แพรวพรรณยืนนิ่ง มองธนาวัฒน์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายในใจ การกลับมาของเขาช่างกะทันหันและรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว เขาหายไปจากชีวิตเธอถึงห้าปีเต็มๆ โดยไม่มีการติดต่อใดๆ ทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดและคำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ จนเธอต้องพยายามเยียวยาหัวใจตัวเองด้วยการสร้างชีวิตใหม่ที่เข้มแข็ง “คุณ… คุณพูดเหมือนคุณยังมีสิทธิ์ในตัวฉัน” แพรวพรรณเอ่ยเสียงสั่น ราวกับจะทดสอบปฏิกิริยาของเขา ธนาวัฒน์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง ดวงตาคมกริบของเขาสบประสานกับดวงตาของเธออย่างไม่หลบเลี่ยง “ผมเคยมีสิทธิ์ และผมก็ยังเชื่อว่าผมยังมีสิทธิ์” “คุณมันบ้าไปแล้ว” แพรวพรรณสบถออกมาอย่างอดไม่ได้ “เราหย่ากันแล้วนะ” “การหย่าเป็นแค่กระดาษ” เขาพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจที่น่าหงุดหงิด “แต่ความรู้สึกของเราต่างหากที่สำคัญ” “ความรู้สึกของคุณ ฉันไม่เคยรับรู้ได้เลยตอนที่คุณจากไป” แพรวพรรณประชด “มีแต่ความว่างเปล่า” “ผมขอโทษ” ธนาวัฒน์ย้ำคำเดิม “ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก” “แล้วความผิดพลาดครั้งนี้ คุณจะแก้ไขมันยังไง” แพรวพรรณถาม “คุณจะกลับมาแล้วบอกว่ารักฉัน แล้วฉันก็ควรจะดีใจอย่างนั้นหรือ” “ผมอยากให้คุณดีใจ” เขาตอบ “ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมยังรักคุณ” แพรวพรรณส่ายหน้า เธอเดินหนีเขาไปอีกทาง หยิบแจกันดอกไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาจัดดอกไม้ใหม่เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ “คุณมันไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ” “ผมเปลี่ยนไปมาก” ธนาวัฒน์บอก “และผมก็กลับมาเพื่อคุณ” “กลับมาเพื่อทำลายชีวิตที่ฉันสร้างมาใช่ไหม” แพรวพรรณถามเสียงแข็ง “ผมไม่ได้จะทำลาย” เขาเดินตามมา “ผมจะมาเติมเต็ม” “เติมเต็มอะไร” แพรวพรรณหันกลับมาเผชิญหน้าเขาอีกครั้ง “ในเมื่อคุณคือคนเดียวที่ทำให้มันขาด” “ผมรู้ว่ามันฟังดูเห็นแก่ตัว” ธนาวัฒน์ยอมรับ “แต่ผมไม่อยากเสียคุณไปอีกแล้ว” “คุณเคยมีโอกาสแล้ว” แพรวพรรณพูด “แต่คุณเลือกที่จะทิ้งมันไป” “ตอนนั้นผมมีเหตุผล” เขาอธิบาย “ที่ผมบอกคุณไปไม่ได้” “เหตุผลอะไรที่สำคัญกว่าความสัมพันธ์ของเรา” แพรวพรรณถามอย่างไม่เข้าใจ “มันเป็นเรื่องของชีวิตผม เป็นเรื่องของความมั่นคงของครอบครัว” ธนาวัฒน์ตอบ “ถ้าผมบอกคุณไปตอนนั้น คุณอาจจะตกอยู่ในอันตราย” “อันตราย?” แพรวพรรณเลิกคิ้ว “คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่” “ผมเคยเข้าไปพัวพันกับเรื่องที่อันตรายมาก” ธนาวัฒน์เล่า “และผมก็ต้องปกป้องคุณ” “ปกป้องฉันด้วยการหายไปจากชีวิตฉันอย่างนั้นหรือ” แพรวพรรณหัวเราะอย่างขมขื่น “นั่นมันไม่ใช่การปกป้อง แต่มันคือการทอดทิ้ง” “ผมขอโทษ” เขาพูดอย่างอ่อนแรง “ตอนนั้นผมไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ” แพรวพรรณมองไปที่ใบหน้าของธนาวัฒน์ เธอเห็นความเหนื่อยล้าและความเสียใจฉายชัดในดวงตาของเขา แต่เธอก็ยังไม่อาจเชื่อใจเขาได้ง่ายๆ “แล้วตอนนี้ล่ะ” แพรวพรรณถาม “เรื่องมันจบแล้วใช่ไหม” “มันจบแล้ว” ธนาวัฒน์ตอบ “และผมก็กลับมาเพื่อทวงคืนทุกอย่าง” “ทุกอย่าง?” แพรวพรรณเน้นคำ “รวมถึงหัวใจของฉันด้วยหรือ” “ใช่” ธนาวัฒน์ตอบอย่างหนักแน่น “ผมจะทวงคืนทุกอย่างที่เคยเป็นของผม” แพรวพรรณก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย เธอกำลังรู้สึกสับสนปนเปไปกับความทรงจำเก่าๆ ธนาวัฒน์เคยเป็นรักแรกของเธอ เป็นคนที่เธอเคยไว้ใจและมอบหัวใจให้ทั้งหมด แต่สุดท้าย เขาก็ทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี “คุณ… คุณแน่ใจหรือว่าคุณต้องการฉันจริงๆ” แพรวพรรณถามเสียงสั่น “แน่ใจ” ธนาวัฒน์ยืนยัน “ผมกลับมาเพื่อเอาคุณคืน” แพรวพรรณหลับตาลง เธอพยายามสงบสติอารมณ์ การกลับมาของเขาทำให้ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะรับมือกับสถานการณ์นี้ได้หรือไม่ “คุณ… คุณให้เวลาฉันคิดหน่อยได้ไหม” แพรวพรรณเอ่ยเสียงแผ่ว “ได้” ธนาวัฒน์ตอบ “แต่ผมจะรอ” แพรวพรรณมองหน้าเขาอย่างไม่ไว้ใจ เธอรู้สึกได้ว่านี่ไม่ใช่การกลับมาธรรมดาๆ แน่ๆ ธนาวัฒน์กลับมาพร้อมกับความมุ่งมั่นที่รุนแรง และเธอก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถต้านทานเขาได้ “ผมจะไปก่อน” ธนาวัฒน์พูด “แต่ผมจะกลับมาอีก” เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งแพรวพรรณให้ยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ ชีวิตของเธอ กำลังจะเปลี่ยนไปอีกครั้ง