"ใช่" ชายคนนั้นยืนยันด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ดวงตาของเขาสะท้อนความมุ่งมั่นที่จะล้างแค้น "ฉันคือทายาทของตระกูลที่พ่อของแกเคยทำลาย ฉันเฝ้ารอวันนี้มานานแสนนาน วันที่จะได้ทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ตระกูลของแกขโมยไป" อาคิราจ้องมองชายตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา ความทรงจำที่เคยเลือนรางเริ่มกลับมาชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "ตระกูลซาโต้...แกคือทายาทของพวกมันสินะ" "อย่าได้ปากดี!" ชายคนนั้นตะคอก "แกมันก็แค่ลูกไก่ในกำมือของพ่อแก ไม่เคยรู้เบื้องหลังอันสกปรกของตระกูลนี้เลยสินะ" เมษายืนนิ่งราวกับถูกสาป เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตที่กำลังจะมีความสุขของเธอ จะต้องเผชิญหน้ากับอดีตอันดำมืดของอาคิราถึงเพียงนี้ เธอเห็นความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นในห้องทำงานของสามี เธอรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคุกคาม "แกคิดว่าจะหนีความผิดไปได้ตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ อาคิรา" ชายคนนั้นก้าวเท้าเข้ามาใกล้ "แกต้องชดใช้ในสิ่งที่พ่อของแกทำไว้" "ผมไม่เคยทำอะไรผิด" อาคิราตอบเสียงแข็ง ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเมษา ราวกับจะสื่อถึงความหนักแน่นและความกล้าหาญ "ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ เพื่อปกป้องครอบครัวและธุรกิจของผม" "ดี!" ชายคนนั้นยิ้มเยาะ "ดีที่แกยังมีความมั่นใจในตัวเอง แต่ความมั่นใจของแกนั่นแหละที่จะนำไปสู่ความหายนะ" ทันใดนั้น ชายคนนั้นก็ชักปืนออกมาจากเสื้อโค้ทของเขา แล้วเล็งมาที่อาคิรา "วันนี้แหละคือวันอวสานของแก!" "ไม่!" เมษาร้องเสียงหลง เธอพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต "อย่าทำอะไรคุณอาของฉันนะ!" เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องทำงาน แต่กระสุนกลับพลาดเป้า หมายตรงไปที่ไหล่ของอาคิราแทน อาคิราเซถอยหลังไปเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ "เมษา!" อาคิราตะโกนเรียกเธอด้วยความเป็นห่วง "คุณอาคะ!" เมษารีบวิ่งเข้าไปประคองสามี "แกมันโง่จริงๆ!" ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดัง "คิดว่าจะมาช่วยใครได้" ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าของทีมรักษาความปลอดภัยที่อาคิราสั่งให้เตรียมพร้อมก็ดังขึ้น พวกเขาบุกเข้ามาในห้องทำงานอย่างรวดเร็ว "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยตะโกน ชายคนนั้นเห็นท่าไม่ดี จึงพยายามจะยิงซ้ำ แต่ก็ถูกทีมรักษาความปลอดภัยเข้าประชิดตัวและทำการจับกุมเอาไว้ได้ "ปล่อยนะ! ปล่อยฉันนะ! แกจะมาทำอะไรฉันไม่ได้!" ชายคนนั้นดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง อาคิรากุมไหล่ข้างที่ถูกยิง รู้สึกถึงเลือดที่ไหลซึมออกมา แต่เขาก็ยังคงมีสติ "เมษา...เรียกหมอมาเร็ว" "ค่ะคุณอา" เมษารีบทำตามคำสั่ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรศัพท์หาทีมแพทย์ทันที ลุงสมศักดิ์ที่ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นก็รีบวิ่งมาที่ห้องทำงานของอาคิราด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสภาพของอาคิราและชายที่ถูกจับกุม เขาก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด "เกิดอะไรขึ้นอาคิรา" ลุงสมศักดิ์ถามเสียงเครียด "เป็นเรื่องของอดีตครับลุง" อาคิราตอบพลางเบือนหน้าไปมองชายที่ถูกจับกุม "เขาเป็นลูกหลานของตระกูลซาโต้ ที่พ่อของผมเคยมีเรื่องขัดแย้งด้วย" "ตระกูลซาโต้...เรื่องนี้น่ากลัวกว่าที่คิด" ลุงสมศักดิ์พึมพำ "แล้วเขามาที่นี่ได้อย่างไร" "ผมไม่แน่ใจครับ" อาคิรากล่าว "แต่เขารู้เรื่องเอกสารพวกนี้ แสดงว่ามีคนคอยชี้เป้าให้เขา" "เราต้องรีบจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด" ลุงสมศักดิ์กล่าว "อย่าให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้" ทีมแพทย์มาถึงและรีบทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้กับอาคิราก่อนจะนำตัวส่งโรงพยาบาลทันที เมษานั่งอยู่ข้างๆ เขาตลอดเวลา มือของเธอจับมือของอาคิราไว้แน่นด้วยความห่วงใย "คุณอาคะ เจ็บมากไหมคะ" เมษากล่าวเสียงสั่น "ไม่เป็นไรมากหรอกเมษา" อาคิราพยายามยิ้มให้ภรรยา "แค่เฉี่ยวๆ" "คุณอาอย่าเพิ่งพูดเยอะนะคะ พักผ่อนนะคะ" เมษาบอก หลังจากที่อาคิราถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลแล้ว ลุงสมศักดิ์ก็เข้าไปพูดคุยกับหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยเพื่อสรุปเหตุการณ์ และสั่งให้ทำการสอบสวนชายผู้ต้องหาอย่างละเอียด "ต้องสืบให้ได้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้" ลุงสมศักดิ์สั่งการ "และต้องรีบกำจัดภัยคุกคามนี้ให้สิ้นซาก" "รับทราบครับท่าน" หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยตอบรับ เหตุการณ์ในครั้งนี้สร้างความสะเทือนใจให้กับเมษาเป็นอย่างมาก เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของคนที่เธอรัก จะตกอยู่ในอันตรายถึงเพียงนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกภูมิใจในตัวอาคิรา ที่เขายังคงมีความเข้มแข็งและกล้าหาญเผชิญหน้ากับอดีต "คุณอาคะ" เมษากล่าวกับอาคิราขณะที่รถพยาบาลกำลังเคลื่อนตัว "เมษาจะอยู่ข้างๆ คุณอาเสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" อาคิราบีบมือเธอเบาๆ "ขอบคุณนะเมษา" คืนนั้น อากาศรอบกายของเมษาเต็มไปด้วยความกังวล แต่เธอก็พยายามเก็บมันไว้ เธอรู้ดีว่าอาคิราต้องการกำลังใจมากกว่าสิ่งอื่นใด เธอจะเข้มแข็งเพื่อเขา