เสียงของลินดาแผ่วเบาลงเรื่อยๆ แต่แต่ละคำที่หลุดออกมากลับหนักอึ้งราวกับหินผา กวินนั่งฟังอย่างเงียบเชียบ ดวงตาจับจ้องใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าชีวิตของผู้หญิงที่เขาเคยเห็นเพียงผ่านๆ จะเต็มไปด้วยปมปัญหาและความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามามากมายขนาดนี้ "ตอนนั้น ฉันยังเด็กมากค่ะ คุณประธานท่านเอ็นดูฉันเหมือนลูกหลาน ท่านให้โอกาสฉันได้ทำงานใกล้ชิดท่านเสมอ จนกระทั่ง... จนกระทั่งวันหนึ่งที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป" ลินดาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติและแรงใจในการเล่าเรื่องราวอันเจ็บปวด เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกล่าวต่อ "คืนนั้น เป็นคืนงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของบริษัทค่ะ ฉันในฐานะเลขานุการก็ต้องอยู่ดูแลงานต่างๆ จนดึกดื่น พอทุกอย่างเรียบร้อย ฉันก็กำลังจะกลับบ้าน แต่แล้ว... ก็มีคนเข้ามาหาฉัน" ดวงตาของลินดาฉายแววหวาดกลัวขึ้นมาอีกครั้ง ย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่ฝังใจมาตลอดหลายปี "เขา... เขาเป็นคนของตระกูลวิสุทธิ์ค่ะ เป็นญาติห่างๆ ของคุณประธาน ตอนนั้นเขาเมามาก เขาเข้ามาพูดจาไม่ดีกับฉัน พยายามจะลวนลามฉัน" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ฉันพยายามขัดขืนสุดกำลัง แต่เขาแข็งแรงกว่ามาก... แล้วตอนนั้นเองที่คุณประธานท่านก็ผ่านมาพอดี ท่านเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด" กวินขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ "แล้วคุณประธานทำอย่างไรครับ" "ท่าน... ท่านช่วยฉันไว้ค่ะ ท่านต่อสู้กับญาติคนนั้นจนอีกฝ่ายสลบไป แล้วท่านก็พาฉันไปส่งที่บ้าน ท่านเป็นห่วงฉันมากจริงๆ ค่ะ ท่านดูแลฉันเหมือนเป็นคนในครอบครัว" ลินดาเล่าต่อ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "หลังจากคืนนั้น ฉันก็รู้สึกขอบคุณท่านมาก และก็... ก็เริ่มมีความรู้สึกที่ดีต่อท่านมากขึ้นเรื่อยๆ ท่านเป็นคนเดียวที่ให้ความอบอุ่นและที่พึ่งกับฉันในตอนนั้น" "แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ" กวินถามอย่างอ่อนโยน "ไม่นานหลังจากนั้นค่ะ ฉันก็พบว่าตัวเองตั้งท้อง" ลินดาเงยหน้าขึ้นมองกวิน น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉันตกใจมาก ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ฉันกลัว... กลัวว่าเรื่องนี้จะกระทบกับหน้าที่การงานของฉัน และที่สำคัญ ฉันกลัวว่าคุณประธานจะรู้ความจริง" "แต่คุณประธานก็คือบิดาของผม" กวินเอ่ยเสียงเรียบ ลินดาพยักหน้าช้าๆ "ใช่ค่ะ แต่ตอนนั้นฉันยังไม่แน่ใจว่าคุณประธานท่านจะยอมรับเรื่องนี้หรือเปล่า ฉันก็เลยตัดสินใจ... ตัดสินใจที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ" "คุณเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวเองมาตลอดเลยเหรอครับ" กวินถามด้วยความสงสัย "ค่ะ ฉันทำงานกับคุณประธานต่อไป จนกระทั่งฉันคลอดลูกออกมา" ลินดาหลับตาลง สูดหายใจลึก "ฉันตั้งชื่อลูกว่า 'กวิน'... แต่ฉันไม่เคยบอกคุณประธานเลยว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขา ฉันแอบส่งลูกไปให้แม่ที่ต่างจังหวัดเลี้ยง แล้วก็กลับมาทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น" ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง ทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึดอัด กวินพยายามประมวลผลเรื่องราวทั้งหมด ภาพของแม่ที่เขาไม่เคยรู้จัก หน้าตาของเธอที่คล้ายกับลินดาอย่างน่าประหลาด รวมถึงความทรงจำเลือนรางบางอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งที่แม่เคยพูดถึง กำลังก่อตัวขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง "แล้วคุณประธาน... ท่านไม่สงสัยอะไรเลยเหรอครับ" กวินถาม "ท่านก็มีถามถึงเรื่องที่ฉันหายไปบ้าง แต่ฉันก็บอกว่าไม่สบาย" ลินดาตอบ "แต่สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือ... คือกลัวว่าคุณจะรู้สึกอย่างไรเมื่อรู้ความจริง" "ผม..." กวินอ้ำอึ้ง เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของตัวเองคืออะไร ความจริงที่ถูกเปิดเผยนี้มันยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เขาจะรับมือได้ในทันที "ผมไม่เคยรู้เลยว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น" "ฉันขอโทษค่ะ" ลินดาพูดเสียงเบา "ฉันรู้ว่ามันเป็นความผิดของฉันเองที่ตัดสินใจแบบนั้น แต่ตอนนั้นฉันคิดว่ามันเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว ฉันไม่อยากให้ใครเดือดร้อน" "แล้วทำไมถึงเพิ่งมาบอกตอนนี้ครับ" กวินถาม น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้นเล็กน้อย "เพราะฉันรู้ว่าคุณกำลังตามหาความจริง" ลินดาตอบ "คุณหญิงนภาท่านเป็นคนบอกฉันว่าคุณกำลังสืบเรื่องของมารดาของคุณ และท่านก็แนะนำให้ฉันบอกความจริงกับคุณ" "คุณหญิงนภา..." กวินทวนคำชื่อนั้นเบาๆ เขาจำได้ว่าคุณหญิงนภาเป็นผู้ที่ส่งจดหมายมาหาเขา และเป็นคนเดียวที่ดูเหมือนจะรู้เรื่องราวทั้งหมด "ท่านบอกว่าถึงเวลาแล้วที่คุณจะได้รับรู้ความจริงทั้งหมด" ลินดาพูดต่อ "ฉันเองก็ไม่อยากปิดบังอะไรอีกต่อไปแล้ว ฉันอยากให้คุณได้รู้จักครอบครัวที่แท้จริงของคุณ" "แล้วคุณประธาน... ท่านรู้เรื่องนี้ไหมครับ" กวินถาม "ไม่ค่ะ ท่านไม่เคยรู้เลย" ลินดาตอบ "ฉันกลัวมากเกินกว่าที่จะบอกท่าน ฉันกลัวว่าท่านจะผิดหวังในตัวฉัน" กวินมองไปที่ลินดา เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและความเสียใจที่ซ่อนอยู่ในทุกอณูของเธอ เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับผู้หญิงคนนี้ดี ความเป็นแม่ที่เธอพยายามปกปิด และความผิดพลาดที่เธอต้องแบกรับมาตลอดหลายปี "แล้ว... แล้วเขาคนนั้นล่ะครับ ญาติของคุณประธาน" กวินถามต่อ "เขา... หลังจากคืนนั้น เขาก็ไม่เคยมายุ่งกับฉันอีกเลยค่ะ" ลินดาตอบ "คุณประธานท่านจัดการทุกอย่างเอง ท่านบอกว่าท่านจะดูแลไม่ให้มีใครมายุ่งกับฉันอีก" "แล้วทำไมคุณไม่แต่งงานกับคุณประธานล่ะครับ" คำถามหลุดออกจากปากกวินอย่างไม่ทันคิด ลินดาเงียบไป เธอหลบสายตาของกวิน กวินถึงได้ตระหนักว่าเขาอาจจะถามอะไรที่ผิดที่ผิดทางไป "ฉัน... ฉันไม่กล้าค่ะ" ลินดากล่าวในที่สุด "ฉันกลัวว่าท่านจะรับฉันไม่ได้ ฉันเป็นแค่เลขานุการธรรมดาๆ ส่วนท่านเป็นถึงเจ้าสัว แล้วตอนนั้นฉันก็มีลูกแล้วด้วย ฉันคิดว่ามันไม่เหมาะสม" "แต่คุณประธานท่านรักคุณนะครับ" กวินเอ่ยขึ้น ลินดาสะอื้นไห้เบาๆ "ฉันก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ แต่ฉันไม่เคยกล้าพอที่จะถาม" กวินนั่งเงียบไปอีกครั้ง ความจริงที่ลินดาเล่ามันถาโถมเข้ามาในความคิดของเขา เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเขาจะเต็มไปด้วยความซับซ้อนและปมปัญหาที่เชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาด "ผม... ผมต้องใช้เวลาทำความเข้าใจเรื่องนี้สักพักนะครับ" กวินกล่าวในที่สุด ลินดาพยักหน้า "ฉันเข้าใจค่ะ ฉันพร้อมที่จะตอบทุกคำถามของคุณเสมอ" กวินมองออกไปนอกหน้าต่าง มองเห็นภาพของทะเลที่อยู่เบื้องหน้า เขาไม่รู้ว่าชายหาดแห่งนี้จะพาเขาไปพบกับอะไรอีก แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้คือ ชีวิตของเขาได้เปลี่ยนไปตลอดกาลแล้ว