หลังจากเผชิญหน้ากับชายปริศนาในคฤหาสน์ กวินและบุญพานก็รีบเดินทางกลับมายังที่พักอย่างรวดเร็ว พวกเขายังคงสับสนและหวาดระแวงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน ความมุ่งมั่นที่จะไขความจริงก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น "เขาเป็นใครกันแน่" บุญพานถามขึ้นอีกครั้ง ขณะที่กวินกำลังขับรถฝ่าความมืด "ทำไมเขาถึงรู้เรื่องวิวัฒน์ และทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวที่คฤหาสน์ของลลิตา" "ผมไม่แน่ใจ" กวินตอบ "แต่ผมคิดว่าเขาไม่ใช่คนของวิวัฒน์เสียทีเดียว ท่าทีของเขาดูเหมือนจะมีความเป็นอิสระ และเขาก็รู้เรื่องการหายตัวไปของลลิตาดี" "แล้วสมุดบันทึกของลลิตาล่ะ" บุญพานถอนหายใจ "เขาเอาไปแล้ว" "เรายังไม่ได้เปิดอ่านมันอย่างเต็มที่" กวินบอก "แต่เราก็ได้เห็นข้อความสำคัญที่เกี่ยวกับ 'รอยยิ้มที่ถูกลืม' แล้ว บางทีเราอาจจะหาความหมายของมันได้จากที่อื่น" "แต่กล่องใบนี้น่ะ" บุญพานหยิบกล่องไม้ที่เธอเก็บมาจากคฤหาสน์ขึ้นมา "เขามองเห็นมัน แต่เขาไม่ได้เอาไป ทำไมล่ะ" "ผมคิดว่าเขาอาจจะคิดว่ามันไม่สำคัญ หรืออาจจะอยากให้เราเปิดมันเอง" กวินเดา "เขาอาจจะอยากดูว่าเราจะทำอะไรต่อไป" "แล้ว 'รอยยิ้มที่ถูกลืม' ที่ลลิตาพูดถึงล่ะ" บุญพานครุ่นคิด "มันจะเกี่ยวอะไรกับกล่องใบนี้" พวกเขากลับมาถึงที่พัก กวินปิดประตูอย่างแน่นหนา แล้วทั้งสองคนก็ตรงไปยังโต๊ะในห้องนั่งเล่น บุญพานวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะ แสงไฟจากโคมไฟส่องกระทบผิวมัน เผยให้เห็นลวดลายที่แกะสลักอย่างประณีต "เราต้องหาวิธีเปิดมันให้ได้" กวินกล่าว บุญพานหยิบกล่องขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง "มันมีกลไกซับซ้อนมากเลยนะ" เธอใช้ปลายนิ้วลูบไปตามรอยแกะสลัก พยายามหารอยต่อหรือสลักที่อาจเป็นกุญแจ "ลองดูในสมุดบันทึกของลลิตาอีกทีสิ" กวินแนะนำ "บางทีเธออาจจะเคยบันทึกวิธีเปิดกล่องใบนี้ไว้" กวินหยิบโน้ตบุ๊กของเขาขึ้นมา เขาเปิดไฟล์ภาพถ่ายที่เขาถ่ายสมุดบันทึกของลลิตาไว้ก่อนที่ชายปริศนาจะมาถึง พวกเขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการไล่ดูบันทึกของลลิตาอีกครั้งอย่างละเอียด "นี่ไง!" บุญพานอุทาน เธอชี้ไปที่หน้าหนึ่งของบันทึก "ลลิตาเขียนเกี่ยวกับความทรงจำที่เธอไม่อยากจะลืม และวิธีที่เธอเก็บมันไว้" กวินเลื่อนภาพให้ใหญ่ขึ้น "เธอเขียนว่า 'ฉันเก็บความทรงจำที่สวยงามที่สุดไว้ในกล่องแห่งความสุข กล่องใบนี้จะเปิดออกเมื่อได้สัมผัสกับความรักที่บริสุทธิ์ที่สุด'" "ความรักที่บริสุทธิ์ที่สุด..." บุญพานทวนคำ "เหมือนกับที่เธอเขียนในสมุดบันทึกที่ชายคนนั้นเอาไปเลย" "ใช่" กวินพยักหน้า "ดูเหมือนกล่องใบนี้จะถูกล็อคด้วยความรู้สึก ไม่ใช่ด้วยกุญแจจริงๆ" "แล้วเราจะมอบความรักที่บริสุทธิ์ที่สุดให้มันได้ยังไง" บุญพานถาม ทั้งสองคนมองหน้ากัน พวกเขายังคงสับสนกับปริศนาที่ดูเหมือนจะซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ "บางที..." กวินพูดขึ้น "บางที 'ความรักที่บริสุทธิ์ที่สุด' อาจจะหมายถึงความรักที่ลลิตามีให้กับใครบางคน หรืออาจจะหมายถึงความรักที่เรามีให้กับการค้นหาความจริง" "แต่เราจะให้กล่องนี้รับรู้ความรู้สึกของเราได้ยังไง" บุญพานถาม กวินหยิบกล่องขึ้นมา เขากุมมันไว้ในมืออย่างอ่อนโยน "บางที เราอาจจะต้องลองนึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของเรา นึกถึงคนที่เรารักที่สุด" บุญพานทำตาม กวินหลับตาลง เขาพยายามนึกถึงใบหน้าของลลิตา นึกถึงรอยยิ้มของเธอ นึกถึงความตั้งใจของเธอในการเปิดเผยความจริง ขณะที่กวินกำลังดำดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความทรงจำ บุญพานก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เกิดขึ้นกับกล่องในมือของเขา "กวิน!" เธอร้องขึ้น "ดูสิ!" กวินลืมตาขึ้น เขามองไปที่กล่องในมือ และสิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาต้องตะลึง ลวดลายที่แกะสลักบนกล่องเริ่มเรืองแสงเป็นสีทองอ่อนๆ จางๆ เสียง "คลิก" เบาๆ ดังขึ้น และฝากล่องก็ค่อยๆ แง้มเปิดออก "มันเปิดออกแล้ว!" บุญพานอุทานด้วยความยินดี กวินค่อยๆ เปิดฝากล่องออก สิ่งที่อยู่ภายในทำให้พวกเขาต้องหยุดหายใจ ภายในกล่องใบนั้น ไม่ได้มีทรัพย์สมบัติหรือเอกสารลับใดๆ แต่กลับเป็นรูปถ่ายเก่าๆ หลายใบ ภาพเหล่านั้นเป็นภาพของลลิตาในวัยเด็ก ที่ดูมีความสุขมากๆ เธอกำลังวิ่งเล่นอยู่กับเด็กชายคนหนึ่งที่ดูอ่อนกว่าเธอเล็กน้อย ใบหน้าของเด็กชายคนนั้นยิ้มแย้มอย่างสดใส "นี่มัน..." กวินพึมพำ "นี่คือ 'รอยยิ้มที่ถูกลืม' งั้นเหรอ" บุญพานหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดูอย่างตั้งใจ "เด็กผู้ชายคนนี้คือใคร" กวินหยิบรูปถ่ายอีกใบขึ้นมาดู มันเป็นรูปของลลิตาในวัยรุ่น กำลังถ่ายรูปคู่กับเด็กชายคนเดิมที่ตอนนี้โตขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของเขายังคงยิ้มแย้ม แต่ดูมีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น "ดูจากรูปถ่ายแล้ว..." กวินกล่าว "เด็กผู้ชายคนนี้ต้องมีความสำคัญกับลลิตามากแน่ๆ" "และดูเหมือนว่าลลิตาจะเก็บความทรงจำเกี่ยวกับเขาไว้ในกล่องใบนี้" บุญพานพูด "เธอคงอยากจะปกป้อง 'รอยยิ้ม' นี้ไว้" กวินพลิกดูรูปถ่ายใบสุดท้าย ภาพนั้นเป็นภาพถ่ายขาวดำ ลลิตากำลังมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเศร้าสร้อย ในมือของเธอกำรูปถ่ายของเด็กชายคนเดิมไว้แน่น "ทำไมลลิตาถึงดูเศร้าขนาดนี้" บุญพานถาม "แล้วทำไมเด็กคนนี้ถึงถูกเรียกว่า 'รอยยิ้มที่ถูกลืม'" "บางที..." กวินเริ่มพูด "บางที เหตุการณ์บางอย่างอาจจะเกิดขึ้นกับเด็กคนนี้ ทำให้ลลิตาต้องลืมรอยยิ้มของเขาไป" "หรือบางที..." บุญพานเสริม "เขาอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ลลิตาต้องกลายเป็นคนเก็บตัว และพยายามตามหาความจริงเกี่ยวกับวิวัฒน์" พวกเขานั่งมองรูปถ่ายเหล่านั้นอย่างพิจารณา พวกเขารู้สึกว่าได้เข้าใกล้ความจริงของลลิตามากขึ้นเรื่อยๆ แต่ในขณะเดียวกัน ปริศนาใหม่ๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้น "เราต้องรู้ว่าเด็กคนนี้คือใคร" กวินกล่าวด้วยความมุ่งมั่น "เขาอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขทุกอย่างได้" บุญพานพยักหน้าเห็นด้วย "แล้วเราจะเริ่มตามหาจากที่ไหนดี" กวินมองไปที่รูปถ่ายเก่าๆ อีกครั้ง "บางที..." เขามองไปที่บุญพาน "บางที เราอาจจะต้องลองย้อนกลับไปดูที่สมุดบันทึกของลลิตาอีกครั้ง บางทีเธออาจจะเคยพูดถึงเด็กคนนี้ หรือเหตุการณ์บางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขา" "แต่สมุดบันทึกเล่มนั้น..." บุญพานนึกขึ้นได้ "ชายคนนั้นเอาไปแล้ว" "ใช่" กวินตอบ "แต่เราได้บันทึกภาพบางส่วนไว้ก่อนที่เขาจะมาถึง" ทั้งสองคนรีบกลับไปที่โน้ตบุ๊กของกวิน พวกเขาเริ่มไล่ดูภาพถ่ายสมุดบันทึกอีกครั้งอย่างละเอียด หวังว่าจะพบเบาะแสที่ซ่อนอยู่ในตัวอักษรที่ลลิตาได้บันทึกไว้ และในที่สุด พวกเขาก็พบสิ่งที่กำลังมองหา "นี่ไง!" กวินร้องขึ้น "ลลิตาเขียนถึง 'เพื่อนวัยเด็ก' ของเธอ ชื่อ..." เขาอ่านชื่อที่เขียนด้วยลายมือของลลิตา "ชื่อ 'ธันวา'" "ธันวา..." บุญพานทวนคำ "เขาคือ 'รอยยิ้มที่ถูกลืม' งั้นเหรอ" "ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น" กวินตอบ "และดูเหมือนว่า ธันวา จะเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้ลลิตาต้องเริ่มสืบหาความจริงเกี่ยวกับวิวัฒน์" พวกเขาได้เบาะแสใหม่แล้ว ความเชื่อมโยงระหว่างลลิตา, ธันวา, และวิวัฒน์ เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แต่เส้นทางสู่ความจริงยังคงเต็มไปด้วยอุปสรรคและความอันตรายที่รออยู่ข้างหน้า