"ขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิดนะคะคุณแพรวา" เสียงหวานของเลขานุการสาวดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ "คุณกานต์ตั้งใจจะบอกว่า... เขาอยากจะพาคุณไปทานข้าว เพื่อพูดคุยปรับความเข้าใจ และอยากจะให้คุณทราบถึงแผนการในอนาคตของเขาค่ะ" แพรวาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพิจารณาคำพูดของเลขานุการอย่างรอบคอบ 'แผนการในอนาคต' คำนี้มีความหมายแฝงอย่างไรกันแน่ กนกวิทย์ต้องการจะบอกอะไรเธอ หรือนี่เป็นเพียงอีกหนึ่งกลอุบายที่จะทำให้เธอหลงเชื่อ? แต่ในใจลึกๆ เธอก็อดที่จะมีความหวังไม่ได้ การได้ยินคำว่า 'เปิดตัวอย่างเป็นทางการ' จากปากของเลขานุการ ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย "เขา... เขาบอกว่ายังไงบ้างคะ" เธอถามกลับ เสียงสั่นเล็กน้อย "คุณกานต์ฝากบอกว่า... เขาอยากจะขอโทษคุณจริงๆ และอยากจะชดเชยทุกอย่างที่ทำให้คุณเสียใจ" เลขานุการสาวตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "เขาบอกว่า... เขาพร้อมที่จะให้คุณไปกับเขาในงานเลี้ยงสำคัญของบริษัทในสัปดาห์หน้าค่ะ" งานเลี้ยงสำคัญของบริษัท... แพรรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระชับหัวใจของเธออีกครั้ง งานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่กว่าครั้งก่อนๆ ที่เธอเคยเห็นผ่านตาจากข่าวสารต่างๆ เป็นโอกาสที่กนกวิทย์จะ 'เปิดตัว' เธออย่างเป็นทางการจริงๆ หรือ? แต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมพูดกับเธอด้วยตัวเอง "แล้ว... เขาจะบอกอะไรกับคนอื่นล่ะคะ" เธอถามอย่างระแวง "เขาจะบอกว่าหนูเป็นใคร" "คุณกานต์บอกว่า... เขาจะจัดการทุกอย่างเองค่ะ" เลขานุการตอบอย่างมั่นใจ "คุณไม่ต้องกังวลอะไรทั้งสิ้น เขาอยากให้คุณไปในฐานะ... แขกคนพิเศษของเขาค่ะ" แขกคนพิเศษ... คำนี้ทำให้แพรวารู้สึกทั้งดีใจและหวาดหวั่น เธอรู้ดีว่าการปรากฏตัวในงานเลี้ยงระดับนั้น จะต้องมีสายตานับร้อยนับพันจับจ้องมาที่เธอ และคำถามมากมายจะหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน เธอพร้อมหรือยังที่จะเผชิญหน้ากับมัน? "บอกเขาไปว่า... หนูขอคิดดูก่อนนะคะ" เธอตอบอย่างลังเล "ได้ค่ะคุณแพรวา" เลขานุการสาวกล่าว "แต่คุณกานต์ฝากบอกอีกอย่างค่ะว่า... เขาจะรอคำตอบของคุณ และเขาจะไม่ยอมให้คุณปฏิเสธเขาเด็ดขาด" สิ้นสุดเสียงโทรศัพท์ แพรรวาก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เธอกุมมือตัวเองแน่น หัวใจเต้นระรัวไปด้วยความรู้สึกที่ตีรวนปนเปกันไปมา การได้ยินคำว่า 'เปิดตัวอย่างเป็นทางการ' มันเป็นสิ่งที่เธอเฝ้ารอมาตลอด แม้จะรู้ว่ามันจะเต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็กลัวเหลือเกินว่านี่จะเป็นเพียงละครฉากใหญ่ที่กนกวิทย์สร้างขึ้นมา เพื่อหลอกล่อเธออีกครั้ง เธอเงยหน้ามองรูปถ่ายของคุณพ่อคุณแม่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างๆ ภาพรอยยิ้มของท่านทั้งสอง ยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดที่ต้องทำเรื่องแบบนี้ เธออยากจะทำให้ท่านภูมิใจ แต่การอยู่ในสถานะ 'ภรรยาลับ' ของกนกวิทย์ มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตัวเอง "หนูต้องทำยังไงดีคะพ่อแม่" เธอพึมพำกับรูปถ่าย "หนูควรจะเชื่อเขาอีกครั้งดีไหม" ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาในหัว ภาพงานเลี้ยงครั้งก่อนที่เธอต้องหลบๆ ซ่อนๆ รู้สึกเหมือนเป็นตัวตลกที่ถูกจับมาประจาน แต่ก็ต้องทนฝืนยิ้ม ในขณะที่กนกวิทย์ยืนหัวเราะอยู่กับอรุณรัศมี ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตน "เขาจะปกป้องหนูจริงๆ ใช่ไหม" เธอถามตัวเองซ้ำๆ "หรือเขาแค่ต้องการใช้หนูเป็นเครื่องมือ" เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสามครั้ง แพรรวารู้สึกใจหายวาบ เธอแน่ใจว่าเธอไม่ได้นัดใครไว้ และคนที่มาหาเธอตอนนี้ คงไม่ใช่กนกวิทย์ เพราะเขามักจะใช้รหัสเปิดประตูอัตโนมัติ "ใครคะ" เธอถามเสียงสั่น "คุณแพรวาครับ ผมรปภ.จากชั้นล่างครับ" เสียงทุ้มห้าวตอบกลับมา "คุณกานต์ฝากของบางอย่างมาให้ครับ" แพรวาถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอเดินไปเปิดประตู พบชายชุดดำในเครื่องแบบรักษาความปลอดภัยยืนอยู่พร้อมกล่องของขวัญใบใหญ่ที่ถูกห่อด้วยกระดาษสีดำสนิท และผูกด้วยริบบิ้นสีเงินวาว "ของคุณกานต์ครับ" รปภ.ยื่นกล่องให้เธอ "ขอบคุณค่ะ" เธอรับกล่องมาด้วยความสงสัย "เขา... เขาไม่ได้บอกอะไรมาเป็นพิเศษเลยเหรอคะ" "คุณกานต์แค่บอกให้ผมเอามาให้คุณแพรวาครับ" รปภ.กล่าว "แล้วก็บอกว่า... คุณแพรวาจะทราบดีว่าต้องทำอย่างไร" แพรวาขมวดคิ้ว เธอรับกล่องมาแล้วปิดประตูลง เธอจ้องมองกล่องของขวัญใบนั้นด้วยความสับสน เธอแกะริบบิ้นออกอย่างรวดเร็ว และค่อยๆ เปิดฝากล่องออก สิ่งที่อยู่ภายในทำให้เธอตาโต มันคือชุดราตรีสีน้ำเงินเข้ม ยาวกรุยกราย ทำจากผ้าไหมเนื้อดี ปักเลื่อมระยิบระยับจนดูราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว เบื้องล่างชุดมีรองเท้าส้นสูงสีเงินที่เข้าชุดกัน และกระเป๋าคลัทช์ขนาดเล็กประดับคริสตัล "นี่มัน... " เธอพึมพำกับตัวเอง "เขาอยากให้ฉันไปจริงๆ สินะ" เธอค่อยๆ หยิบชุดราตรีขึ้นมาสัมผัสเนื้อผ้า มันนุ่มนวลและเย็นสบายอย่างน่าประหลาด เธอไม่เคยใส่ชุดที่หรูหราและมีราคาแพงขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต "แต่... จะให้หนูใส่ไปไหน" เธอถามตัวเองเบาๆ ทันใดนั้น เธอก็นึกถึงคำพูดของเลขานุการสาว 'งานเลี้ยงสำคัญของบริษัทในสัปดาห์หน้า' และ 'การเปิดตัวอย่างเป็นทางการ' "คุณกานต์คะ" เธอเอ่ยเบาๆ ราวกับพูดกับกนกวิทย์ที่อยู่ห่างไกล "หนูจะทำได้ดีที่สุด เท่าที่หนูจะทำได้ค่ะ" เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะไปงานนั้น และเธอจะเผชิญหน้ากับทุกอย่างที่รออยู่ข้างหน้า เธอจะใช้โอกาสนี้พิสูจน์ตัวเอง และอาจจะ... หาคำตอบให้กับความรู้สึกที่ค้างคาในใจ วันต่อมาแพรรู้สึกกระปรี้กระเปร่าผิดปกติ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการลองชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มบานนั้น การแต่งหน้า การทำผม การฝึกเดิน การยิ้ม การพูดจา เธอพยายามทำให้ตัวเองดูสง่าผ่าเผยและมั่นใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณแพรวาครับ" เสียงกนกวิทย์ดังขึ้นผ่านทางโทรศัพท์ในยามบ่าย "ผมอยากจะคุยกับคุณเรื่องงานเลี้ยงในคืนวันศุกร์นี้" แพรวาใจเต้นแรง "ค่ะ คุณกานต์" "ผม... ผมอยากขอโทษคุณอีกครั้งสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น" น้ำเสียงของเขาดูจริงจัง "ผมรู้ว่าคุณคงจะรู้สึกไม่ดี" "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ "หนูเข้าใจแล้ว" "ผมอยากให้คุณไปงานนั้นกับผมจริงๆ นะแพรวา" เขากล่าวต่อ "ผมอยากให้ทุกคนเห็นคุณ" 'ทุกคนเห็นคุณ' คำพูดนี้ทำให้แพรรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย "ค่ะ หนูจะไปค่ะ" "ดีมาก" เขาเสียงอ่อนลง "ผมจะให้คนไปรับคุณที่คอนโดตอนหกโมงเย็น แล้วก็... มีของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จะให้คุณ" "ของขวัญเหรอคะ" เธอถามอย่างสงสัย "ชุดที่คุณจะใส่ไปงานน่ะ" เขากล่าว "ผมหวังว่าคุณจะชอบนะ" แพรวายิ้มออกมาเบาๆ "ขอบคุณค่ะ คุณกานต์" "แล้วเจอกันนะ" เขากล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะวางสายไป แพรวารู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอได้คำตอบที่เธอต้องการแล้ว เธอจะไปงานเลี้ยงกับกนกวิทย์ และเธอจะเผชิญหน้ากับโลกภายนอกอย่างเต็มภาคภูมิ วันศุกร์มาถึงเร็วเท่าที่แพรรู้สึก ---