เช้าวันรุ่งขึ้น รินดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยสดชื่นนัก เหตุการณ์เมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด เธอพยายามจะทำใจให้สงบ และเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้น เธอรู้ดีว่าการเปิดโปงความลับของมินตรา ไม่ใช่เรื่องง่าย และอาจนำมาซึ่งอันตรายที่คาดไม่ถึง เมื่อลงมาที่ห้องอาหารเช้า เธอก็พบว่ามินตรานั่งรออยู่ก่อนแล้ว ร่างบางในชุดเดรสสีขาวสะอาดตา ดูสง่างามราวกับนางฟ้า แต่สำหรับรินดาแล้ว ภาพลักษณ์นั้นกลับซ่อนความอันตรายไว้เบื้องหลัง “อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณรินดา” มินตรากล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น “เมื่อคืนนอนหลับฝันดีไหมคะ” รินดาพยายามยิ้มตอบ “ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณมินตรา” เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้าม “เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่ค่ะ” “จริงเหรอคะ” มินตราเลิกคิ้ว “มีอะไรรบกวนใจหรือเปล่าคะ” “ไม่มีอะไรค่ะ” รินดาตอบ “แค่… รู้สึกว่าวันเวลาผ่านไปเร็วจังค่ะ” “นั่นสิคะ” มินตราเห็นด้วย “แต่ก็ดีแล้วค่ะที่คุณได้ใช้เวลาอย่างคุ้มค่า” เธอจิบชา “เมื่อวานเห็นคุณภาคินดูเหมือนจะมีเรื่องคุยกับคุณอยู่นาน” รินดาสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็พยายามเก็บอาการ “ก็… นิดหน่อยค่ะ เกี่ยวกับเรื่องงาน” “งานอะไรคะ” มินตราถามต่อ น้ำเสียงยังคงอ่อนหวาน แต่แฝงด้วยการจับผิด “ฉันก็อยากจะช่วยคุณภาคินทำงานของเขาเหมือนกันนะคะ ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะทำได้” “เป็นเรื่องการตรวจสอบข้อมูลค่ะ” รินดาเลือกที่จะตอบแบบกว้างๆ “ค่อนข้างซับซ้อนนิดหน่อยค่ะ” “อ๋อ… เข้าใจค่ะ” มินตราพยักหน้าช้าๆ “เรื่องการตรวจสอบอะไรพวกนี้ ฉันไม่ค่อยมีความรู้เท่าไหร่ค่ะ” เธอเว้นจังหวะ “แต่ฉันก็พอจะรู้ว่า… บางที การรู้เรื่องที่ไม่ควรจะรู้ ก็อาจจะนำมาซึ่งปัญหาได้นะคะ” คำพูดของมินตราทำให้รินดารู้สึกหนาวสะท้าน เธอเหลือบมองมินตรา และพบว่าดวงตาคู่นั้นกำลังจับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา ราวกับจะสื่อความหมายบางอย่าง “ฉันระวังตัวอยู่เสมอค่ะคุณมินตรา” รินดาตอบ พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ “ฉันไม่เคยคิดจะยุ่งเรื่องของคุณภาคินเกินกว่าหน้าที่ค่ะ” “ดีแล้วค่ะ” มินตรากล่าว “เพราะคุณภาคิน… เขาเป็นคนรักความลับมาก” ในขณะเดียวกัน ภาคินก็เดินเข้ามาในห้องอาหาร เขาเห็นรินดากำลังนั่งคุยอยู่กับมินตรา เขาสังเกตเห็นความตึงเครียดที่แฝงอยู่ระหว่างทั้งสองคน “อรุณสวัสดิ์” เขาเอ่ยขึ้น “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณภาคิน” มินตราหันไปยิ้มให้เขา “กำลังคุยกับคุณรินดาอยู่พอดีค่ะ” “ผมเห็น” ภาคินเดินไปนั่งลงข้างๆ รินดา “มีเรื่องอะไรน่าสนใจคุยกันเหรอ” “ไม่มีอะไรค่ะ” รินดารีบตอบ “แค่คุยเรื่องทั่วไปค่ะ” “จริงเหรอ” ภาคินเหลือบมองมินตรา “ฉันนึกว่าคุณมินตรากำลังจะบอกอะไรฉันซะอีก” มินตรายิ้มบางๆ “ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษค่ะคุณภาคิน แค่… เป็นห่วงคุณรินดาค่ะ” เธอหันไปมองรินดา “เห็นเธอทำงานหนักมาตลอด เลยอยากจะเข้ามาคุยเป็นเพื่อน” “ขอบคุณสำหรับความห่วงใยของคุณมินตรานะคะ” รินดาตอบเสียงเรียบ ภาคินมองรินดาด้วยความรู้สึกบางอย่าง เขาเห็นความพยายามของเธอที่จะเก็บซ่อนความรู้สึกที่แท้จริง และการตอบโต้ที่ชาญฉลาด “แล้ว… รินดา วันนี้มีแผนจะทำอะไรต่อ” เขาถาม “ฉัน… ยังไม่ได้วางแผนค่ะ” รินดาตอบ “อาจจะ… นั่งทำงานอยู่ในห้อง” “ดี” ภาคินกล่าว “ถ้าต้องการอะไร หรือมีปัญหาอะไร… บอกฉันได้เสมอ” เขาเน้นคำว่า ‘เสมอ’ เพื่อให้รินดารู้ว่าเขาจะคอยสนับสนุนเธอ หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ภาคินก็ขอตัวไปทำงานก่อน ส่วนรินดาก็เดินกลับมาที่ห้องทำงานของเธอ เธอรู้ดีว่าการที่ภาคินเข้ามาแทรกแซงสถานการณ์ ทำให้มินตราอาจจะสงสัยมากขึ้นกว่าเดิม “คุณภาคินคะ” รินดาเดินเข้าไปในห้องทำงานของภาคินในตอนบ่าย “ฉัน… ฉันอยากจะขอคุยเรื่องเมื่อคืนอีกครั้งค่ะ” ภาคินเงยหน้าจากกองเอกสาร “มีอะไร” “คือ… ฉันคิดว่าเราต้องหาหลักฐานที่ชัดเจนกว่านี้ค่ะ” รินดากล่าว “แค่ชื่อในบัญชีผู้ถือหุ้น อาจจะยังไม่พอที่จะเอาผิดคุณมินตราได้” ภาคินพยักหน้าเห็นด้วย “ฉันก็คิดอย่างนั้น” เขาเงยหน้ามองเธอ “ต้นส่งข้อมูลบางส่วนมาให้ฉันแล้วเกี่ยวกับธุรกรรมของบริษัทโกลเด้น ออโรร่า แต่มันยังไม่เพียงพอที่จะเชื่อมโยงกับมินตราโดยตรง” “แล้ว… เราจะหาหลักฐานเพิ่มเติมได้อย่างไรคะ” รินดาถาม “นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังคิดอยู่” ภาคินตอบ “มินตราเป็นคนฉลาด เธอคงไม่ปล่อยให้เราหาหลักฐานได้ง่ายๆ” เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่ง “เธอเคยเห็นอะไรที่น่าสงสัยเกี่ยวกับมินตราอีกบ้างไหม” รินดาครุ่นคิด “ก็… มีบ้างค่ะ” เธอตอบ “บางครั้งฉันสังเกตเห็นเธอคุยโทรศัพท์ลับๆ หรือออกไปพบใครบางคนโดยไม่บอกใครค่ะ” “ที่ไหน” ภาคินถามอย่างสนใจ “ส่วนใหญ่จะเป็นที่ร้านกาแฟแถวชานเมืองค่ะ หรือบางทีก็เป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย” รินดาตอบ “ฉันไม่เคยตามไปดูนะคะ เพราะกลัวจะเป็นอันตราย” “ดีแล้วที่เธอระวังตัว” ภาคินกล่าว “แต่ข้อมูลนี้อาจจะเป็นประโยชน์” เขาหันมามองรินดา “เธอพอจะจำสถานที่เหล่านั้นได้ไหม” “บางที่พอจะจำได้ค่ะ” รินดาตอบ “ถ้าให้ฉันลองดูแผนที่ อาจจะระบุตำแหน่งได้ค่ะ” “ดีมาก” ภาคินกล่าว “งั้น… คืนนี้ เราอาจจะต้องออกไปสังเกตการณ์” รินดาหน้าซีดเผือด “คืนนี้เหรอคะ” “ใช่” ภาคินตอบ “ถ้ามินตรามีนัดสำคัญคืนนี้… เราอาจจะได้เจออะไรบางอย่าง” เขาเห็นสีหน้าของรินดา “ไม่ต้องห่วง ฉันจะไปกับเธอเอง” “แต่… ถ้าคุณมินตราเห็นเข้าล่ะคะ” รินดาถาม “ถ้าเธอเห็น… เธอก็จะเห็น” ภาคินตอบ “แต่ฉันจะทำให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ทันสังเกตเห็นอะไรที่ผิดปกติ” เขาเดินไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ต “คืนนี้… เราจะออกไปข้างนอกกัน” รินดาถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ดีว่าเส้นทางที่เธอกำลังเดินอยู่นี้ เต็มไปด้วยอันตราย แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องทำเพื่อเปิดโปงความจริง และเพื่อปกป้องตัวเอง