณมาตลอด" "รักเหรอ" แพรวายิ้มเยาะ "ความรักของคุณมันอันตรายเกินไป ฉันไม่อยากได้มัน" "อันตราย" ภาคินทวนคำ "ผมอันตรายกับคุณอย่างนั้นเหรอ" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ "หรือว่าคุณแค่กลัว กลัวที่จะยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง" "ฉันไม่ได้กลัว" แพรวาตอบทันที "ฉันแค่รู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับฉัน" "แล้วอะไรคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคุณแพรวา" ภาคินถามเสียงนุ่ม แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความท้าทาย "การอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยว หรือการมีผมอยู่เคียงข้าง" "การอยู่คนเดียว" แพรวาตอบโดยไม่ลังเล "ดีกว่าการมีคุณอยู่ข้างๆ" ภาคินถอนหายใจยาว เขาปล่อยมือที่พยายามจะเอื้อมไปหาเธอลง "คุณแน่ใจเหรอแพรวา" เขาถามเสียงเรียบ "ว่าคุณจะอยู่ได้อย่างมีความสุข โดยไม่มีผม" "ฉันจะทำให้ได้" แพรวาตอบ พลางกวาดตามองไปรอบๆ บ้านหลังเล็กที่เธอตั้งใจจะใช้เป็นที่หลบภัย "ที่นี่คือชีวิตใหม่ของฉัน" "ชีวิตใหม่ที่ไม่มีความทรงจำเก่าๆ เลยเหรอ" ภาคินถาม พลางก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง "แล้วความทรงจำที่มีผมอยู่ในนั้นล่ะ คุณจะลบมันออกไปจากหัวใจของคุณได้จริงๆ เหรอ" แพรวาหลับตาลง ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดผุดขึ้นมาอีกครั้ง เสียงหัวเราะของเขาที่เคยสดใส บัดนี้กลับกลายเป็นเสียงเย้ยหยัน แววตาที่เคยอ่อนโยน กลับกลายเป็นความมืดมน เขาเคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ แต่แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็พังทลายลง "คุณภาคินคะ" แพรวาเอ่ยเสียงแหบพร่า "ฉัน... ฉันขอร้องคุณ อย่ามายุ่งกับฉันอีกเลย" "ผมขอโทษ" ภาคินพูด "ผมรู้ว่าผมผิด แต่ผมไม่สามารถปล่อยคุณไปได้" "ทำไม" แพรวาถาม "ทำไมคุณถึงยังตามฉันมา" "เพราะผมรักคุณ" ภาคินตอบ "ผมรักคุณมากกว่าสิ่งอื่นใดในโลกนี้" แพรวาส่ายหน้า เธอไม่เชื่อในคำพูดของเขาอีกต่อไป "ความรักของคุณมันทำร้ายฉัน" เธอพูด "ฉันไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว" "ผมจะไม่มีวันทำร้ายคุณอีก" ภาคินกล่าว "ผมจะดูแลคุณอย่างดีที่สุด" "คุณจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ" แพรวาถาม เสียงเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ "จริง" ภาคินตอบ "ผมสาบาน" แพรวากลืนน้ำลาย เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี เธอกำลังติดกับดักของหัวใจตัวเอง "ถ้าคุณจะอยู่" แพรวาพูด "คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ทำให้ฉันเจ็บปวดอีก" "ผมสัญญา" ภาคินตอบ แพรวาค่อยๆ ลดมีดในมือลง เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้อาจนำพาความเจ็บปวดมาให้อีกครั้ง แต่ในใจลึกๆ เธอก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่มีต่อเขาอยู่ "คุณรู้ไหม" แพรวาพูด "ว่าคุณมาหาฉันตอนไหน" "ตอนไหนครับ" ภาคินถาม "ตอนที่ฉันกำลังจะหนีคุณอีกครั้ง" แพรวาตอบ ภาคินมองแพรวาด้วยแววตาที่ซับซ้อน เขารู้ว่าเธอพูดความจริง "แล้วตอนนี้คุณยังจะหนีผมอยู่ไหม" เขาถาม แพรวาเงียบไป เธอไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ "ผมจะรอคำตอบของคุณ" ภาคินกล่าว "แต่ตอนนี้ ผมอยากจะขอคุณอย่างหนึ่ง" "อะไรคะ" แพรวาถาม "ขอให้ผมได้อยู่กับคุณสักคืน" ภาคินขอ "ผมอยากจะดูแลคุณ" แพรวาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ว่าการยอมรับข้อเสนอนี้คือการเปิดประตูสู่ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน แต่เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธเขาได้ "ก็ได้ค่ะ" แพรวาตอบ "แต่มีข้อแม้" "ข้อแม้ว่าอะไรครับ" ภาคินถาม "คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเกินเลย" แพรวาบอก "คืนนี้เราจะเป็นแค่เพื่อนกัน" ภาคินยิ้ม "ผมสัญญา" แพรวาเดินนำภาคินเข้าไปในห้องนั่งเล่น เธอรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก การมีเขาอยู่ที่นี่ ทำให้บรรยากาศรอบตัวเธอเปลี่ยนไป "คุณอยากดื่มอะไรไหมคะ" แพรวาถาม "น้ำเปล่าก็พอครับ" ภาคินตอบ แพรวาไปรินน้ำให้เขา เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงไม่หยุด "คุณภาคิน" แพรวาเอ่ยขึ้น "คุณบอกว่าคุณจะอธิบายเรื่องภรรยาของคุณ" ภาคินมองแพรวาด้วยแววตาที่เจ็บปวด "ผม... ผมจะเล่าให้คุณฟัง" เขาเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่ต้นจนจบ แพรวานั่งฟังอย่างตั้งใจ เธอเห็นความจริงใจในดวงตาของเขา และรู้สึกสงสารเขา "ผมขอโทษนะแพรวา" ภาคินกล่าวตอนท้าย "ที่ทำให้คุณเข้าใจผิด" "ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" แพรวาตอบ "แต่คุณก็ควรจะบอกฉันตั้งแต่แรก" "ผมรู้" ภาคินยอมรับ "ผมมันโง่เอง" แพรวาถอนหายใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี "เอาเถอะค่ะ" แพรวาพูด "เรื่องมันผ่านไปแล้ว" "ขอบคุณนะแพรวา" ภาคินกล่าว "ที่คุณเข้าใจผม" "ฉันจะลองพยายามดูค่ะ" แพรวาตอบ "แต่คุณต้องให้เวลาฉัน" "ผมจะให้เวลาคุณ" ภาคินตอบ "ผมจะรอคุณ" แพรวาหลับตาลง เธอรู้สึกเหนื่อยล้า เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถหนีภาคินได้อีกต่อไป เขาได้เข้ามาอยู่ในชีวิตของเธอแล้ว และดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีวันจากไปไหน