แพรวายืนอยู่ตรงกลางห้องนั่งเล่น ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังประตูที่เพิ่งปิดลงไปเมื่อครู่ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้สึกสับสนและอ่อนแรง "เขาไปแล้วจริงๆ เหรอ" เธอพึมพำกับตัวเอง "หรือว่านี่เป็นแค่ฝัน" เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังถนนที่ว่างเปล่า ภาคินได้จากไปแล้วจริงๆ "ทำไมนะ" แพรวาเอ่ยถามตัวเอง "ทำไมฉันถึงรู้สึกใจหายแบบนี้" เธอรู้ดีว่าเธอควรจะดีใจที่เขาไป แต่ทำไมหัวใจของเธอกลับรู้สึกโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก เธอเดินกลับเข้าไปในห้องครัว เธอหยิบกระเป๋าเดินทางใบเก่าออกมาอีกครั้ง เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะต้องหนีไปให้ไกลกว่านี้ ที่นี่มันไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ขณะที่เธอกำลังจะเริ่มเก็บข้าวของอีกครั้ง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ "มารดา" อีกครั้ง "ว่าไงคะแม่" แพรวารับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด "แพรวา ลูกอยู่ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง" เสียงมารดาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง "หนูสบายดีค่ะแม่" เธอตอบ "แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ" "แน่ใจนะลูก" มารดาถาม "แม่รู้สึกว่าลูกกำลังมีปัญหา" "ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้นค่ะแม่" แพรวาโกหก "หนูมีความสุขดี" "ถ้ามีอะไร หนูบอกแม่ได้เสมอนะลูก" "ค่ะแม่" แพรวาตอบ "หนูรักแม่ค่ะ" เธอกดวางสาย รู้สึกผิดที่ต้องโกหกมารดา แต่เธอไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดได้ เธอหันกลับไปมองกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่บนพื้น เธอต้องไป เธอต้องหนีไปให้พ้นจากภาคิน ทันใดนั้น เสียงกุญแจก็ดังขึ้นที่ประตู แพรวาตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง "ใครน่ะ!" เธอตะโกนเสียงสั่น ประตูเปิดออกอย่างแผ่วเบา และร่างสูงโปร่งของภาคินก็ปรากฏขึ้น "ไงครับแพรวา" ภาคินยิ้ม "ผมลืมของไว้" แพรวาอ้าปากค้าง เธอไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี "คุณ... คุณกลับมาทำไม" เธอถามเสียงตะกุกตะกัก "ผมลืมของไว้" ภาคินตอบ พลางเดินเข้ามาในห้อง "ผมกลับมาเอามัน" "คุณลืมอะไรคะ" แพรวาถาม ภาคินเดินตรงมาหาเธอ แล้วเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ "หัวใจของคุณไงครับ" ภาคินตอบ "ผมลืมหัวใจของคุณไว้ที่นี่" แพรวาตัวแข็งทื่อ เธอจ้องมองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ สับสน และ… หวั่นไหว "คุณภาคินคะ" แพรวาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "คุณจะทำอะไร" "ผมจะเอามันกลับไป" ภาคินตอบ "หัวใจของคุณ... มันเป็นของผม" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้แพรวา ริมฝีปากของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของเธออย่างนุ่มนวล แพรวาหลับตาลง เธอปล่อยให้ตัวเองล่องลอยไปกับสัมผัสที่คุ้นเคยนี้ เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถหนีเขาได้อีกต่อไป เธอหนีเขาได้ แต่เธอหนีหัวใจตัวเองไม่ได้ ความรู้สึกที่เคยหลับใหล บัดนี้ได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้ มันรุนแรงกว่าที่เคย แพรวากอดตอบภาคิน เธอรู้สึกเหมือนได้กลับมาบ้านอีกครั้ง "ฉันรักคุณค่ะ" แพรวากระซิบเสียงแผ่วเบา ภาคินกระชับอ้อมกอดของเขา "ผมก็รักคุณนะแพรวา" เขาตอบ "ตลอดไป" ทั้งสองยืนกอดกันอยู่ท่ามกลางความเงียบ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน แพรวารู้ดีว่าต่อจากนี้ ชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป เธอได้พบกับเขาอีกครั้ง และเธอได้ยอมรับหัวใจของตัวเอง ถึงแม้ว่ามันอาจจะนำพาความเจ็บปวดมาให้ในอนาคต แต่ตอนนี้… เธอเลือกที่จะมีความสุขกับปัจจุบัน เธอเลือกที่จะเชื่อในความรักอีกครั้ง เธอเลือกที่จะเชื่อในภาคิน และในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา แพรวาก็รู้ว่าเธอได้พบกับจุดหมายปลายทางที่เธอตามหามาตลอด จุดหมายปลายทางที่ไม่มีทางหนี