ข่าวการแต่งงานระหว่างภาคินกับรินลดาแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วในแวดวงสังคมชั้นสูงของตระกูลพิพัฒนกุล การตัดสินใจของภาคินสร้างความประหลาดใจให้กับหลายๆ คน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขายืนยันที่จะจัดงานแต่งงานเล็กๆ ท่ามกลางความไม่เห็นด้วยของคุณหญิงอรทัย “คุณภาคินแน่ใจนะว่าจะจัดงานแต่งงานเร็วขนาดนี้” คุณหญิงอรทัยถามขึ้น ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งคุยกันในห้องรับแขก “ยังไม่ได้เตรียมการอะไรเลยนะ” “ผมอยากให้รินลดาได้แต่งงานในเร็ววันครับแม่” ภาคินกล่าว “ผมไม่อยากให้เธอต้องรออีกต่อไป” “แต่ถ้าเธอเข้ามาอยู่ในบ้านนี้อย่างเป็นทางการ แม่ก็ไม่รู้จะทำยังไง” คุณหญิงอรทัยกล่าว “แม่ไม่ต้องการให้เธอมาวุ่นวายในบ้านของเรา” “แม่ครับ ผมไม่อยากให้แม่กับรินลดาต้องเป็นแบบนี้” ภาคินกล่าว “ผมอยากให้แม่ลองให้โอกาสเธอ” “โอกาสเหรอ” คุณหญิงอรทัยหัวเราะ “ฉันให้โอกาสเธอไปแล้วไง แต่เธอก็ยังคงเป็นเธออยู่ดี” “แม่ครับ ผมขอร้องนะครับ” ภาคินอ้อนวอน “อย่าทำให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้เลย” คุณหญิงอรทัยมองหน้าลูกชาย ก่อนจะถอนหายใจ “ก็ได้ๆ แล้วแต่ลูกแล้วกัน แต่แม่ก็ขอเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา อย่ามาโทษแม่” “ผมเข้าใจครับแม่” ภาคินกล่าว “ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง” ในขณะที่ภาคินกำลังพยายามประคับประคองความสัมพันธ์ระหว่างมารดาและว่าที่ภรรยา รินลดาก็เริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันจากคนรอบข้าง เธอพบว่ามีสายตาหลายคู่ที่มองมาที่เธอด้วยความสงสัย บ้างก็ดูถูก บ้างก็เป็นห่วง วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเลือกซื้อชุดแต่งงานกับคุณหญิงอรทัยที่ห้างสรรพสินค้าหรูแห่งหนึ่ง บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด “ชุดนี้สวยดีนะ” คุณหญิงอรทัยชี้ไปที่ชุดราตรีสีขาวปักลูกไม้ประณีต “แต่ฉันว่ามันไม่ค่อยเหมาะกับเธอเท่าไหร่” รินลดาหันไปมองชุดที่หญิงสูงวัยชี้ “ชุดนี้สวยจริงๆ ค่ะคุณหญิง” “แต่ฉันว่ามันดูเรียบเกินไป” คุณหญิงอรทัยกล่าว “เธอควรจะเลือกชุดที่ดูมีราคามากกว่านี้หน่อย” “แต่ดิฉันชอบชุดนี้ค่ะ” รินลดากล่าวอย่างสุภาพ “มันดูเรียบหรู เหมาะกับดิฉันดี” “เหรอ” คุณหญิงอรทัยเลิกคิ้ว “แล้วถ้าภาคินไม่ชอบล่ะ” “ภาคิน... ภาคินชอบอะไรที่เรียบง่ายค่ะ” รินลดากล่าว “เขาคงไม่ว่าอะไร” “ฉันไม่แน่ใจนะ” คุณหญิงอรทัยกล่าว “ภาคินเขาชอบอะไรที่ดูหรูหรามีระดับเสมอ” รินลดารู้สึกอึดอัด เธอพยายามเลือกชุดที่เธอชอบ แต่ดูเหมือนคุณหญิงอรทัยจะพยายามขัดขวางเธออยู่ตลอดเวลา “ชุดนี้เป็นไง” คุณหญิงอรทัยหยิบชุดราตรีสีแดงสดปักเลื่อมระยิบระยับขึ้นมา “ดูแซ่บดีนะ เหมาะกับคนอย่างเธอ” รินลดาหน้าเสีย “คุณหญิงคะ ดิฉันว่า...” “ก็บอกแล้วไง ว่าต้องเลือกชุดให้เข้ากับบุคลิก” คุณหญิงอรทัยพูดขัด “อย่าทำตัวจืดชืดเกินไป” “ดิฉัน... ดิฉันไม่ชอบสีแดงค่ะ” รินลดากล่าว “แล้วก็ไม่ชอบชุดที่เปิดเผยเกินไป” “ทำไมล่ะ” คุณหญิงอรทัยถาม “กลัวคนอื่นจะมองเหรอ” “เปล่าค่ะ” รินลดากล่าว “แต่ดิฉันรู้สึกไม่สบายใจ” “ถ้าอย่างนั้น ก็เลือกชุดอะไรก็ได้ตามใจเธอไป” คุณหญิงอรทัยกล่าวอย่างเหนื่อยหน่าย “แต่ถ้าภาคินไม่ชอบ อย่ามาร้องไห้กับฉันนะ” รินลดากลืนน้ำลายลงคอ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ ในขณะเดียวกัน ภาคินกำลังคุยโทรศัพท์กับเพื่อนสนิทอย่างวุ่นวาย “แก ฉันกำลังจะแต่งงานอยู่แล้วนะเว้ย” ภาคินกล่าว “แต่แม่ฉันนี่สิ ยังไงๆ ก็ไม่ยอมรับรินลดาเลย” “ใจเย็นเพื่อน” ปวินท์ เพื่อนสนิทของภาคินกล่าว “ค่อยๆ คุยกันไป เดี๋ยวแม่ก็ยอมเองแหละ” “ฉันก็หวังอย่างนั้นแหละ” ภาคินถอนหายใจ “แต่ดูท่าทางแล้ว คงอีกนาน” “แล้วรินลดาเป็นไงบ้าง” ปวินท์ถาม “เธอโอเคไหม” “เธอก็พยายามปรับตัวอยู่นะ” ภาคินตอบ “แต่ฉันก็เป็นห่วงเธอเหมือนกัน แม่ฉันนี่ตัวดีเลย” “ไม่ต้องห่วงหรอกเพื่อน” ปวินท์ปลอบ “แกเข้มแข็งจะตายไป” “ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างที่แกพูดนะ” ภาคินกล่าว “ฉันไม่อยากให้รินลดาต้องมาลำบากเพราะฉัน” หลังจากวางสายโทรศัพท์ ภาคินก็รู้สึกหนักอึ้งในใจ เขาไม่เคยคิดว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะต้องนำมาซึ่งความขัดแย้งมากมายขนาดนี้ เขาไม่แน่ใจว่ารินลดาจะสามารถทนรับแรงกดดันจากมารดาของเขาได้นานแค่ไหน ในวันต่อมา รินลดาก็ได้พบกับนักออกแบบชุดแต่งงานชื่อดังตามที่ภาคินได้นัดหมายไว้ เธอรู้สึกประทับใจกับการทำงานของนักออกแบบคนนั้นเป็นอย่างมาก เธอได้เลือกชุดแต่งงานในฝันของเธอออกมาได้อย่างสวยงาม “ชุดนี้สวยมากค่ะ คุณหนู” นักออกแบบกล่าวชม “เหมาะกับคุณหนูมากๆ เลยค่ะ” “ขอบคุณค่ะ” รินลดายิ้ม “ดิฉันก็ชอบมากเหมือนกัน” “คุณภาคินโชคดีมากนะคะ ที่ได้ผู้หญิงที่น่ารักอย่างคุณ” นักออกแบบกล่าว คำพูดนั้นทำให้รินลดารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เธอพยายามคิดบวกเข้าไว้ แต่แล้ว ขณะที่เธอกำลังจะออกจากร้าน เธอก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน เธอคือคุณหญิงอรทัย “อ้าว มาเลือกชุดแต่งงานเหรอ” คุณหญิงอรทัยกล่าวทักทายรินลดาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “เลือกชุดได้ถูกใจหรือยังล่ะ” “ค่ะ คุณหญิง” รินลดากล่าว “ดิฉันได้ชุดที่ถูกใจแล้วค่ะ” “หึ” คุณหญิงอรทัยแค่นหัวเราะ “งั้นก็ดี” เธอหันไปหานักออกแบบ “ชุดที่ฉันสั่งไว้ เสร็จหรือยัง” “ใกล้เสร็จแล้วค่ะ คุณหญิง” นักออกแบบตอบ “อีกสองสามวันก็เรียบร้อยแล้วค่ะ” “ดี” คุณหญิงอรทัยกล่าว “ฉันจะมารับเอง” รินลดาฟังบทสนทนานั้นอย่างตั้งใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหญิงอรทัยถึงจะต้องสั่งชุดแต่งงานอีกชุดหนึ่ง ทั้งๆ ที่เธอเองก็กำลังจะแต่งงาน “คุณหญิงคะ” รินลดาเอ่ยถาม “ชุดที่คุณหญิงสั่ง... มันสำหรับใครคะ” คุณหญิงอรทัยหันมามองรินลดาด้วยสายตาเย็นชา “แน่นอนว่าสำหรับฉันไงล่ะ” “สำหรับคุณหญิงเหรอคะ” รินลดาถามอย่างงุนงง “แต่... คุณหญิงจะแต่งงานอีกครั้งหรือคะ” คุณหญิงอรทัยหัวเราะ “ไม่หรอกย่ะ” เธอเดินเข้ามาใกล้รินลดา “ชุดนี้ฉันจะใส่ไปเป็นแขกในงานแต่งงานของลูกชายฉันไงล่ะ” รินลดารู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูก เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหญิงอรทัยถึงต้องทำแบบนี้ เธอกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่ดูเหมือนว่าอดีตที่เจ็บปวดของบางคน กำลังจะย้อนกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง