ระหว่างทางไปร้านอาหาร ธนาวัฒน์เล่าเรื่องราวต่างๆ ให้แพรวพรรณฟัง เขาเล่าถึงวัยเด็กของเขา ความฝัน และความตั้งใจที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง แพรวพรรณตั้งใจฟัง เธอรู้สึกว่าเธอได้รู้จักธนาวัฒน์ในมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มุมที่อ่อนไหว เต็มไปด้วยความผิดหวังในอดีต และความปรารถนาที่จะเป็นคนที่ดีขึ้น “ตอนเด็กๆ ผมไม่เคยได้รับความรักที่แท้จริงจากครอบครัวเลยครับ” ธนาวัฒน์เล่าเสียงเบา “พ่อแม่ผมทะเลาะกันตลอดเวลา แล้วก็โยนความผิดให้กันและกัน ผมรู้สึกเหมือนเป็นตัวปัญหา เป็นของตาย ที่ใครๆ ก็สามารถทำร้ายได้” แพรวพรรณมองมือของเขาที่กำลังจับพวงมาลัย เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดนั้น “นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงกลัวการถูกทอดทิ้งมากขนาดนี้” ธนาวัฒน์พูดต่อ “ผมกลัวว่าถ้าผมแสดงความอ่อนแอออกมา หรือถ้าผมทำอะไรผิดพลาด คุณก็จะจากผมไปเหมือนที่ทุกคนเคยทำ” “แต่คุณไม่ได้ทำผิดพลาดนะคะ” แพรวพรรณพูดแทรก “คุณแค่… เข้าใจผิดในบางเรื่อง” “ใช่ครับ เข้าใจผิด” ธนาวัฒน์พยักหน้า “และผมก็ยอมรับว่า การตัดสินใจของผมในอดีตมันแย่มากจริงๆ ผมทำให้คุณเสียใจ ทำให้คุณเจ็บปวด ผมขอโทษอีกครั้งจากใจจริง” “ฉันรู้ค่ะ” แพรวพรรณตอบ “และฉันก็พร้อมที่จะให้โอกาสคุณ” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของธนาวัฒน์ เขามองมาที่แพรวพรรณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “ผมจะใช้ทุกนาที ทุกวัน เพื่อพิสูจน์ตัวเองให้คุณเห็นว่า ผมคู่ควรกับโอกาสที่คุณให้มา” เขาพูดอย่างหนักแน่น เมื่อถึงร้านอาหารที่ธนาวัฒน์เลือก เป็นร้านอาหารไทยบรรยากาศสบายๆ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ แสงแดดยามบ่ายส่องลอดกิ่งไม้ลงมา ต้องใบหน้าของพวกเขาอย่างอบอุ่น “สวยจังเลยค่ะ” แพรวพรรณเอ่ยชม “ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบ” ธนาวัฒน์ยิ้ม “ผมอยากให้เราได้มีเวลาคุยกันแบบสบายๆ” พวกเขานั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง สั่งอาหารและเครื่องดื่ม “คุณ… เคยมาที่นี่มาก่อนไหมคะ” แพรวพรรณถาม “ไม่ครับ” ธนาวัฒน์ตอบ “นี่เป็นครั้งแรกของผมเหมือนกัน ผมตั้งใจจะหาร้านที่ดีที่สุดสำหรับคุณ” ตลอดมื้ออาหาร บทสนทนาของทั้งสองไหลลื่นอย่างเป็นธรรมชาติ พวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องราวในชีวิตประจำวัน ความสุขเล็กๆ น้อยๆ และความฝันในอนาคต “เมื่อก่อนฉันไม่เคยคิดเลยว่า จะมีวันนี้” แพรวพรรณสารภาพ “ฉันคิดว่าชีวิตของฉันคงจะจบลงแค่การเป็น ‘เมียเก่า’ ที่ไม่มีใครต้องการ” “ผมขอโทษนะแพรว” ธนาวัฒน์รีบพูด “ผมไม่เคยอยากให้คุณเป็นแบบนั้นเลย” “ฉันรู้ค่ะ” แพรวพรรณยิ้มบางๆ “แต่มันก็เป็นบทเรียนที่ทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น” “และผมก็ดีใจที่คุณแข็งแกร่งขึ้น” ธนาวัฒน์จับมือเธอไว้ “เพราะผมต้องการผู้หญิงที่แข็งแกร่ง เข้มแข็ง เคียงข้างผม” สายตาของทั้งสองประสานกัน ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขาชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ “แล้ว… หลังจากนี้ คุณจะทำยังไงกับเรื่องคุณมินตราคะ” แพรวพรรณถามด้วยความสงสัย ธนาวัฒน์ถอนหายใจเบาๆ “ผมคุยกับเธอแล้ว เธอยอมรับและเข้าใจครับ เธอขอให้ผมมีความสุขกับคุณ” “เธอเป็นคนดีจริงๆ” แพรวพรรณเอ่ยชื่นชม “ใช่ครับ” ธนาวัฒน์พยักหน้า “ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณของเธอ และผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุดในฐานะพี่ชาย” “ฉันดีใจที่คุณคิดแบบนั้น” แพรวพรรณยิ้ม “แสดงว่าคุณเป็นคนรู้จักบุญคุณคน” “ผมพยายามจะเป็นครับ” ธนาวัฒน์ตอบ “ผมอยากเป็นคนที่ดีขึ้นในทุกๆ ด้าน” เมื่อทานอาหารเสร็จ ทั้งสองก็เดินเล่นริมแม่น้ำ ลมเย็นๆ พัดมาเบาๆ พาเอาความรู้สึกสดชื่นมาให้ “ขอบคุณนะคะสำหรับมื้อนี้” แพรวพรรณกล่าว “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ” ธนาวัฒน์พูด “ที่ให้โอกาสผม” “เรา… ควรจะทำอะไรต่อคะ” แพรวพรรณถามด้วยความประหม่า ธนาวัฒน์หยุดเดิน หันมาสบตาแพรวพรรณ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความปรารถนา “ผมอยากจะค่อยๆ สร้างความสัมพันธ์ของเราขึ้นมาใหม่” เขาพูดอย่างอ่อนโยน “ผมอยากให้เราได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันอีกครั้ง เหมือนกับตอนที่เราเพิ่งคบกันใหม่ๆ” “ฉันก็อยากให้เป็นแบบนั้นค่ะ” แพรวพรรณตอบรับ “และ… ผมก็อยากจะขอคุณอย่างหนึ่ง” ธนาวัฒน์พูดต่อ “คะ” แพรวพรรณเงยหน้ามอง “ขอให้คุณ… กลับมาเป็น ‘แพรวพรรณ’ ของผมอีกครั้ง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แพรวพรรณมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความจริงใจทั้งหมดที่ปรากฏอยู่ เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง “ฉัน… ฉันคิดว่าฉันก็อยากจะกลับไปเป็น ‘แพรวพรรณ’ ของคุณเหมือนกันค่ะ” เธอตอบอย่างเขินอาย ธนาวัฒน์ยิ้มกว้าง เขาค่อยๆ ดึงแพรวพรรณเข้ามากอดอย่างนุ่มนวล แพรวพรรณซบหน้าลงบนอกของเขา สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความปลอดภัย “ขอบคุณนะแพรว” เขาพึมพำข้างหูเธอ “ขอบคุณจริงๆ” แพรวพรรณหลับตาลง เธอรู้สึกเหมือนได้ก้าวข้ามผ่านเงาอดีต และกำลังเดินเข้าสู่วันพรุ่งนี้ที่ดีกว่าเดิม