ความจริงที่เมขลาเปิดเผยทำให้อรพิมตะลึงจนพูดไม่ออก เธอไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังใบหน้าสวยงามและท่าทีอ่อนหวานของเมขลา จะซ่อนความแค้นที่รุนแรงถึงเพียงนี้ สิบปีที่แล้วคือสิ่งที่เธอไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลยจริงๆ "คุณ...คุณพูดเรื่องจริงเหรอคะ" อรพิมถามเสียงสั่น "สิบปีที่แล้ว...คุณกับคุณวรัญญู...?" เมขลายกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน "ทำไมคะ คุณไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยเหรอ" เธอหัวเราะเบาๆ "ก็น่าจะเป็นเรื่องธรรมดา เพราะคุณไม่เคยมีความสำคัญพอที่จะได้รับรู้เรื่องราวในอดีตของเขา" วรัญญูยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขามองเมขลาด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม "เมขลา...เธออย่ามายุ่ง" "ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้คะ" เมขลาเชิดหน้า "ไหนๆ ความลับทั้งหมดก็ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว ฉันก็อยากจะเล่าให้คุณอรพิมฟังเสียให้หมด ว่าผู้ชายที่เธอหลงรักคนนี้ มีอดีตที่สกปรกแค่ไหน" "พอได้แล้วเมขลา!" วรัญญูตะคอกเสียงดัง "อย่ามาพูดจาใส่ร้ายป้ายสีฉัน" "ใส่ร้ายเหรอคะ" เมขลาหัวเราะ "ฉันแค่กำลังจะบอกความจริงต่างหาก" เธอหันไปทางอรพิม "คุณอรพิมคะ คุณรู้ไหมว่าก่อนที่เขาจะมาแต่งงานกับคุณ เขาเคยเป็นคนรักของฉันมาก่อน" อรพิมสะท้านไปทั้งตัว "เป็นไปไม่ได้" เธอพึมพำ "ทำไมจะเป็นไปไม่ได้" เมขลาถามกลับ "คุณคิดว่าคุณพิเศษแค่ไหน ถึงได้คิดว่าคุณเป็นผู้หญิงคนเดียวในชีวิตเขา" เธอหัวเราะอย่างสมเพช "คุณมันก็แค่คนโง่ที่หลงเชื่อคำลวงของเขา" "เมขลา...พอได้แล้ว" วรัญญูพูดเสียงอ่อนลง เขาเดินเข้าไปหาเมขลาอย่างช้าๆ "เรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว" "จบไปนานแล้วเหรอคะ" เมขลาเลิกคิ้ว "แต่สำหรับฉัน มันยังไม่จบ" เธอเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของวรัญญูอย่างอ่อนโยน แต่แววตาของเธอกลับฉายประกายแห่งความแค้น "ฉันรอวันนี้มาสิบปีแล้วนะ วรัญญู รอวันที่ฉันจะได้แก้แค้นคุณ" วรัญญูสะบัดหน้าหนี "เธอจะแก้แค้นอะไรฉัน" "แก้แค้นที่เธอทิ้งฉันไปอย่างไร้เยื่อใย" เมขลาพูดเสียงเย็น "แก้แค้นที่เธอทำให้ฉันต้องเสียใจจนแทบเป็นบ้า" "ฉันไม่ได้ทิ้งเธอ" วรัญญูปฏิเสธ "ตอนนั้น...ฉันถูกบีบ" "ถูกบีบเหรอคะ" เมขลาหัวเราะ "ฟังดูดีจัง" เธอหันไปทางอรพิม "คุณอรพิมคะ คุณรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงถูกบีบ" อรพิมมองวรัญญูอย่างคาดคั้น เธออยากรู้ความจริงทั้งหมด "พ่อของฉัน" วรัญญูถอนหายใจ "พ่อของฉันมีปัญหาเรื่องธุรกิจ เขาบังคับให้ฉันต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง เพื่อรักษาผลประโยชน์ของบริษัท" "และผู้หญิงคนนั้นก็คือฉัน" เมขลาเสริม "ครอบครัวของฉันเป็นคู่แข่งคนสำคัญของบริษัทวรัญญูในตอนนั้น และการแต่งงานของเราก็เป็นการรวมอำนาจที่แข็งแกร่งมาก" "แต่แล้วคุณก็เลือกครอบครัวของคุณ" เมขลาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เจือความน้อยใจ "คุณเลือกอำนาจ เลือกเงินทอง ทิ้งฉันไว้กับความเจ็บปวด" "ฉันไม่มีทางเลือกอื่น" วรัญญูพูดซ้ำคำเดิม "แต่ตอนนี้คุณมีทางเลือกนี่คะ" เมขลาเยาะเย้ย "ทางเลือกที่จะต้องเสียทุกอย่างไป" เธอหันไปทางอรพิม "และคุณอรพิมก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการของฉัน" "แผนการอะไรของคุณ" อรพิมถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แผนการที่จะทำให้วรัญญูเสียใจที่สุด" เมขลาตอบ "ฉันจะเปิดโปงความลับทั้งหมดของเขา ให้เขาไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไป" "เธอทำไม่ได้" วรัญญูขู่ "ทำไมฉันจะทำไม่ได้" เมขลาท้าทาย "ฉันมีหลักฐานทุกอย่าง อยู่ในมือฉันหมดแล้ว" "แล้วฉันจะทำยังไง" อรพิมถาม เธอเริ่มสับสนกับสถานการณ์ที่บีบคั้น "คุณก็แค่ต้องทำตามที่ฉันสั่ง" เมขลาหันมามองอรพิมอย่างมีชัย "คุณต้องช่วยฉันทำให้วรัญญูเจ็บปวดที่สุด" "ไม่!" อรพิมปฏิเสธ "หนูไม่ทำ" "ทำไมคะ" เมขลาเลิกคิ้ว "พ่อแม่ของคุณ...หนี้สินทั้งหมด...คุณจะปล่อยให้พวกเขาต้องเจ็บปวดเพราะคุณไม่ยอมทำตามข้อตกลงเหรอ" คำพูดของเมขลาแทงใจดำอรพิมอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าพ่อแม่กำลังลำบากแค่ไหน การไม่ยอมทำตาม อาจหมายถึงหายนะของครอบครัว "ผมจะไม่ยอมให้เธอมาทำร้ายใครทั้งนั้น!" วรัญญูพูดแทรกขึ้นมา เขาก้าวไปยืนข้างอรพิม ราวกับจะปกป้องเธอ "โอ้โห" เมขลาอุทาน "ดูสิคะ ความรักมันช่างยิ่งใหญ่จริงๆ" เธอหัวเราะ "แต่ความรักของพวกคุณมันจะไปสู้กับแผนการของฉันได้ยังไง" "ฉันจะสู้กับเธอ" อรพิมพูดเสียงหนักแน่น แม้จะรู้สึกหวาดกลัว แต่เธอก็ไม่ยอมจำนน "หนูจะไม่ยอมให้คุณมาควบคุมชีวิตหนูอีกต่อไป" "ดีมาก" เมขลายิ้ม "ถ้าอย่างนั้น...เรามาเล่นเกมนี้กันให้ถึงที่สุด" เมขลาอธิบายแผนการของเธออย่างละเอียด เธอต้องการให้อรพิมร่วมมือกับเธอเพื่อเปิดโปงแผนการทุจริตทางการเงินของวรัญญูต่อสาธารณชน โดยเธออ้างว่าเธอมีหลักฐานทั้งหมดที่จะทำให้วรัญญูหมดตัว และเมื่อนั้น เธอจะยื่นข้อเสนอให้วรัญญูเข้ามาอยู่ภายใต้การดูแลของเธอแทน "คุณจะเสียทุกอย่างไป" เมขลาบอกวรัญญู "และเมื่อคุณไม่มีอะไรเหลือแล้ว คุณก็จะไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมทำตามที่ฉันต้องการ" วรัญญูมองเมขลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "เธอเป็นปีศาจ" เขาพูด "จะเป็นอะไรก็ช่าง" เมขลาตอบ "แต่ฉันจะชนะ" อรพิมรู้สึกสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเมขลาถึงต้องการทำลายวรัญญูขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เคยอ้างว่ารักเขา "คุณทำไปเพื่ออะไรกันแน่เมขลา" อรพิมถาม "ก็เพราะฉันเกลียดเขาไงล่ะ" เมขลาตอบหน้าตาเฉย "เกลียดที่เขาทิ้งฉันไปเมื่อสิบปีก่อน เกลียดที่เขาไม่เคยเห็นค่าของฉัน" ความจริงที่เมขลาเปิดเผยทำให้อรพิมรู้สึกสับสนไปหมด เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี ระหว่างชายหนุ่มที่เคยรักเธอ แต่ก็เคยหลอกลวงเธอ และหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความแค้น และกำลังจะทำลายชีวิตของเขา "ฉันจะให้เวลาพวกเธอตัดสินใจ" เมขลาพูด "ภายในพรุ่งนี้เช้า ฉันต้องการคำตอบ" เธอหันไปทางวรัญญู "ถ้าเธอไม่ยอมทำตามที่ฉันต้องการ ฉันจะปล่อยข่าวเรื่องการแต่งงานกำมะลอของเราออกไป" "อะไรนะ!" วรัญญูร้องเสียงหลง "เธอจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ" "แน่นอน" เมขลายิ้ม "ฉันไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว" เมขลาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อรพิมและวรัญญูเผชิญหน้ากันในความเงียบงัน อรพิมมองหน้าวรัญญู หัวใจของเธอเต้นระส่ำ เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป "อรพิม..." วรัญญูเอ่ยชื่อเธอเบาๆ "ผมขอโทษ" "ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาขอโทษกันแล้วค่ะ" อรพิมพูดเสียงเรียบ "เราต้องหาทางออกให้ได้" "ผมรู้" วรัญญูพยักหน้า "แต่ผมไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร" "เราต้องร่วมมือกัน" อรพิมตัดสินใจ "เราต้องหาทางหยุดเมขลาให้ได้" วรัญญูมองอรพิมด้วยความประหลาดใจ "เธอ...เธอจะช่วยผมจริงๆ เหรอ" "หนูไม่รู้ว่าหนูจะทำได้แค่ไหน" อรพิมตอบ "แต่หนูจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชีวิตของหนูและครอบครัว" ทั้งสองมองหน้ากัน ความขัดแย้งและความไม่ไว้วางใจเริ่มคลี่คลายลงไปทีละน้อย เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้เพื่ออิสรภาพของตนเอง