คฤหาสน์ราตรี ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองหลวงยามพลบค่ำได้อย่างสวยงาม รถลีมูซีนค่อยๆ เคลื่อนตัวผ่านประตูรั้วเหล็กดัดที่แกะสลักลวดลายวิจิตร บรรจง ขับเคลื่อนไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินขัดมัน รถจอดสนิทหน้าอาคารหลักที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบนีโอคลาสสิก ผสมผสานกับความทันสมัยได้อย่างลงตัว อรพิมก้าวลงจากรถ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงกับความโอ่อ่าอลังการของคฤหาสน์แห่งนี้ มันใหญ่โตกว่าที่เธอจินตนาการไว้มากนัก สวนหย่อมที่ตกแต่งอย่างสวยงาม มีน้ำพุเต้นระบำอยู่ตรงกลาง และดอกไม้นานาพันธุ์ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วบริเวณ วรัญญูเดินนำเธอไปที่ประตูบานใหญ่ที่ทำจากไม้สักแกะสลัก เขาเปิดประตูเข้าไปด้านใน อรพิมเดินตามเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ภายในคฤหาสน์ตกแต่งอย่างหรูหรา เพดานสูงโปร่ง ประดับด้วยโคมไฟแชนเดอเลียร์ระยิบระยับ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนเป็นของโบราณราคาแพง พื้นห้องโถงปูด้วยหินอ่อนอย่างดี "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของคุณ" วรัญญูพูดเสียงเรียบๆ โดยไม่ได้หันมามองเธอ "ค่ะ" อรพิมตอบเสียงเบา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตุ๊กตาตัวน้อยๆ ที่ถูกนำมาวางไว้ในบ้านของมหาเศรษฐี แม่บ้านสองคนในชุดเครื่องแบบสีดำสนิท เดินออกมาต้อนรับ "สวัสดีค่ะคุณอรพิม" พวกเธอโค้งคำนับพร้อมเพรียงกัน "สวัสดีค่ะ" อรพิมพยายามยิ้มให้ดูเป็นมิตร "นี่คือคุณสมศรี แม่บ้านใหญ่ และคุณมาลี ผู้ช่วยค่ะ" วรัญญูแนะนำ "พวกเธอจะคอยดูแลความเรียบร้อย และความสะดวกสบายของคุณอรพิม" "ขอบคุณค่ะ" อรพิมกล่าว "อาหารเย็นพร้อมแล้วครับ" คุณสมศรีแจ้ง "คุณวรัญญูให้เตรียมไว้แล้วที่ห้องอาหาร" "ดี" วรัญญูตอบ "เชิญครับคุณอรพิม" อรพิมเดินตามวรัญญูไปยังห้องอาหารขนาดใหญ่ โต๊ะอาหารยาวเหยียดที่รองรับคนได้นับสิบคน ถูกจัดวางไว้อย่างสวยงาม มีอาหารหลากหลายชนิดวางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ ทั้งสองนั่งลงที่หัวโต๊ะ อรพิมรู้สึกประหม่า ไม่รู้จะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไร เธอเหลือบมองวรัญญูที่กำลังตักอาหารเข้าปากอย่างไม่เร่งรีบ ราวกับว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสองคนเป็นเรื่องปกติธรรมดา "คุณทานอะไรไหมครับ" วรัญญูถามขึ้นหลังจากเงียบไปนาน "ทานค่ะ" อรพิมตอบ "แต่...ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไหร่" "คุณต้องทานให้เยอะๆ นะครับ" วรัญญูพูดพลางตักปลาแซลมอนย่างซอสเลมอนมาวางในจานของเธอ "คุณต้องแข็งแรง เพื่อทำหน้าที่ของภรรยาที่ดี" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของอรพิมบีบรัด เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ "ค่ะ" เธอตอบสั้นๆ "ผมได้เตรียมห้องนอนไว้ให้คุณแล้ว อยู่ปีกซ้ายของคฤหาสน์" วรัญญูบอก "คุณสมศรีจะเป็นคนนำทางคุณไป" "ขอบคุณค่ะ" หลังจากมื้ออาหารที่เงียบเชียบ วรัญญูขอตัวไปทำงานต่อ ปล่อยให้อรพิมอยู่กับคุณสมศรี คุณสมศรีพาเธอไปยังห้องนอนที่จัดเตรียมไว้ให้ มันกว้างขวาง ตกแต่งอย่างหรูหรา มีระเบียงส่วนตัวที่มองเห็นวิวสวนสวยงาม "นี่คือห้องของคุณอรพิมนะคะ" คุณสมศรีกล่าว "หากต้องการอะไร สามารถเรียกได้ตลอดเวลาค่ะ" "ขอบคุณมากค่ะคุณสมศรี" อรพิมกล่าว เมื่อคุณสมศรีออกไปแล้ว อรพิมเดินสำรวจห้องนอนของตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหลงเข้าไปอยู่ในความฝันที่บิดเบี้ยว มีทั้งความสวยงามและความอึดอัดปะปนกันไป เธอเดินไปที่ระเบียง ยืนมองดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า "นี่คือชีวิตใหม่ของฉันแล้วสินะ" เธอพึมพำกับตัวเอง วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว อรพิมพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ในคฤหาสน์ราตรี เธอมักจะใช้เวลาอยู่ในห้องสมุดส่วนตัวที่เต็มไปด้วยหนังสือหลากหลายแนว หรือไม่ก็เดินเล่นในสวนสวยเพื่อหลีกหนีจากความวุ่นวายภายในใจ แต่ถึงแม้จะพยายามมากเท่าไหร่ เธอก็ยังคงอดสงสัยในตัววรัญญูไม่ได้ ทำไมเขาถึงทำแบบนี้? ทำไมเขาถึงกลับมาพร้อมกับข้อเสนอที่น่าตกใจเช่นนี้? เธอจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เจอเขา เขาดูเหมือนคนละคนกับคนในวันนี้ เขาเคยเป็นคนอบอุ่น อ่อนโยน แต่ตอนนี้กลับเย็นชาและลึกลับ เย็นวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด เธอได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เธอหันไปมอง พบว่าเป็นวรัญญู "คุณยังไม่อยากนอนอีกเหรอ" เขาถาม "ยังค่ะ" อรพิมตอบ "แค่กำลังอ่านหนังสือเพลินไปหน่อย" วรัญญูเดินเข้ามาใกล้ เขาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เธอ มองไปที่ปกหนังสือในมือเธอ "เรื่องราวความรักในอดีต...น่าสนใจดีนะ" "ก็...เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นน่ะค่ะ" อรพิมตอบอย่างติดขัด วรัญญูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม "คุณจำวันแรกที่เราเจอกันได้ไหม" อรพิมชะงัก เธอจำได้ดี วันนั้นเป็นวันที่สดใสในฤดูใบไม้ผลิ เธอเป็นนักศึกษาปีสุดท้ายที่กำลังเดินเข้าไปฝึกงานในบริษัทแห่งหนึ่ง และเขา คือคนแรกที่เธอพบเจอในวันนั้น "จำได้ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "วันนั้น ผมคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงที่พิเศษที่สุดในโลก" วรัญญูพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "แต่แล้ว...ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป" คำพูดของเขาเหมือนมีนัยอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ อรพิมเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัย "คุณหมายความว่ายังไงคะ" วรัญญูส่ายหน้าช้าๆ "ไม่มีอะไรครับ" เขาพูดขึ้น "ผมแค่...คิดถึงวันเก่าๆ" เขาเดินออกจากห้องสมุดไป ทิ้งให้อรพิมนั่งนิ่งอยู่กับที่ ความสับสนในใจของเธอ ยิ่งทวีคูณมากขึ้นไปอีก อะไรคือความลับที่วรัญญูซ่อนไว้? อะไรคือสิ่งที่ทำให้เขาเปลี่ยนไป? และหนี้รักที่เขาพูดถึง คืออะไรกันแน่? ยิ่งเธอพยายามหาคำตอบมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกดึงเข้าไปสู่วังวนแห่งปริศนาที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น