หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างแพรวพรรณและธนาวัฒน์ก็เริ่มพัฒนาไปอย่างช้าๆ ธนาวัฒน์ปฏิบัติตามสัญญา เขาหยุดส่งคนมาตามแพรวพรรณ และให้พื้นที่ส่วนตัวแก่เธออย่างเต็มที่ เขาเริ่มนัดเจอเธอเป็นครั้งคราว พาเธอไปทานอาหารที่ร้านต่างๆ ที่เธอชอบ หรือบางครั้งก็แค่ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ พูดคุยกันถึงเรื่องราวในชีวิตประจำวัน แพรวพรรณเริ่มรู้สึกว่าธนาวัฒน์ในวันนี้แตกต่างจากธนาวัฒน์ในอดีตอย่างสิ้นเชิง เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เข้าอกเข้าใจมากขึ้น และที่สำคัญคือ เขาพร้อมที่จะรับฟังเธอ “วันนี้คุณมีเรียนใช่ไหม” ธนาวัฒน์ถามแพรวพรรณขณะที่พวกเขานั่งทานอาหารเช้าด้วยกันที่ร้านเล็กๆ ใกล้กับมหาวิทยาลัยของเธอ “ใช่” แพรวพรรณตอบ “แต่คาบแรกอาจารย์ยกเลิก” “งั้นเราไปเดินเล่นที่ริมทะเลสาบกันไหม” ธนาวัฒน์เสนอ “อากาศดีนะวันนี้” แพรวพรรณยิ้ม “ดีเลย” ขณะเดินเล่นริมทะเลสาบ แพรวพรรณรู้สึกถึงความสบายใจที่ได้อยู่กับธนาวัฒน์ เธอเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับนักศึกษาฝึกงานที่แผนกของเธอให้เขาฟัง ส่วนธนาวัฒน์ก็เล่าเรื่องเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่ที่กำลังจะเริ่ม “ผมอยากให้คุณไปร่วมงานเปิดตัวโปรเจกต์นี้กับผมนะ” ธนาวัฒน์กล่าว “เป็นงานเล็กๆ แต่ผมอยากให้คุณไปเป็นกำลังใจให้ผม” “แน่นอน” แพรวพรรณตอบอย่างยินดี “ฉันจะไปแน่นอน” เมื่อใกล้ถึงวันงาน แพรวพรรณก็ได้รับโทรศัพท์จากปภาวินี “แพรว! เธอรู้หรือเปล่าว่าใครเป็นประธานในพิธีเปิดงานของธนาวัฒน์” ปภาวินีถามเสียงตื่นเต้น “ใครเหรอ” แพรวพรรณถาม “คุณอารักษ์! พ่อของธนาวัฒน์ไง!” ปภาวินีตอบ “เขาเป็นนักธุรกิจใหญ่มากเลยนะ” แพรวพรรณรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอไม่เคยรู้เรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของธนาวัฒน์มาก่อน “จริงๆ เหรอ” แพรวพรรณถาม “ฉันไม่รู้เรื่องเลย” “เขาเป็นคนมีอิทธิพลมากนะ” ปภาวินีบอก “ระวังตัวด้วยนะ” “ฉันจะระวัง” แพรวพรรณตอบ ในวันงาน แพรวพรรณเลือกชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มที่สวยงาม เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยที่จะต้องไปพบกับครอบครัวของธนาวัฒน์ เมื่อเธอไปถึงสถานที่จัดงาน เธอเห็นธนาวัฒน์ยืนรออยู่ เขาสวมชุดสูทสีดำที่ดูสง่างาม “คุณสวยมากเลยแพรว” ธนาวัฒน์ชมเชย ใบหน้าของเขามีรอยยิ้ม “ขอบคุณค่ะ” แพรวพรรณตอบ “คุณก็ดูดีเหมือนกัน” ทั้งสองจับมือกันเดินเข้าไปในงาน ทันทีที่ก้าวเข้าไป แพรวพรรณก็สัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่ที่มองมาที่เธอ “คุณธนาวัฒน์คะ” เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงของผู้หญิงสูงวัยที่แต่งกายด้วยชุดราตรีหรูหรา “นี่คือคุณแพรวพรรณใช่ไหมคะ” ธนาวัฒน์หันไปมอง “ครับคุณแม่” แพรวพรรณตกใจ “คุณแม่?” “ใช่แล้วค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นยิ้ม “ฉันคือคุณแม่ของธนาวัฒน์ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” แพรวพรรณยกมือไหว้ “สวัสดีค่ะคุณป้า” “ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้นหรอกค่ะ” คุณนายอารักษ์กล่าว “ฉันได้ยินเรื่องของคุณจากธนาวัฒน์บ่อยๆ” จากนั้น คุณนายอารักษ์ก็เริ่มแนะนำแพรวพรรณให้กับแขกคนอื่นๆ ในงาน เธอรู้สึกประหลาดใจที่ทุกคนให้การต้อนรับเธออย่างอบอุ่น ระหว่างงาน ธนาวัฒน์ได้พาแพรวพรรณไปแนะนำให้คุณอารักษ์ คุณพ่อของเขา “คุณพ่อครับ นี่คุณแพรวพรรณครับ” ธนาวัฒน์แนะนำ คุณอารักษ์มองแพรวพรรณด้วยสายตาที่ประเมิน “สวัสดีครับคุณแพรวพรรณ” “สวัสดีค่ะคุณอา” แพรวพรรณกล่าว “ธนาวัฒน์เล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังเยอะเลย” คุณอารักษ์กล่าว “ผมดีใจที่เขาได้กลับมาเจอคุณอีกครั้ง” คำพูดของคุณอารักษ์ทำให้แพรวพรรณรู้สึกโล่งใจ เธอไม่คิดว่าครอบครัวของธนาวัฒน์จะเปิดใจยอมรับเธอขนาดนี้ เมื่อใกล้จบงาน ธนาวัฒน์ก็ดึงแพรวพรรณเข้ามาใกล้ “ผมมีความสุขมากเลยนะที่วันนี้คุณมา” ธนาวัฒน์กระซิบข้างหูเธอ “ฉันก็มีความสุขเหมือนกัน” แพรวพรรณตอบ “ผมอยากจะขอให้คุณลองให้โอกาสผมอีกครั้งนะแพรว” ธนาวัฒน์กล่าว “ให้โอกาสผมได้ดูแลคุณตลอดไป” แพรวพรรณมองเข้าไปในดวงตาของธนาวัฒน์ เธอเห็นความรักและความหวังที่ฉายชัด “ฉัน… ฉันพร้อมที่จะลอง” แพรวพรรณตอบ ธนาวัฒน์ยิ้มกว้าง เขาโน้มตัวลงมาจูบแพรวพรรณอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางเสียงปรบมือของแขกผู้ร่วมงาน เมื่อขับรถกลับบ้าน แพรวพรรณรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป “นี่มันเหมือนในฝันเลยนะ” แพรวพรรณกล่าว “มันคือความจริงนะแพรว” ธนาวัฒน์จับมือเธอไว้ “ความจริงที่เราจะสร้างไปด้วยกัน” แพรวพรรณมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า เธอรู้ว่าอนาคตของเธอกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง กับผู้ชายที่เธอเคยรัก และเขาก็พร้อมที่จะทวงคืนเธอด้วยหัวใจที่มั่นคง