บรรยากาศในคฤหาสน์หลังใหญ่เต็มไปด้วยความตึงเครียด หลังจากเหตุการณ์ที่โกดังสินค้า ยิ่งลักษณ์ก็รู้สึกหวาดระแวงทุกคนรอบข้าง เธอไม่แน่ใจว่าใครคือมิตรและใครคือศัตรู “คุณแน่ใจเหรอคะ ว่ากระดาษแผ่นนั้นไม่ใช่แค่การป่วนของใครสักคน” ยิ่งลักษณ์ถามนภัทรขณะทานอาหารเช้า “ฉันไม่คิดอย่างนั้น” นภัทรตอบ “ข้อความนี้มันมีความหมายบางอย่าง” “ความหมายว่ายังไงคะ” “หมายความว่า... คนที่ทำเรื่องนี้ อาจจะเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวเรา” นภัทรหรี่ตาลง “คนที่เราไว้ใจ” ยิ่งลักษณ์รู้สึกใจหาย เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าจะเป็นใคร “แล้วเราจะทำยังไงคะ” เธอถาม “ฉันจะเริ่มตรวจสอบทุกคน” นภัทรกล่าว “และเธอ... จะต้องระวังตัวให้มากขึ้น” วันเวลาผ่านไปอย่างอึดอัด ยิ่งลักษณ์พยายามใช้ชีวิตตามปกติ แต่ทุกครั้งที่เธอเจอใคร เธอก็จะอดสงสัยไม่ได้ นภัทรเองก็เช่นกัน เขากลายเป็นคนเงียบขรึมและใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการตรวจสอบข้อมูล ในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่นภัทรกลับมาจากบริษัท เขาก็พบกับความผิดปกติบางอย่าง “อารี!” เขาตะโกนเรียก “เกิดอะไรขึ้น!” อารีวิ่งออกมาด้วยสีหน้าซีดเผือด “คุณใหญ่คะ... คุณยิ่งลักษณ์... หายไปค่ะ!” นภัทรใจหายวาบ “หายไปไหน!” “ไม่ทราบค่ะ” อารีตอบทั้งน้ำตา “ฉันออกไปซื้อของกลับมา เธอก็ไม่อยู่แล้ว” นภัทรรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนของยิ่งลักษณ์ มันว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ แต่ก็ไม่มีร่องรอยของเธอเช่นกัน “ใครพาเธอไป!” นภัทรตะคอก “มีใครเห็นอะไรไหม!” อารีส่ายหน้า “ไม่มีใครเห็นอะไรเลยค่ะ” นภัทรเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งของยิ่งลักษณ์ เขาเห็นรูปถ่ายของเธอกับบิดาวางอยู่ เขาหยิบมันขึ้นมา ภาพรอยยิ้มสดใสของยิ่งลักษณ์ทำให้เขาเจ็บปวด “ฉันจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเธอ” นภัทรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาเดินไปที่คอมพิวเตอร์ของยิ่งลักษณ์ แล้วเริ่มตรวจสอบข้อมูลต่างๆ ทันที เขาพบว่ามีอีเมลบางฉบับที่ถูกส่งออกไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน โดยใช้ที่อยู่ที่ไม่คุ้นเคย “นี่มัน...” นภัทรพึมพำ “แผนการลวงที่ซับซ้อนกว่าที่คิด” เขารีบติดต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ และเริ่มแกะรอยอีเมลเหล่านั้น ในขณะเดียวกัน ยิ่งลักษณ์ก็กำลังเผชิญหน้ากับคนที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน เธอถูกพามาที่โกดังร้างแห่งหนึ่ง เสียงโซ่ตรวนดังเสียดแทงโสตประสาท ยิ่งลักษณ์พยายามลุกขึ้น แต่ก็พบว่าตัวเองถูกมัดติดกับเก้าอี้ “ปล่อยฉันไปนะ!” เธอตะโกน แล้วร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในแสงสลัวๆ “จะรีบไปไหน ยิ่งลักษณ์” เสียงนั้นดังขึ้นอย่างเยือกเย็น ยิ่งลักษณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “คุณ!” คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ คือ… “คุณคงไม่คิดว่าฉันจะปล่อยให้คุณมีความสุขกับคนที่คุณรักไปได้ง่ายๆ หรอกนะ” เสียงนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้!” ยิ่งลักษณ์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เพราะคุณขโมยทุกอย่างของฉันไป” คนๆ นั้นกล่าว “คุณขโมยความรักของฉันไป” ยิ่งลักษณ์ถึงกับพูดไม่ออก เธอจำได้ว่าคนๆ นี้เคยมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับครอบครัวของเธอมาก่อน “คุณมันบ้า!” ยิ่งลักษณ์ตะคอก “คุณกำลังทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง!” “มันแย่พออยู่แล้ว” คนๆ นั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “และฉันก็จะทำให้มันยิ่งแย่ลงไปอีก” เขาก้าวเข้ามาใกล้ ยิ่งลักษณ์ถอยหลังอย่างหวาดกลัว “คุณต้องการอะไรจากฉัน!” “ฉันต้องการเห็นคุณทรมาน” คนๆ นั้นตอบ “เหมือนที่ฉันเคยทรมานมาทั้งชีวิต” เขายื่นมือออกมาจะสัมผัสใบหน้าของยิ่งลักษณ์ แต่ทันใดนั้น ประตูโกดังก็ถูกพังเข้ามา “หยุดนะ!” เสียงของนภัทรดังขึ้น นภัทรวิ่งเข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ เขามองเห็นยิ่งลักษณ์ที่กำลังตกอยู่ในอันตราย “ปล่อยเธอ!” นภัทรตะโกน คนที่จับตัวยิ่งลักษณ์ไว้หันไปมองนภัทรด้วยสายตาอาฆาต “นภัทร!” เขาตะโกนกลับ “แกมันก็เป็นแค่ไอ้ลูกกะล่อน ที่เข้ามาทำลายชีวิตของฉัน!” “นายกำลังทำผิดมหันต์” นภัทรกล่าว “ปล่อยเธอซะ แล้วเราค่อยมาสะสางกัน” “ไม่มีวัน!” คนๆ นั้นตอบ “ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้แกได้มีความสุข!” เขาพยายามจะฉุดยิ่งลักษณ์ให้หนีไป แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจก็เข้ามาควบคุมตัวเขาไว้ได้ นภัทรรีบวิ่งเข้าไปคลายโซ่ที่มัดยิ่งลักษณ์ออก เขากอดเธอไว้แน่น “ไม่เป็นไรนะ” เขาปลอบ “ฉันมาแล้ว” ยิ่งลักษณ์ซบหน้ากับอกของนภัทร เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา “ฉันกลัวเหลือเกิน” เธอพึมพำ “ฉันรู้” นภัทรกล่าว “แต่ทุกอย่างจะผ่านพ้นไป” เมื่อทุกอย่างสงบลง ยิ่งลักษณ์ก็ได้รับรู้ความจริงทั้งหมด คนที่วางแผนการทั้งหมดนี้ คืออดีตคนรักของบิดาเธอเอง เขาเป็นคนที่รู้สึกว่าถูกบิดาของเธอหักหลัง และนั่นคือเหตุผลที่เขาต้องการแก้แค้น “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องมันจะซับซ้อนขนาดนี้” ยิ่งลักษณ์กล่าวกับนภัทร “บางครั้ง ความรักก็สามารถแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นได้อย่างน่ากลัว” นภัทรพูด พร้อมกับกุมมือของยิ่งลักษณ์ไว้แน่น เพลงรักที่เคยบรรเลง อาจถูกขโมยไปได้ด้วยความเจ็บปวดและอาฆาต แต่ท่วงทำนองที่เหลืออยู่ อาจจะสามารถสร้างบทเพลงใหม่ที่แข็งแกร่งกว่าเดิมได้