วันเวลาหมุนไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งวันแต่งงานของภาคินและรินลดาก็มาถึง บรรยากาศในบ้านพิพัฒนกุลเต็มไปด้วยความคึกคักและอบอุ่น แขกเหรื่อทยอยกันเดินทางมาเพื่อร่วมเป็นสักขีพยานในความรักของทั้งสอง รินดาอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ เธอดูงดงามและอ่อนหวานราวกับเจ้าหญิง แต่ในใจของเธอยังคงมีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่ “ดูสิ… สวยมากเลยนะริน” คุณหญิงบุษบาชมเชยขณะที่ช่วยจัดผ้าคลุมไหล่ให้รินดา “ภาคินโชคดีจริงๆ นะ” “ขอบคุณค่ะคุณป้า” รินดายิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ” คุณหญิงบุษบากล่าว “ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี” “ดิฉันหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ” รินดาตอบ ภาคินปรากฏตัวขึ้นในชุดสูทสีเข้ม เขามองรินดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ “สวยที่สุดเลยนะริน” เขาพูด พลางยื่นมือมาจับมือเธอไว้แน่น “คุณก็ดูดีมากค่ะภาคิน” รินดาตอบ เขินอายเล็กน้อย “พร้อมแล้วนะ” ภาคินกล่าว “ไปกันเถอะ” ทั้งสองคนเดินนำขบวนไปยังแท่นพิธี ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงยินดีของแขกเหรื่อ ขณะที่พิธีดำเนินไปเรื่อยๆ สายตาของรินดาก็เหลือบไปเห็นเงาหนึ่งที่ยืนอยู่นอกห้องโถงจัดเลี้ยง มันคือพิมพ์ลดา พิมพ์ลดาอยู่ในชุดสีดำสนิท ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำ เธอยืนมองภาคินและรินดาด้วยสายตาที่ยากจะบรรยาย รินดาใจหล่นวูบ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวพิมพ์ลดา ภาคินเองก็สังเกตเห็นพิมพ์ลดาเช่นกัน เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยายามรวบรวมสมาธิกลับมาที่พิธี “ภาคิน… รินดา… คุณพร้อมที่จะให้คำสัตย์ต่อกันและกันหรือยัง” บาทหลวงกล่าวถาม “ผมพร้อมครับ” ภาคินตอบเสียงหนักแน่น “ดิฉันพร้อมค่ะ” รินดาตอบอย่างแผ่วเบา บทสวดดำเนินต่อไป รินดาพยายามที่จะไม่มองไปทางพิมพ์ลดาอีก แต่ภาพใบหน้าซีดเซียวของเธอก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ “ภาคิน… เธอแน่ใจนะ” เสียงคุณหญิงอรทัยดังขึ้นมาแทรกกลางระหว่างบทสวด ทุกคนหันไปมองคุณหญิงอรทัยอย่างตกใจ “แม่… แม่จะพูดอะไร” ภาคินถามด้วยความประหลาดใจ “แม่เป็นห่วงนะลูก” คุณหญิงอรทัยกล่าว “แม่กลัวว่า… เธอจะตัดสินใจผิดพลาด” “แม่ครับ!” ภาคินกล่าวเสียงดัง “นี่มันวันแต่งงานของผมนะครับ!” “แม่รู้” คุณหญิงอรทัยกล่าว “แต่แม่ก็ต้องพูด… แม่เห็นพิมพ์ลดาอยู่ตรงนั้นนะ” ทุกคนหันไปมองทางที่สายตาของคุณหญิงอรทัยชี้ไป พิมพ์ลดาเองก็ดูตกใจไม่น้อยที่ถูกกล่าวถึง “แม่ครับ… ผมขอร้อง… อย่าทำให้เรื่องนี้มันยุ่งยากไปกว่านี้เลยครับ” ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “แต่ถ้า… ถ้าพิมพ์ลดา… เขา… ” คุณหญิงอรทัยพยายามจะพูดต่อ “แม่ครับ! พอได้แล้วครับ!” ภาคินตะคอกออกมาอย่างเหลืออด ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง ทุกคนมองหน้ากันด้วยความสับสน พิมพ์ลดาเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกเป็นจำเลย “คุณหญิงอรทัยคะ” รินดาตัดสินใจพูดขึ้นมา “ดิฉันเข้าใจค่ะ ว่าคุณเป็นห่วงภาคิน” คุณหญิงอรทัยหันมามองรินดา “แล้ว… เธอล่ะ… เธอไม่เป็นห่วงบ้างเหรอ” “ดิฉันเป็นห่วงค่ะ” รินดากล่าว “แต่… ตอนนี้… ดิฉันอยากให้งานแต่งงานของดิฉันกับภาคินดำเนินต่อไปให้เสร็จสมบูรณ์ค่ะ” รินดาหันไปมองภาคิน “ภาคิน… เราทำต่อกันเถอะนะคะ” ภาคินมองรินดาด้วยความรู้สึกผิด “ริน… ผมขอโทษนะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” รินดาพยายามยิ้ม “เราจะผ่านมันไปได้นะคะ” บาทหลวงค่อยๆ เริ่มบทสวดอีกครั้ง แต่บรรยากาศของงานแต่งงานได้เปลี่ยนไปแล้ว ความสุขที่ควรจะเต็มเปี่ยม บัดนี้ถูกบดบังด้วยความขัดแย้งและความไม่แน่นอน ในขณะที่พิธีกำลังดำเนินต่อไป พิมพ์ลดาก็เดินออกมาจากมุมมืด เธอเดินตรงไปยังแท่นพิธี “คุณภาคินคะ” พิมพ์ลดาเอ่ยชื่อเขา เสียงของเธอสั่นเครือ “มีบางอย่างที่หนูอยากจะบอกคุณค่ะ” ทุกคนมองพิมพ์ลดาด้วยความตกตะลึง ภาคินหันไปมองพิมพ์ลดา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “พิมพ์… เกิดอะไรขึ้น” “คือ… คือหนู… หนูไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้ค่ะ” พิมพ์ลดาพูดทั้งน้ำตา “หนู… อยากจะขอโทษทุกคนค่ะ” พูดจบ พิมพ์ลดาหันหลังวิ่งออกไปจากห้องจัดเลี้ยง ท่ามกลางเสียงตกใจของทุกคน คุณหญิงอรทัยมองตามหลังพิมพ์ลดาไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในแววตาของเธอก็แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง ภาคินยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น รินดาเองก็ยืนอยู่ข้างๆ เขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความเสียใจ งานแต่งงานที่ควรจะสมบูรณ์แบบ บัดนี้กลับกลายเป็นฉากที่เต็มไปด้วยปริศนาและความเจ็บปวด ความหวังริบหรี่… ในวันแต่งงานที่เต็มไปด้วยเงาแห่งอดีต