ร้านอาหาร 'เรือนแก้ว' สว่างไสวด้วยแสงไฟสลัวยามเที่ยงวัน โต๊ะอาหารไม้สักขัดเงาวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ มีน้ำตกจำลองขนาดเล็กตั้งอยู่กลางโถง สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและหรูหรา อรินรดามาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย เธอเลือกนั่งที่โต๊ะมุมในสุดของร้าน สั่งชาสมุนไพรมาจิบพลางมองออกไปยังสวนสวยด้านนอก พยายามสงบสติอารมณ์ที่กำลังเต้นระรัวอยู่ในอก เธอไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรต่อธีรเดช เขามีเสน่ห์เย้ายวนจนน่าหลงใหล แต่ก็แฝงไว้ด้วยอันตรายที่ยากจะหยั่งถึง การที่เขาอ้างว่ารู้ความลับเกี่ยวกับธุรกิจของตระกูลเธอเป็นเรื่องที่ทำให้เธอรู้สึกหวั่นใจอย่างยิ่ง ตระกูลอัครากุลดำเนินธุรกิจมาอย่างยาวนาน มีชื่อเสียงที่แข็งแกร่ง แต่ภายใต้ภาพลักษณ์ที่ดูสมบูรณ์แบบนั้น ก็ย่อมต้องมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนอยู่บ้าง เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทำให้เธอละสายตาจากวิวทิวทัศน์ หญิงสาวคนหนึ่งในชุดสูทสีดำทะมัดทะแมงเดินตรงมาที่โต๊ะของเธอ "คุณอรินรดาใช่ไหมคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ "คุณธีรเดชฝากมาแจ้งว่าท่านติดธุระด่วน ขอเลื่อนนัดเป็นช่วงบ่ายสามโมงที่สำนักงานของท่านค่ะ" รินหน้าเสีย ความผิดหวังแล่นเข้ามาแทนที่ ภาพที่เธอวาดไว้ในหัวเกี่ยวกับการเผชิญหน้ากับธีรเดช พังทลายลงในพริบตา "เลื่อนนัดเหรอคะ" เธอถามเสียงแผ่ว "แล้ว... คุณธีรเดชไม่ได้บอกอะไรเพิ่มเติมหรือคะ" "ไม่มีค่ะ" หญิงสาวตอบ "แต่ท่านฝากนามบัตรใบนี้มาให้คุณค่ะ" เธอหยิบนามบัตรสีดำสนิทที่มีตัวอักษรสีทองสลักอย่างหรูหรา ยื่นให้กับริน รินรับนามบัตรมาถือไว้ มือของเธอกำแน่น รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านมาจากกระดาษแผ่นบางนั้น "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบ หญิงสาวโค้งเล็กน้อยแล้วเดินจากไป ทิ้งให้รินนั่งอยู่คนเดียวอีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูเวลา บ่ายโมงสิบห้านาที เธอยังมีเวลาอีกพอสมควร เธอตัดสินใจกลับไปที่บริษัทก่อน ไม่อยากเสียเวลารออยู่ที่นี่เฉยๆ เมื่อเดินทางมาถึงสำนักงานใหญ่ของบริษัทอัครากุล รินตรงไปยังห้องทำงานของบิดา เธอต้องการจะพูดคุยกับท่านเกี่ยวกับเรื่องที่ธีรเดชกล่าวอ้าง แต่เมื่อเข้าไป เธอกลับพบว่าบิดาของเธอกำลังประชุมกับคณะกรรมการบริหารอยู่ รินถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เธอจึงเดินกลับมาที่ห้องทำงานของตนเอง ตลอดช่วงบ่าย รินพยายามทำงาน แต่สมาธิของเธอก็ไม่อยู่กับร่องกับรอย ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับการนัดหมายในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เธอจะเผชิญหน้ากับธีรเดชอย่างไรดี เขาจะพูดอะไร จะเปิดเผยความลับอะไรของตระกูลเธอออกมา ในที่สุด เวลาก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายสามโมง รินขับรถไปยังอาคารสำนักงานของธีรเดช ตึกระฟ้าสีดำเงาตั้งตระหง่านเสียดฟ้า เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและความมั่งคั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เมื่อเธอเดินเข้าไปในล็อบบี้ พนักงานต้อนรับก็เข้ามาทักทายทันที "คุณอรินรดาใช่ไหมคะ เชิญทางนี้ค่ะ คุณธีรเดชรอคุณอยู่ที่ห้องทำงานชั้นบนสุดค่ะ" รินพยักหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวขึ้นลิฟต์แก้วที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นบนสุด เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทำให้รินแทบหยุดหายใจ ห้องทำงานของธีรเดชกว้างขวาง โอ่โถง เพดานสูงโปร่ง มองเห็นวิวทิวทัศน์ของกรุงเทพมหานครได้แบบพาโนรามา ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสเกือบทั้งหมด เผยให้เห็นท้องฟ้าสีครามกว้างใหญ่ ธีรเดชยืนหันหลังให้เธออยู่ริมหน้าต่าง มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้สีอำพัน ดวงตาของเขากำลังทอดมองออกไปเบื้องนอก ร่างสูงสง่าของเขาดูราวกับประติมากรรมที่สลักเสลาอย่างประณีต "มาแล้วเหรอครับ คุณริน" เขาหันกลับมา รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา "ผมนึกว่าคุณจะไม่มาเสียแล้ว" "คุณบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุย" รินกล่าว พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เรียบเฉย "เรื่องธุรกิจของตระกูลริน" ธีรเดชเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ "เชิญนั่งก่อนสิครับ" เขาผายมือไปยังโซฟาหนังสีเข้มตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง "ผมมีเรื่องที่น่าสนใจจะเล่าให้คุณฟัง" รินนั่งลงอย่างระมัดระวัง เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของธีรเดชที่กำลังจับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา "คุณคงสงสัยว่าผมรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับตระกูลอัครากุล" ธีรเดชกล่าว "ผมขอถามคุณก่อน... คุณรู้หรือเปล่าว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ธุรกิจของตระกูลคุณมีปัญหาเรื่องการเงินอย่างหนัก" คำถามของเขาทำให้รินประหลาดใจ "คุณ... รู้ได้ยังไง" "ผมบอกแล้วไงครับ ว่าผมมีข้อมูล" ธีรเดชยิ้ม "และผมก็รู้ว่าใครคือคนที่คอยช่วยเหลือตระกูลของคุณมาตลอด" "ใครคะ" รินถามอย่างไม่เข้าใจ "คนที่คุณไม่เคยคาดคิดมาก่อน" ธีรเดชก้าวเข้ามาใกล้อีกขั้น "คนที่คุณคิดว่าเป็นคู่แข่ง... แต่จริงๆ แล้วเขาคือคนที่คอยประคับประคองธุรกิจของครอบครัวคุณอยู่เบื้องหลัง" รินนิ่งอึ้ง เธอพยายามประมวลผลคำพูดของธีรเดช "คุณกำลังพูดถึงใครคะ" "คุณพ่อของคุณ... ท่านเป็นหนี้บุญคุณผมอยู่มาก" ธีรเดชพูด น้ำเสียงของเขาจริงจัง "ผมช่วยเหลือท่านมาตลอดหลายปี เพื่อแลกกับ... บางสิ่งบางอย่าง" "บางสิ่งบางอย่าง... ที่คุณต้องการจากรินใช่ไหมคะ" รินถามเสียงสั่น ธีรเดชหัวเราะในลำคอ "คุณฉลาดจริงๆ ครับ คุณริน" เขาเดินไปหยิบเอกสารปึกหนึ่งจากโต๊ะทำงานของตนเอง แล้วยื่นให้กับเธอ "นี่คือสัญญา... สัญญาที่ผมทำไว้กับคุณพ่อของคุณ" รินรับเอกสารมา มือของเธอสั่นเทาเมื่อพลิกดูหน้าแรกของสัญญา ข้อความสีดำตัวอักษรที่ดูเหมือนจะสลักลงไปในกระดาษอย่างถาวร ปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอ "ข้อตกลงการร่วมทุนและ... การแต่งงาน" หัวใจของรินแทบจะหยุดเต้น เธอเงยหน้ามองธีรเดช ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ" "ผมกำลังจะบอกคุณว่า... คุณคือสิ่งที่ผมต้องการมาตลอด" ธีรเดชกล่าว น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากความเย้ยหยัน กลายเป็นความอ่อนโยนที่ซ่อนเร้น "ไม่ใช่แค่ในฐานะพันธมิตรทางธุรกิจ... แต่ในฐานะภรรยาของผม"