ชุดนั้นสวยจริงๆ ค่ะ มันดูเรียบหรู เหมาะกับดิฉันดี รินลดาย้ำอีกครั้ง พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือ ใบหน้าสวยหวานฉายแววเหนื่อยอ่อน เธอแอบมองคุณหญิงอรทัยที่กำลังใช้สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วร้านชุดแต่งงานหรูหราแห่งนี้ ราวกับกำลังหาข้อบกพร่องทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า “เรียบหรูเหรอ” คุณหญิงอรทัยแค่นเสียง “ฉันว่ามันดูเหมือนชุดนางพยาบาลมากกว่านะ” รินลดากลืนน้ำลายลงคอ เธอพยายามรวบรวมสติ “ชุดนี้เป็นสไตล์วินเทจค่ะคุณหญิง เป็นที่นิยมในยุคนี้” “ยุคนี้เหรอ” คุณหญิงอรทัยยิ้มมุมปาก “แล้วใครล่ะบอกว่ามันเป็นที่นิยมในยุคนี้ ฉันว่าเธอคงคิดไปเองมากกว่า” “ภาคินเขาชอบอะไรที่เรียบง่ายค่ะ” รินลดากล่าวอีกครั้ง พลางนึกถึงคำพูดของภาคินที่เคยบอกว่าเขาชอบอะไรที่ดูสบายตา ไม่ต้องหวือหวามากนัก “ภาคินน่ะ เขาชอบอะไรที่ดูดีมีราคาเสมอแหละ” คุณหญิงอรทัยตัดบท “เขาไม่ชอบอะไรที่ดูธรรมดาๆ หรอกนะ” “แต่...” รินลดากำลังจะแย้ง แต่ถูกขัดขึ้นเสียก่อน “พอเถอะ” คุณหญิงอรทัยโบกมือ “ฉันเบื่อแล้วที่จะต้องมานั่งเลือกชุดแต่งงานที่มันดูไม่เข้าท่าแบบนี้” เธอหันไปสั่งพนักงานที่ยืนรออยู่ข้างๆ “ช่วยเอาชุดที่ดูอลังการที่สุดของร้านมาให้ฉันดูหน่อย” พนักงานสาวรีบโค้งคำนับ ก่อนจะหายลับเข้าไปในห้องแต่งตัว หญิงสาวมองตามร่างสูงโปร่งของพนักงานไปอย่างไม่เข้าใจ เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดการเลือกซื้อชุดแต่งงาน รินลดารู้สึกเหมือนกำลังถูกปั่นหัว และรู้สึกแย่กับตัวเองที่ต้องมาทนอยู่กับสถานการณ์แบบนี้ “ชุดพวกนี้ก็ไม่เหมาะ” คุณหญิงอรทัยส่ายหน้า “มันดูธรรมดาเกินไป” “คุณหญิงครับ” พนักงานสาวคนเดิมปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับชุดที่ดูหรูหราอลังการราวกับชุดเจ้าหญิง ผ้าลูกไม้เนื้อดีปักเลื่อมระยิบระยับจับตา แต่งเติมด้วยคริสตัลเล็กๆ น้อยๆ ทั่วทั้งชุด “ชุดนี้เป็นชุดสั่งตัดพิเศษ เพิ่งเข้ามาใหม่เลยค่ะ” รินลดามองชุดนั้นแล้วรู้สึกใจหาย ชุดสวยจริง แต่เธอรู้สึกว่ามันหนักเกินไปสำหรับเธอ มันดูไม่เหมือนตัวเธอเอาเสียเลย “อันนี้แหละ” คุณหญิงอรทัยอุทานขึ้นอย่างพอใจ “ชุดนี้แหละที่เหมาะกับสะใภ้ของฉัน” “แต่...” รินลดากล่าว “ชุดนี้มัน... มันดูหรูหราเกินไปไหมคะ” “หรูหราเกินไปเหรอ” คุณหญิงอรทัยหัวเราะ “มันไม่หรูหราเกินไปหรอกนะ เธอจะได้ดูสมฐานะที่จะเข้ามาอยู่ในตระกูลพิพัฒนกุลไง” “แต่ดิฉัน..." รินลดากำลังจะอธิบายว่าเธอชอบชุดที่เรียบง่ายกว่านี้ แต่คำพูดของเธอก็ถูกขัดขึ้นอีกครั้ง “คุณภาคินเขาชอบผู้หญิงที่ดูดีมีสง่า” คุณหญิงอรทัยพูดต่อ “ฉันว่าชุดนี้แหละที่จะทำให้เขาภูมิใจที่มีเธอเป็นภรรยา” รินลดาก้มหน้ามองพื้น เธอรู้สึกชาไปทั้งหัวใจ คำพูดของคุณหญิงอรทัยแต่ละคำ ราวกับกำลังตอกย้ำให้เธอรู้ว่าเธอไม่คู่ควรกับภาคินมากแค่ไหน หรือบางที คุณหญิงอรทัยอาจจะกำลังตั้งใจทำให้เธอรู้สึกแย่ หรือพยายามกดดันให้เธอถอนตัวจากการแต่งงานครั้งนี้ “เอาชุดนี้เลยค่ะ” คุณหญิงอรทัยสั่งพนักงาน “ฉันจะเอาชุดนี้” “แต่คุณหญิงครับ” พนักงานสาวพยายามอธิบาย “ชุดนี้ยังมีข้อจำกัดเรื่องไซส์อยู่นิดหน่อยนะคะ” “ไม่เป็นไร” คุณหญิงอรทัยโบกมือ “เดี๋ยวให้ช่างแก้ให้” รินลดายืนนิ่ง เธอรู้สึกราวกับกำลังถูกบังคับให้สวมบทบาทที่ไม่ใช่ตัวเธอเอง เธอรู้ดีว่าภาคินรักเธอ เขาเลือกเธอ แต่ความรู้สึกกดดันจากคุณหญิงอรทัย และสถานการณ์รอบข้าง มันทำให้เธอเริ่มไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ครั้งนี้ “คุณไม่ชอบชุดนี้เหรอ” คุณหญิงอรทัยหันมาถามเสียงห้วน “เปล่าค่ะ” รินลดาส่ายหน้า “ดิฉันแค่... แค่ไม่คิดว่าตัวเองจะเหมาะกับชุดที่อลังการขนาดนี้” “ไม่เหมาะยังไง” คุณหญิงอรทัยยิ้มเยาะ “เธอก็เป็นคนของฉันแล้วนะ” คำว่า ‘คนของฉัน’ ดังขึ้นในโสตประสาทของรินลดาราวกับเสียงระฆัง เธอรู้สึกเหมือนถูกตราหน้า ราวกับเธอเป็นสมบัติอย่างหนึ่งของคุณหญิงอรทัย ไม่ใช่คนรักของภาคิน “คุณต้องทำให้ภาคินภาคภูมิใจในตัวคุณนะ” คุณหญิงอรทัยย้ำ “และชุดนี้แหละ จะเป็นตัวช่วยที่ดี” รินลดายิ้มเจื่อนๆ เธอพยายามไม่แสดงอาการใดๆ ออกมา แต่ในใจกลับรู้สึกปวดร้าวเหลือเกิน การแต่งงานที่ควรจะเป็นวันที่สวยงาม กลับกลายเป็นวันที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกกดดันและความไม่สบายใจ “ฉันจะกลับก่อนนะ” คุณหญิงอรทัยลุกขึ้นยืน “เธอจัดการเรื่องที่เหลือให้เรียบร้อยแล้วกัน” “ค่ะคุณหญิง” รินลดารับคำเสียงเบา หลังจากคุณหญิงอรทัยจากไป รินลดาก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม พนักงานสาวเดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีเกรงใจ “คุณผู้หญิงคะ” เธอเอ่ย “คุณไม่ชอบชุดนี้จริงๆ เหรอคะ” รินลดาสูดหายใจลึก “ฉันชอบค่ะ” เธอตอบ “แต่ฉันไม่แน่ใจว่า... ฉันจะใส่ชุดนี้แล้วมีความสุขจริงๆ หรือเปล่า” “คุณผู้หญิงคะ” พนักงานสาวพูดอย่างอ่อนโยน “บางที ความสุขของเจ้าสาว ไม่ได้อยู่ที่ชุดที่ใส่เพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่คนที่จะอยู่เคียงข้างเรามากกว่านะคะ” รินลดามองหน้าพนักงานสาว เธอพยักหน้าเบาๆ คำพูดของเธอทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง “ขอบคุณนะคะ” ขณะเดียวกัน ภาคินก็กำลังนั่งประชุมกับทีมงานในบริษัทของเขา บรรยากาศการประชุมเป็นไปอย่างเคร่งเครียด แต่สีหน้าของเขาก็ฉายแววเบื่อหน่าย “ผมว่าเราต้องเร่งแผนการตลาดให้เสร็จโดยเร็วนะครับ” หนึ่งในทีมงานกล่าว “เรื่องนั้น ผมรู้” ภาคินตอบเสียงเรียบ “แต่ตอนนี้ ผมมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่า” “เรื่องอะไรครับท่านประธาน” “เรื่องแต่งงานของผม” ภาคินกล่าว “ผมอยากให้ทุกอย่างเรียบร้อยภายในเดือนหน้า” ทีมงานทุกคนมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ พวกเขาทราบดีว่าภาคินกำลังจะแต่งงาน แต่ไม่คิดว่าเขาจะเร่งรีบขนาดนี้ “แต่ท่านประธานครับ” ทีมงานอีกคนกล่าว “เรายังไม่ได้เตรียมการอะไรเลยนะครับ” “ผมรู้” ภาคินถอนหายใจ “แต่ผมอยากให้มันเกิดขึ้นเร็วที่สุด” “แล้วคุณผู้หญิงรินลดาล่ะครับ ท่านประธาน” “เธอก็เห็นด้วย” ภาคินโกหกไปอย่างนั้น เขาไม่ได้คุยเรื่องกำหนดการแต่งงานกับรินลดาโดยตรง แต่เขาก็รู้ว่าเธออยากให้ทุกอย่างเร็วที่สุดเช่นกัน “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ” ทีมงานคนแรกกล่าว “ผมจะเร่งดำเนินการให้เร็วที่สุด” ภาคินพยักหน้า “ดีมาก” เขาเงยหน้ามองนาฬิกา “เอาล่ะ ตอนนี้กลับมาที่เรื่องการตลาดกันต่อ” การประชุมดำเนินต่อไปอีกหลายชั่วโมง แต่ในใจของภาคินกลับคิดถึงแต่เรื่องของรินลดา เขาอยากให้เธอมีความสุข เขาอยากปกป้องเธอจากทุกสิ่งทุกอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากมารดาของเขา เขาโทรศัพท์หาเธอทันทีที่ประชุมเลิก “ฮัลโหลครับ” ภาคินกล่าวทันทีที่รินลดาตอบรับสาย “ครับ” รินลดารับคำเสียงเบา “เป็นไงบ้างครับวันนี้” ภาคินถาม “ก็... เรื่อยๆ ค่ะ” รินลดากล่าว “คุณแม่ไปเลือกชุดแต่งงานกับคุณมาใช่ไหมครับ” “ค่ะ” “คุณแม่ไม่ได้ทำให้คุณอึดอัดใช่ไหมครับ” ภาคินถามอย่างเป็นห่วง รินลดาลึกๆ แล้วอยากจะเล่าทุกอย่างให้ภาคินฟัง แต่เธอก็กลัวว่าเขาจะเป็นห่วง หรืออาจจะทะเลาะกับคุณหญิงอรทัยอีก “ไม่ค่ะ” เธอโกหก “คุณหญิงใจดีกับดิฉันมากเลยค่ะ” “จริงเหรอครับ” ภาคินรู้สึกดีใจ “ผมดีใจนะที่ได้ยินแบบนั้น” “แล้วภาคินล่ะคะ วันนี้เป็นไงบ้าง” รินลดากล่าวถาม “ก็ยุ่งๆ หน่อยครับ” ภาคินตอบ “แต่ก็คิดถึงคุณตลอดเวลา” “ดิฉันก็คิดถึงคุณค่ะ” รินลดากล่าว “ผมอยากให้งานแต่งของเรามาถึงเร็วๆ จัง” ภาคินพูด “ค่ะ” รินลดากล่าว “ดิฉันก็เหมือนกัน” “ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดนะครับ” ภาคินกล่าว “ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด” “ขอบคุณนะคะ” รินลดากล่าว “ดิฉันเชื่อใจภาคินค่ะ” หลังจากวางสายจากภาคิน รินลดาก็กลับมามองชุดแต่งงานที่วางกองอยู่บนโซฟา เธอถอนหายใจยาว ชุดนั้นสวยงาม แต่กลับทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้งในใจ เธอกำลังจะแต่งงานกับผู้ชายที่เธอรัก แต่ทำไมหัวใจของเธอกลับรู้สึกว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความกังวลเช่นนี้