หลังจากที่พิมพ์ลดาเดินจากไปแล้ว รินดาก็เดินกลับมาหาภาคินด้วยใบหน้าที่ยังคงมีร่องรอยของความเศร้า แต่ก็มีความมุ่งมั่นบางอย่างฉายชัดอยู่ในดวงตา "คุณภาคินคะ" รินดาเอ่ยขึ้น "ดิฉัน... ดิฉันตัดสินใจแล้วค่ะ" ภาคินหันมามองเธอด้วยความสงสัย "ตัดสินใจเรื่องอะไรครับริน" "ดิฉัน... ดิฉันจะรับมือกับเรื่องนี้ค่ะ" รินดาพูดเสียงหนักแน่น "ดิฉันจะทำให้คุณแม่ของคุณยอมรับดิฉัน... และดิฉันจะทำให้พิมพ์ลดายอมรับการตัดสินใจของคุณ" ภาคินคว้ามือของรินดาไว้ "ริน... ผมไม่ให้คุณต้องเจอเรื่องพวกนี้คนเดียว" "ไม่ค่ะ" รินดาตอบ "นี่คือชีวิตของเรา... เราต้องเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน" ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของรินดา เขาสัมผัสได้ถึงความเข้มแข็งที่ผุดขึ้นมาในตัวเธอ ความเข้มแข็งที่ทำให้เขาหลงรักเธออย่างสุดหัวใจ "ขอบคุณนะริน" ภาคินกล่าว "ผมรักคุณ" "ดิฉันก็รักคุณค่ะ" รินดาตอบ "แต่... ก่อนที่เราจะไปคุยกับคุณแม่ของคุณ... หรือพิมพ์ลดา... ดิฉันอยากให้คุณ... เล่าเรื่องทั้งหมดให้ดิฉันฟังค่ะ" ภาคินลังเลไปครู่หนึ่ง "เรื่องอะไรครับ" "เรื่อง... สัญญาค่ะ" รินดาตอบ "เรื่องที่คุณพ่อของคุณ... ฝากฝังให้คุณดูแลพิมพ์ลดา... ดิฉันอยากรู้ที่มาที่ไปทั้งหมด... ที่มาของมัน... และ... ความรู้สึกของคุณที่มีต่อพิมพ์ลดา... ในอดีต" ภาคินสูดหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมดให้รินดาได้รับรู้ เขาไม่อยากมีความลับใดๆ ระหว่างพวกเขาอีกต่อไป "คุณแม่ของผม... ท่านได้รับฟังเรื่องนี้มาจากพ่อของผมโดยตรงครับ" ภาคินเริ่มเล่า "พ่อของผม... ท่านป่วยหนักในช่วงปลายชีวิต ท่านเรียกผมไปคุย... ท่านขอให้ผม... สัญญากับท่านว่า... จะดูแลพิมพ์ลดา... เพราะพิมพ์ลดาเป็นลูกของเพื่อนสนิทที่จากไป... พ่อของผม... กลัวว่าพิมพ์ลดาจะไม่มีใคร" "แล้ว... คุณภาคิน... รู้สึกอย่างไรกับสัญญานั้นคะ" รินดาถามอย่างอ่อนโยน "ตอนนั้น... ผมยังเด็กครับริน" ภาคินตอบ "ผมมองว่ามันเป็นหน้าที่... เป็นความรับผิดชอบที่ผมต้องทำ... ผมไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นภาระ... หรือเป็นสิ่งที่ทำให้ผมต้องเสียสละอะไรไป" "แต่... คุณเคยรักพิมพ์ลดา ใช่ไหมคะ" รินดาถามต่อ ภาคินพยักหน้าช้าๆ "ใช่ครับ... ผมยอมรับว่า... ผมเคยรักพิมพ์ลดา... เราโตมาด้วยกัน... เราสนิทกันมาก... ความรู้สึกของเรามัน... ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น... จนผมคิดว่า... เราจะลงเอยกัน" "แล้ว... เกิดอะไรขึ้นคะ" รินดาถาม "มันมีหลายอย่างครับริน" ภาคินถอนหายใจ "พิมพ์ลดา... เธอเป็นคนที่มีความฝัน... เธออยากจะประสบความสำเร็จในอาชีพการงาน... เธอไม่พร้อมที่จะผูกมัดตัวเองกับชีวิตครอบครัวในตอนนั้น... ในขณะที่ผม... ผมกำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศ... เรามองอนาคตไม่เหมือนกัน... สุดท้าย... เราก็ตัดสินใจที่จะ... ถอยห่างกันออกมา" "แล้ว... ทำไมคุณแม่ของคุณ... ถึงยังคิดว่าคุณต้องรับผิดชอบเธออยู่คะ" รินดาถาม "เพราะ... หลังจากที่เราแยกทางกัน... พิมพ์ลดา... เธอมีปัญหาเรื่องการเงินครับ" ภาคินเล่าต่อ "ครอบครัวของเธอ... มีปัญหา... พ่อแม่ของเธอ... ไม่สามารถสนับสนุนเธอได้เหมือนเคย... ผม... ด้วยความผูกพัน... และด้วยสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อ... ผมก็เลย... เข้าไปช่วยเหลือเธอ... ช่วยเหลือเท่าที่ผมจะทำได้" "ช่วยเหลือ... ในรูปแบบไหนคะ" รินดาถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความกังวล "ผม... ผมออกค่าเล่าเรียนให้เธอ... ช่วยเหลือเรื่องที่พัก... และ... ให้เงินเธอใช้เป็นบางส่วนครับ" ภาคินตอบ "ผมทำทุกอย่าง... เพื่อให้เธอสามารถเรียนจบ... และมีชีวิตที่ดีขึ้น... ผมไม่ต้องการให้เธอต้องลำบาก" รินดาอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย การช่วยเหลือภาคินที่มีต่อพิมพ์ลดาในระดับนี้ มันเกินกว่าคำว่า 'เพื่อน' ไปมากนัก "แล้ว... คุณแม่ของคุณ... ทราบเรื่องนี้ทั้งหมดเหรอคะ" รินดาถาม "ท่านทราบครับ" ภาคินตอบ "ท่านก็เลย... ค่อนข้างจะ... วิตกกังวล... ว่าผมจะ... ยังคงผูกมัดอยู่กับพิมพ์ลดา... และอาจจะ... กลับไปเริ่มต้นความสัมพันธ์กับเธออีกครั้ง" "และ... คุณภาคิน... คิดว่า... คุณยังมีความรู้สึกกับพิมพ์ลดาอยู่ไหมคะ" รินดาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแอลง ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของรินดาอย่างจริงจัง "ไม่มีแล้วครับริน... ความรู้สึกที่ผมมีให้พิมพ์ลดา... มันเป็นเพียงอดีต... เป็นความทรงจำ... ที่ผมเก็บไว้... แต่... มันไม่ใช่ความรัก... ที่ผมอยากจะใช้ชีวิตอยู่ด้วย" "แล้ว... ทำไมคุณถึง... บอกว่าคุณเป็นห่วงเธอ... และยอมให้เธอเข้ามาในงานแต่งงานของเราคะ" รินดาถาม น้ำตาคลอเบ้า "ผม... ผมไม่คิดว่าเธอจะมาครับริน" ภาคินกล่าว "และตอนที่เธอมา... ผมก็... ตกใจ... ผมเป็นห่วงเธอ... เพราะผมไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร... หรือจะพูดอะไร... ผมกลัวว่าเธอจะ... ทำอะไรที่... ทำร้ายตัวเอง... หรือทำร้ายคนอื่น" "แล้ว... ที่เธอพูดว่า... 'ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันจะไม่รั้งนายไว้อีกต่อไป'... แล้วก็... 'นายจะยังดูแลฉันอยู่ใช่ไหม'... มันหมายความว่ายังไงคะ" รินดาถาม "ผม... ผมคิดว่า... เธอคงจะ... เข้าใจในสถานการณ์แล้วครับ" ภาคินตอบ "และคำว่า 'ดูแล' ของเธอ... ผมคิดว่า... มันหมายถึง... ความเป็นเพื่อน... การช่วยเหลือเกื้อกูลกัน... ไม่ใช่ในเชิงชู้สาว" "แต่... คุณภาคินคะ" รินดาพูดอย่างกังวล "ดิฉันรู้สึก... ว่ามันยังมีอะไรบางอย่าง... ที่ยังไม่ถูกต้อง... คุณแน่ใจเหรอคะว่า... คุณแม่ของคุณ... ท่านยอมรับดิฉันจริงๆ... และ... พิมพ์ลดาก็... จะไม่กลับมาอีก" "ผมจะทำให้แน่ใจครับริน" ภาคินกล่าว "ผมจะคุยกับคุณแม่... และผมจะคุยกับพิมพ์ลดา... ให้ชัดเจนที่สุด" ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคินก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย ภาคินรับสาย "ฮัลโหลครับ" ภาคินกล่าว เสียงปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูตกใจและหอบเหนื่อย "ภาคิน... ช่วยด้วย... เกิดเรื่องแล้ว" "พิมพ์ลดา!" ภาคินอุทานด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้น!?" "ฉัน... ฉันอยู่ที่... โรงแรม... ใกล้ๆ นี่เอง... มีคน... มีคนมาหาฉัน... แล้วก็..." เสียงของพิมพ์ลดาขาดหายไป "พิมพ์ลดา! เกิดอะไรขึ้น!?" ภาคินตะโกนถาม แต่ปลายสายก็เงียบไปเสียแล้ว รินดาที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ตกใจไม่แพ้กัน "เกิดอะไรขึ้นคะภาคิน" "พิมพ์ลดา... เธอ... เธอมีปัญหาครับริน" ภาคินกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เธอโทรมาขอความช่วยเหลือ... แล้วสายก็ตัดไป" ภาคินรีบคว้ากุญแจรถ "ผมต้องไปดูเธอ" "เดี๋ยวก่อนค่ะ!" รินดาร้องห้าม "คุณภาคิน... อย่าเพิ่งไป... มันอาจจะเป็น... แผนของใครบางคนก็ได้" "แต่ริน... ถ้าเป็นอันตรายจริงๆ ล่ะ" ภาคินถามด้วยความกังวล "ดิฉันเข้าใจค่ะ" รินดาตอบ "แต่... เราต้องระวัง... ถ้าเราไป... โดยไม่รู้แผนการ... เราอาจจะตกอยู่ในอันตรายก็ได้" ภาคินมองหน้ารินดา เขาเห็นความห่วงใยและความฉลาดอยู่ในแววตาของเธอ "แล้วเราจะทำยังไงดีครับ" ภาคินถาม "เรา... เราจะแจ้งตำรวจค่ะ" รินดาตัดสินใจ "เราจะแจ้งให้พวกเขารู้... แล้วเราจะให้พวกเขาไปตรวจสอบที่โรงแรม... ส่วนคุณ... คุณภาคิน... คุณจะอยู่ที่นี่... เพื่อให้แน่ใจว่า... คุณแม่ของคุณ... ไม่ได้รู้เรื่องนี้... และ... ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง" ภาคินพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เขารู้สึกขอบคุณรินดาที่คอยเตือนสติเขาเสมอ