แพรวพรรณนั่งนิ่งอยู่บนเตียง น้ำตายังคงไหลไม่หยุด เธอรู้สึกสับสน งุนงง และเจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหว ข้อความที่ส่งไปหาธนาวัฒน์ก็ดูเหมือนจะจมหายไปในความเงียบ เธอพยายามคิดทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น ตั้งแต่ธนาวัฒน์กลับเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง คำพูดของเขา การกระทำของเขา มันคืออะไรกันแน่ “เขาบอกว่าเขารักฉัน” แพรวพรรณพูดกับตัวเอง “เขากลัวว่าฉันจะเดือดร้อน แล้วทำไมเขาถึงต้องประกาศว่าจะแต่งงานกับคนอื่น” เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงใบหน้าของธนาวัฒน์บนเวที เขามีแววตาที่ซับซ้อน ราวกับว่าเขากำลังถูกบังคับให้ทำบางสิ่งบางอย่าง ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น แพรวพรรณสะดุ้งเล็กน้อย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นเบอร์ของธนาวัฒน์ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย “ฮัลโหล” แพรวพรรณตอบเสียงแหบพร่า “แพรว… ได้โปรดใจเย็นๆ ก่อน” เสียงของธนาวัฒน์ดังเข้ามาในสาย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรน “ผมรู้ว่าคุณคงกำลังเข้าใจผิด” “เข้าใจผิดอย่างนั้นเหรอคะ” แพรวพรรณแค่นเสียง “คุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงอื่น แล้วคุณจะให้ฉันเข้าใจอะไรอีก” “มันไม่ใช่แบบนั้นนะแพรว” ธนาวัฒน์พยายามอธิบาย “ข่าวที่ผมประกาศออกไป มันเป็น… มันเป็นส่วนหนึ่งของแผน” “แผนอะไรของคุณคะ” แพรวพรรณถามอย่างไม่เชื่อ “แผนที่จะหลอกฉันอีกครั้งอย่างนั้นเหรอ” “ไม่! ผมไม่เคยคิดจะหลอกคุณ” ธนาวัฒน์ยืนยัน “คุณแม่ของผม คุณหญิงอรพินท์ เป็นคนจัดการเรื่องนี้ขึ้นมา” “คุณหญิงอรพินท์?” แพรวพรรณทวนคำ “แล้วทำไมคุณถึงยอมให้ท่านทำแบบนั้น” “เพราะมันเป็นทางเดียวที่จะปกป้องคุณได้” ธนาวัฒน์กล่าว “คุณจำได้ไหมที่ผมเคยบอกว่า ผมกลัวว่าคุณจะเดือดร้อน” แพรวพรรณเริ่มนึกถึงคำพูดนั้น “ค่ะ… คุณเคยบอก” “หลังจากที่เราหย่ากัน ผมรู้ว่ามีคนบางคนกำลังจับตามองผมอยู่” ธนาวัฒน์อธิบาย “และพวกเขาก็รู้เรื่องของคุณด้วย” “ใครคะ” แพรวพรรณถาม “เป็นนักธุรกิจคู่แข่งของที่บ้านผม” ธนาวัฒน์ตอบ “พวกเขาพยายามจะใช้คุณเป็นเครื่องมือในการต่อรองกับผม หรือไม่ก็ทำร้ายคุณทางอ้อม” “แล้วการประกาศแต่งงานนี่มันจะปกป้องฉันได้อย่างไรคะ” แพรวพรรณยังคงไม่เข้าใจ “ถ้าทุกคนคิดว่าผมกำลังจะมีครอบครัวใหม่ และกำลังจะรวมธุรกิจกับครอบครัวของคู่หมั้น ผม พวกเขาก็จะเลิกสนใจคุณ” ธนาวัฒน์กล่าว “มันเหมือนเป็นการสร้างภาพลวงตา ทำให้พวกเขามองข้ามคุณไป” แพรวพรรณเงียบไป เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ธนาวัฒน์กำลังบอก “แต่… แล้วใครคือคู่หมั้นของคุณคะ” แพรวพรรณถามอย่างไม่แน่ใจ “คุณหญิงอรพินท์ท่านจัดการให้” ธนาวัฒน์ตอบ “ท่านเจรจากับครอบครัวของนักธุรกิจคนนั้น และตกลงว่าจะให้ผมหมั้นกับลูกสาวของเขา เพื่อให้เรื่องราวดูน่าเชื่อถือ” “แล้ว… แล้วคุณต้องแต่งงานจริงๆ หรือคะ” แพรวพรรณถาม เสียงสั่นเครือ “ไม่มีทาง” ธนาวัฒน์ตอบทันที “ผมไม่เคยรักใครนอกจากคุณ ผมจะไม่ยอมแต่งงานกับใครอื่นเด็ดขาด” “แล้ว… แล้วแผนนี้มันจะสำเร็จจริงๆ เหรอคะ” แพรวพรรณถาม “ผมไม่แน่ใจ” ธนาวัฒน์ยอมรับ “แต่ผมหวังว่ามันจะช่วยให้คุณปลอดภัย” “แล้วคุณ… คุณจะทำอย่างไรต่อไปคะ” แพรวพรรณถาม “ผมจะหาทางแก้ไขเรื่องนี้” ธนาวัฒน์กล่าว “ผมจะไม่ยอมให้เรื่องนี้กระทบต่อความรู้สึกของคุณอีก ผมสัญญา” “ฉัน… ฉันไม่รู้จะเชื่อคุณได้อีกหรือเปล่า” แพรวพรรณกล่าวอย่างอ่อนแรง “ผมเข้าใจ” ธนาวัฒน์ตอบ “แต่ได้โปรดให้โอกาสผมอีกครั้งนะแพรว ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมพูดความจริง” แพรวพรรณหลับตาลง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน การต้องมาเจอเรื่องราวที่ซับซ้อนแบบนี้อีกครั้ง มันทำให้เธออ่อนแอ “ฉันขอเวลาคิดนะคะ” แพรวพรรณกล่าว “ได้เลย” ธนาวัฒน์ตอบ “ผมจะรอ” หลังจากวางสายโทรศัพท์ แพรวพรรณก็นอนนิ่งอยู่บนเตียง เธอพยายามประมวลผลคำอธิบายของธนาวัฒน์ มันฟังดูมีเหตุผล แต่ก็ยังมีความรู้สึกบางอย่างที่ค้างคาใจ เธอคิดถึงแววตาของคุณหญิงอรพินท์ที่มองเธอตอนงานเลี้ยง มันดูเหมือนจะมีความหมายแฝงเร้นอยู่ “มันจริงอย่างที่เขาว่าหรือเปล่า” แพรวพรรณพึมพำ “หรือว่านี่เป็นเพียงอีกกลอุบายหนึ่ง” เธอถอนหายใจยาว “ฉันกำลังจะบ้าตายอยู่แล้ว”