บรรยากาศภายในบ้านหลังเล็กที่เคยสงบสุข บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความอึดอัดและความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย แพรวายังคงนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น ภาคินนั่งอยู่ข้างๆ เธอ แต่มีระยะห่างราวกับกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ "คุณภาคินคะ" แพรวาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด "นี่ดึกแล้วนะคะ" ภาคินหันมามองเธอ ดวงตาของเขายังคงฉายแววความรู้สึกมากมายที่แพรวาไม่อาจอ่านออกได้ทั้งหมด "ผมรู้ครับ" เขาตอบเสียงนุ่ม "แต่ผมยังไม่อยากกลับ" "แต่คุณบอกว่าจะไปพรุ่งนี้" แพรวาพยายามย้ำเตือนถึงข้อตกลง "คุณต้องกลับไปพักผ่อน" "ผมอยากพักผ่อนที่นี่" ภาคินพูด พลางเลื่อนตัวเข้ามาใกล้เธออีกนิด "กับคุณ" แพรวาถอนหายใจ เธอรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะต่อต้านเขาในตอนนี้ เขามาถึงที่นี่แล้ว เขาเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง และเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเธออยากจะผลักไสเขาไปจริงๆ หรือเปล่า "คุณจะนอนไหนคะ" แพรวาถาม พยายามเปลี่ยนเรื่อง "ที่ไหนก็ได้ครับ" ภาคินตอบ "ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆ คุณ" แพรวาลุกขึ้นยืน เธอมองไปรอบๆ ห้องนั่งเล่นอย่างสำรวจ "คุณนอนตรงโซฟานี่ก็ได้ค่ะ" เธอเสนอ "ส่วนฉัน... ฉันจะไปหาที่นอนอื่น" "ไม่เป็นไรครับ" ภาคินรีบลุกขึ้นตาม "ผมไม่รังเกียจที่จะนอนโซฟา" "แต่ฉันรังเกียจ" แพรวาพูด "ฉันอยากให้คุณนอนสบาย" คำพูดนั้นทำให้ภาคินยิ้มเล็กน้อย "ถ้าอย่างนั้น... คุณนอนโซฟาดีกว่าไหมครับ" แพรวาส่ายหน้า "ไม่ค่ะ ฉันนอนห้องนอนฉันได้" "ถ้าอย่างนั้น... เราก็นอนคนละห้อง" ภาคินสรุป "แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน" แพรวาพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่ได้ข้อสรุปที่พอจะรับได้ "ฉันจะไปเตรียมห้องนอนให้คุณนะคะ" แพรวาบอก "คุณรอตรงนี้ก่อน" เธอเดินเข้าไปในห้องนอนอีกห้องที่เคยใช้เป็นห้องเก็บของ แต่บัดนี้ถูกจัดเตรียมให้เป็นห้องรับแขกชั่วคราว เธอจัดที่นอนให้ภาคินอย่างรวดเร็ว พลางคิดในใจว่าเธอควรจะกลับไปเก็บข้าวของและหนีไปอีกครั้งจริงๆ เมื่อกลับออกมา ภาคินยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เขามองเธอด้วยสายตาที่ทำให้แพรวารู้สึกประหม่า "คุณภาคินคะ" แพรวาเอ่ยขึ้น "คุณแน่ใจนะคะว่าคุณจะกลับจริงๆ" "ผมจะกลับครับ" ภาคินตอบ "แต่ผมจะกลับมาอีก" "คุณ..." แพรวาเริ่มจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ภาคินก็สอดขึ้นมา "ผมขอเวลาคุณนะแพรวา" เขาพูด "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีก" แพรวาหลับตาลง เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถให้โอกาสเขาได้อีกหรือไม่ แต่ความรู้สึกบางอย่างในใจเธอก็บอกว่าเธอควรจะลอง "ฉัน... ฉันจะลองดูค่ะ" แพรวาตอบเสียงแผ่วเบา ภาคินยิ้มกว้าง เขาดูมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด "ขอบคุณนะครับแพรวา" เขาพูด "ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง" แพรวารู้สึกอ่อนแรง เธอไม่อยากคุยอะไรกับเขาอีกแล้ว เธออยากจะไปนอนพักผ่อน "ฉันขอตัวนะคะ" แพรวาบอก "คุณพักผ่อนเถอะค่ะ" "ครับ" ภาคินตอบ "ราตรีสวัสดิ์นะครับแพรวา" แพรวาเดินเข้าไปในห้องนอนของเธอ ปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา เธอนั่งลงบนเตียง รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอหนีเขามาตลอด เธอพยายามทุกวิถีทางที่จะลืมเขา แต่เขาก็ยังคงตามมาเสมอ "ทำไมนะ" แพรวากระซิบกับตัวเอง "ทำไมฉันถึงหนีเขาไม่พ้น" เธอหลับตาลง แต่ภาพของภาคินยังคงลอยเข้ามาในความคิด ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความหวัง แววตาที่สื่อถึงความรักที่เขาเคยมีให้ "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำยังไงต่อไป" แพรวาสารภาพกับตัวเอง "ฉันกำลังจะหลงรักเขาอีกครั้งหรือเปล่า" ความคิดนั้นทำให้เธอตกใจ เธอรีบสลัดมันออกไป เธอต้องเข้มแข็ง เธอต้องไม่ใจอ่อน แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็รู้ดีว่าในคืนนี้ เธอคงจะนอนไม่หลับ เช้าวันรุ่งขึ้น แพรวาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า เธอมองไปที่นาฬิกาบนหัวเตียง พบว่าเลยเวลาที่ภาคินควรจะออกไปแล้ว เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่ประตูห้องนอน แล้วเปิดออกอย่างแผ่วเบา ภาพที่เห็นทำให้เธอประหลาดใจ ภาคินนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น ดวงตาของเขากำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังใช้ความคิด "คุณภาคินคะ" แพรวาเอ่ยเรียก ภาคินหันมามองเธอ แววตาของเขาดูเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงฉายประกายความหวัง "อรุณสวัสดิ์ครับแพรวา" เขาตอบ "คุณนอนหลับสบายไหม" "ก็... พอได้ค่ะ" แพรวาตอบ "แล้วคุณล่ะคะ" "ผมก็พอได้ครับ" ภาคินยิ้ม "ผมไม่รบกวนคุณใช่ไหม" "ไม่ค่ะ" แพรวาตอบ "ฉันแค่... แปลกใจที่คุณยังอยู่ที่นี่" "ผมอยากจะคุยกับคุณอีกสักหน่อย" ภาคินกล่าว "ก่อนที่ผมจะไป" แพรวาพยักหน้า เธอเดินเข้าไปในห้องครัว เตรียมจะชงกาแฟ "คุณอยากดื่มกาแฟไหมคะ" เธอถาม "ถ้าไม่เป็นการรบกวน" ภาคินตอบ แพรวาชงกาแฟให้ภาคินสองแก้ว แล้วนำมาเสิร์ฟให้เขาที่ห้องนั่งเล่น "ขอบคุณครับ" ภาคินกล่าวรับ "คุณใจดีจัง" "ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่" แพรวาตอบ "ในฐานะเจ้าของบ้าน" ภาคินหัวเราะเบาๆ "คุณยังจำได้ไหมว่าครั้งแรกที่เราเจอกัน คุณก็ทำแบบนี้" แพรวาพยายามนึก แต่ความทรงจำในอดีตมันเลือนลางเหลือเกิน "ฉันจำไม่ค่อยได้ค่ะ" เธอตอบตามตรง "ไม่เป็นไรครับ" ภาคินกล่าว "ผมจะเล่าให้คุณฟัง" เขาเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตของพวกเขาให้แพรวาฟังอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาเล่าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก แพรวานั่งฟังอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกเหมือนกำลังได้ย้อนเวลากลับไป "ผมจำได้ทุกอย่างเลยนะแพรวา" ภาคินกล่าว "ทุกช่วงเวลาที่เราเคยอยู่ด้วยกัน" แพรวาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังอ่อนไหว "ฉัน... ฉันก็จำได้บ้างค่ะ" เธอตอบ "แต่บางครั้งมันก็เจ็บปวดเกินไป" "ผมรู้ครับ" ภาคินกล่าว "แต่ผมจะอยู่ตรงนี้ เพื่อให้คุณรู้ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว" คำพูดนั้นทำให้แพรวาใจเต้นแรง เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะรู้สึกอย่างไรดี "คุณภาคินคะ" แพรวาเอ่ย "คุณต้องไปแล้วนะคะ" "ผมจะไปครับ" ภาคินตอบ "แต่ผมจะกลับมาอีก" แพรวาไม่ตอบอะไร เธอเพียงแต่มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ภาคินลุกขึ้นยืน เขามองแพรวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก "ผมรักคุณนะแพรวา" เขาพูด "ผมจะรอคุณ" แล้วเขาก็เดินออกจากบ้านไป ทิ้งให้แพรวายืนอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป