เสียงเพลงบรรเลงเคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะและบทสนทนาของแขกเหรื่อในงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรส ท่ามกลางความยินดีและความสุข บรรยากาศที่เคยตึงเครียดเมื่อครู่เริ่มจางหายไป แต่สำหรับบางคน… ความรู้สึกเหล่านั้นยังคงเกาะกินอยู่ในใจ รินดาพยายามยิ้มและพูดคุยกับแขกผู้ใหญ่ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของภาคินที่มองเธออยู่ตลอดเวลา แม้จะผ่านเหตุการณ์ไม่คาดฝันไปแล้ว แต่เธอก็ยังคงรู้สึกถึงรอยร้าวเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในใจ “ยินดีด้วยนะจ๊ะรินดา” คุณหญิงบุษบาเอ่ยชมขณะที่รินดากำลังถ่ายรูปกับครอบครัว “ภาคินเป็นคนดีมากนะจ๊ะ ดูแลเขาให้ดีนะ” “ขอบคุณค่ะคุณป้า” รินดายิ้ม “ดิฉันจะพยายามค่ะ” “มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าจ๊ะ?” คุณหญิงบุษบาสังเกตเห็นแววตาที่เศร้าสร้อยของรินดา “เรื่องเมื่อกี้… คุณแม่ภาคินเขาเป็นแบบนี้ประจำน่ะจ้ะ ไม่ต้องไปใส่ใจมากหรอกนะ” “ค่ะ… ดิฉันเข้าใจค่ะ” รินดาตอบ “แค่… รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อยค่ะ” “ไม่เป็นไรนะจ๊ะ” คุณหญิงบุษบากล่าวปลอบ “เดี๋ยวพอเวลาผ่านไป ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง” ภาคินเดินเข้ามาสมทบ “ริน… เราไปนั่งพักกันหน่อยดีไหม” เขากล่าวเสียงอ่อนโยน “ค่ะ” รินดาตอบ ทั้งสองคนเดินไปยังโต๊ะที่จัดเตรียมไว้ให้เป็นพิเศษ ภาคินจับมือรินดาไว้แน่น “ผมขอโทษนะริน ที่ทำให้ต้องเจอเรื่องไม่สบายใจ” “ไม่เป็นไรค่ะภาคิน” รินดาตอบ “ดิฉันเข้าใจค่ะ” “คุณแม่ของผม… ท่านเป็นห่วงผมมากน่ะครับ” ภาคินอธิบาย “แต่… ท่านก็ยังตัดใจจากเรื่องในอดีตไม่ได้” “เรื่องพิมพ์ลดาน่ะเหรอคะ” รินดาถามเบาๆ ภาคินพยักหน้า “ใช่ครับ… ท่านคิดว่าผมยังต้องรับผิดชอบพิมพ์ลดาอยู่” “แล้วคุณล่ะคะภาคิน” รินดาถามตรงๆ “คุณคิดว่ายังไง” ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของรินดา “ผมรักคุณริน ผมอยากใช้ชีวิตอยู่กับคุณ” เขากล่าวเสียงหนักแน่น “เรื่องของพิมพ์ลดา… มันเป็นเรื่องในอดีตของครอบครัวผม ผมจะจัดการมันเอง” คำตอบของภาคินทำให้รินดารู้สึกอุ่นใจขึ้น แต่เธอก็ยังคงอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะจัดการกับปัญหานี้ได้อย่างไร ในขณะเดียวกัน พิมพ์ลดาที่ยืนหลบมุมอยู่ได้สักพัก ก็ตัดสินใจที่จะไม่ทนอีกต่อไป เธอเดินตรงเข้าไปหาภาคินและรินดา “ขอโทษนะคะ” พิมพ์ลดาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอแหบพร่า “ดิฉัน… ขออวยพรให้ทั้งสองคนมีความสุขค่ะ” ภาคินหันไปมองพิมพ์ลดาด้วยความตกใจ “พิมพ์…” “ไม่ต้องค่ะ” พิมพ์ลดาขัดขึ้น “ดิฉันแค่อยากจะมา… บอกลา” “จะไปไหนเหรอพิมพ์?” ภาคินถาม “ไม่สำคัญค่ะ” พิมพ์ลดาตอบ “ขอให้คุณมีความสุขกับคุณรินดามากๆ นะคะ” ว่าแล้ว พิมพ์ลดาที่น้ำตาไหลอาบแก้มก็รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ภาคินและรินดายืนมองตามหลังเธอไปอย่างเงียบๆ “เธอเป็นอะไรไปน่ะภาคิน” รินดาถามเบาๆ ภาคินส่ายหน้า “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” เขากล่าว “แต่ผมว่า… ผมต้องไปคุยกับเธอ” “คุณจะไปจริงๆ เหรอคะ” รินดาถามเสียงกังวล “ผมต้องไป” ภาคินตอบ “ผมทิ้งเธอไว้แบบนี้ไม่ได้” “แต่… งานแต่งงานของคุณ…” รินดาพูด “เดี๋ยวผมกลับมา” ภาคินกล่าว “คุณรอผมอยู่ที่นี่นะ” ภาคินลุกขึ้นและเดินตามพิมพ์ลดาไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้รินดาอยู่กับความรู้สึกที่หลากหลาย สับสน วิตกกังวล และ… ความเหงา รินดาพยายามรวบรวมสติ เธอยังคงต้องทำหน้าที่เจ้าสาวต่อไป เธอเดินกลับไปหาแขกคนอื่นๆ พยายามยิ้มแย้ม แต่ในใจของเธอ… ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป คืนนั้น ภาคินหายไปนานกว่าที่รินดารับได้ เขารู้สึกผิดที่ต้องทิ้งเธอไว้ในงานแต่งงานของตัวเอง แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยให้พิมพ์ลดาอยู่ในสภาพนั้นได้ เขาตามหาพิมพ์ลดาจนเจอที่สวนหลังบ้าน เธอทรุดตัวนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าซบลงกับเข่า น้ำตารินไหลไม่หยุด “พิมพ์…” ภาคินเรียกชื่อเธอเบาๆ พิมพ์ลดายกศีรษะขึ้นมองเขา ดวงตาแดงก่ำ “ภาคิน…” “เป็นอะไรไป?” ภาคินถาม เขาเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เธอ “ฉัน… ฉันทนไม่ไหวแล้ว” พิมพ์ลดากล่าวเสียงสั่น “ฉันทนเห็นภาพนี้ไม่ได้จริงๆ” “ผมขอโทษนะพิมพ์” ภาคินกล่าว “ผมรู้ว่ามันยากสำหรับคุณ” “ยากเหรอ?” พิมพ์ลดาร้องไห้ “ภาคิน… คุณเคยคิดบ้างไหมว่าฉันรู้สึกยังไง? คุณรู้ไหมว่าฉันรักคุณมากแค่ไหน?” ภาคินเงียบไป เขาไม่รู้จะตอบคำพูดของพิมพ์ลดาอย่างไร “คุณ… คุณไม่เคยรักฉันเลยใช่ไหมภาคิน?” พิมพ์ลดากล่าว “ทั้งหมดที่ผ่านมา… มันก็แค่… ความสงสาร?” “ไม่ใช่แบบนั้นนะพิมพ์” ภาคินพยายามอธิบาย “ผมดูแลคุณเพราะ… เพราะคุณเป็นน้องสาวของผม… และผมให้สัญญากับพ่อไว้” “น้องสาว?” พิมพ์ลดาหัวเราะทั้งน้ำตา “คุณคิดว่าฉันเป็นน้องสาวของคุณอย่างนั้นเหรอ? ฉัน… ฉันพร้อมที่จะเป็นทุกอย่างให้คุณนะภาคิน! ทำไมคุณถึงไม่เคยมองเห็นมันเลย?” “พิมพ์… ผมรักรินดา” ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น “ผมกำลังจะแต่งงานกับเธอ” “รู้แล้วค่ะ!” พิมพ์ลดาตะโกน “รู้แล้ว! แต่คุณเคยรักฉันบ้างไหม! แค่เสี้ยววินาทีเดียวก็ยังดี! แค่คุณเคยคิดว่าฉันไม่ใช่แค่เด็กที่ต้องดูแล!” ภาคินไม่ตอบ เขาทำได้เพียงนั่งมองพิมพ์ลดาด้วยความรู้สึกผิด “ไปเถอะค่ะ” พิมพ์ลดากล่าวเสียงเย็นชา “ไปอยู่กับภรรยาของคุณเถอะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกแล้ว” ว่าแล้ว พิมพ์ลดาก็รีบลุกขึ้นและเดินจากไปอีกครั้ง โดยไม่หันกลับมามองภาคินเลย ภาคินนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มองตามแผ่นหลังของพิมพ์ลดาที่ค่อยๆ หายลับไปในความมืด เขารู้สึกถึงความหนักอึ้งในหัวใจ เขาเสียใจที่ต้องทำร้ายจิตใจของพิมพ์ลดา แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อรินดาได้ เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นและเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข แต่ในใจของเขา… มีเพียงความมืดมิดและความสับสน