เช้าวันต่อมา แพรวาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอรู้สึกขอบคุณธนากรที่จัดการเรื่องเอกสารการแต่งงานให้รวดเร็ว และยังประสานงานเรื่องการรักษาพยาบาลของแม่ได้เป็นอย่างดี แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ “คุณแพรวาคะ” เสียงมาลี เลขาส่วนตัวของธนากร ดังขึ้นที่ประตูห้อง “คุณธนากรให้ดิฉันมาแจ้งว่า…เราจะไปโรงพยาบาลตอนสิบโมงเช้านะคะ” “ค่ะ” แพรวาตอบรับ “แม่พร้อมแล้วหรือยังคะ” “พร้อมแล้วค่ะ…ดิฉันช่วยคุณแม่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วค่ะ” แพรวาเดินเข้าไปในห้องของคุณแม่ พบว่าคุณนายบุญเรือนกำลังนั่งอยู่บนเตียง สวมชุดที่มาลีจัดเตรียมไว้ให้ เป็นชุดกระโปรงสีอ่อนที่ดูสบายๆ แต่ก็ยังคงความสง่างาม “พร้อมแล้วค่ะลูก” คุณนายบุญเรือนยิ้มให้แพรวา “ค่ะแม่” แพรวายิ้มตอบ “เราไปกันเถอะค่ะ” ธนากรเดินเข้ามาในห้องเมื่อพวกเธอพร้อมพอดี เขาสวมสูทสีเทาเข้มที่ดูภูมิฐาน “ผมขอให้คุณแม่เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ” เขาหันมาทางแพรวา “ส่วนเรื่องการแต่งงาน…ผมได้จัดเตรียมงานเล็กๆ ไว้ที่บ้านพักส่วนตัวของผมริมทะเลสาบในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า” แพรวาตาโต “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ” “ผมต้องการให้ทุกอย่างเสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด” ธนากรตอบ “และผมอยากให้เป็นงานที่เรียบง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้…มีเพียงญาติสนิทและคนใกล้ชิดไม่กี่คน” “แต่…พิธีแต่งงาน…มันสำคัญนะคะ” แพรวากล่าวอย่างไม่แน่ใจ “ผมรู้” ธนากรตอบ “แต่ผมไม่ต้องการให้เป็นข่าวใหญ่…ผมอยากให้เป็นเรื่องส่วนตัวของเราสองคน” แพรวาพยักหน้ารับ “ค่ะ…ก็ได้ค่ะ” เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ การเดินทางไปยังโรงพยาบาลเป็นไปอย่างราบรื่น ธนากรขับรถยนต์ส่วนตัวคันหรูพาพวกเธอไปเอง โดยมีมาลีคอยอำนวยความสะดวกเรื่องสัมภาระ เมื่อไปถึงโรงพยาบาล แพทย์และพยาบาลก็ให้การต้อนรับอย่างดี พวกเขานำคุณนายบุญเรือนไปยังห้องพักพิเศษที่เตรียมไว้ให้ “ผมจะให้คุณมาลีคอยดูแลคุณแม่นะครับ” ธนากรบอกแพรวา “ส่วนคุณ…มีอะไรอยากจะทำก่อนถึงวันแต่งงานไหม” แพรวาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ดิฉัน…อยากจะไปเลือกชุดแต่งงานค่ะ” “แน่นอน” ธนากรตอบ “ผมจะจัดสรรเวลาให้คุณ…คุณอยากไปกับใคร” “ดิฉัน…ขอไปคนเดียวค่ะ” แพรวาตอบ “ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเรามากไปกว่านี้” “ได้ครับ” ธนากรพยักหน้า “ผมจะให้รถไปรับคุณในวันพรุ่งนี้” ตลอดช่วงเวลาสองอาทิตย์ก่อนวันแต่งงาน แพรวาใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอเริ่มคุ้นเคยกับสถานที่และผู้คน โดยเฉพาะมาลีที่คอยช่วยเหลือเธอทุกอย่าง แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังคงรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้าง เธอได้ไปเลือกชุดแต่งงานที่ร้านของดีไซเนอร์ชื่อดังแห่งหนึ่ง ชุดที่เธอเลือกเป็นชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ ปักด้วยลูกไม้บางเบา ดูเรียบง่ายแต่ก็สง่างาม เธอไม่แน่ใจว่าธนากรจะชอบหรือไม่ แต่เธอเลือกชุดที่ทำให้เธอรู้สึกเป็นตัวเองมากที่สุด วันแต่งงานมาถึงอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้าแจ่มใส มีแสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมายังบ้านพักริมทะเลสาบของธนากร สถานที่จัดงานถูกประดับประดาไปด้วยดอกไม้สีขาวและสีครีม ดูสวยงามและอบอุ่น แพรวาอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาว ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัว เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อกำลังจะสวมแหวน “พร้อมแล้วใช่ไหมคะ” มาลีถาม “ค่ะ” แพรวาตอบเสียงแผ่วเบา ธนากรเดินเข้ามาในห้อง เขาอยู่ในชุดสูทสีดำสนิท ดูสง่างามและสุขุม “คุณ…สวยมากครับ” เขาเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงจริงจัง แพรวาหน้าแดงเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ” “คุณแม่ของคุณ…ปลอดภัยดีนะครับ” ธนากรบอก “ผมได้จัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้ท่านแล้ว” “ขอบคุณค่ะ” แพรวาตอบ “ดิฉัน…สัญญาว่าจะทำตามข้อตกลงทุกอย่าง” “ดีมาก” ธนากรยิ้มบางๆ “มาเถอะครับ…พิธีของเรากำลังจะเริ่มขึ้น” พวกเขาเดินออกจากห้องไปพร้อมกัน ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ แขกที่มาร่วมงานมีเพียงไม่กี่คน ส่วนใหญ่เป็นญาติของธนากร และมีนักธุรกิจบางคนที่เขาไว้วางใจ พิธีถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย แต่ก็เต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์ บาทหลวงอ่านบทสวด และกล่าวให้พรแก่คู่บ่าวสาว เมื่อถึงเวลาแลกแหวน แพรวาหยิบแหวนวงเล็กๆ ที่มีเพชรเม็ดเล็กๆ ขึ้นมาสวมให้กับธนากร เขารับไปพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น “ผม…ธนากร วัฒนากุล ขอรับคุณ…แพรวา เป็นภรรยา…จะรักและซื่อสัตย์ต่อคุณ…จนกว่าชีวิตจะหาไม่” แพรวากลั้นหายใจ “ดิฉัน…แพรวา ขอรับคุณ…ธนากร เป็นสามี…จะรักและซื่อสัตย์ต่อคุณ…จนกว่าชีวิตจะหาไม่” เมื่อบาทหลวงกล่าวว่า “ผมขอประกาศให้ทั้งสองเป็นสามีภรรยากัน” ธนากรก็โน้มตัวลงมาจุมพิตที่หน้าผากของแพรวาอย่างอ่อนโยน หลังจากพิธีเสร็จสิ้น แพรวาก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอได้ทำตามคำมั่นสัญญาแล้ว แต่ในใจลึกๆ เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า นี่คือจุดเริ่มต้นหรือจุดสิ้นสุดของความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้กันแน่ “ยินดีด้วยนะครับ คุณแพรวา” ธนากรเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน “ตอนนี้คุณคือ ‘คุณนายวัฒนากุล’ อย่างสมบูรณ์แล้ว” “ค่ะ” แพรวาตอบรับ “แล้ว…หลังจากนี้…เราจะทำอะไรกันต่อคะ” ธนากรหันมามองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “เราจะใช้ชีวิตในฐานะสามีภรรยา…ตามที่ได้ตกลงกันไว้” เขาเว้นจังหวะ “และ…เมื่อภารกิจของผมสำเร็จ…เราก็…ต่างคนต่างอยู่” คำพูดของเขายังคงเหมือนเดิม แพรวารู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเธอและธนากรนั้นเปราะบางเพียงใด และเธอไม่รู้เลยว่า “ภารกิจ” ที่เขาพูดถึงนั้น จะจบลงเมื่อไหร่ หรือมันจะนำพาเธอไปสู่จุดใด