บรรยากาศในคฤหาสน์เก่าของลลิตายังคงอบอวลไปด้วยความลึกลับ บุญพานยืนนิ่ง จ้องมองรูปถ่ายในมือที่แสดงภาพของเธอกับเอมี่ เพื่อนที่เธอเพิ่งจะนึกออก ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจ เป็นความรู้สึกที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกแยกในเวลาเดียวกัน "คุณแน่ใจนะว่าเธอชื่อเอมี่" กวินถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย "ฉัน... ฉันค่อนข้างแน่ใจค่ะ" บุญพานตอบ "แต่ฉันจำอะไรเกี่ยวกับเธอไม่ได้เลย" "แล้วทำไมคุณถึงเขียนจดหมายไปหาลลิตา" กวินถามต่อ "ในจดหมายบอกว่าคุณจะช่วยเธอ" "ฉันก็ไม่รู้ค่ะ" บุญพานถอนหายใจ "ทุกอย่างมันเหมือนเป็นภาพเบลอๆ ในหัวของฉัน" กวินพยายามนึกย้อนไปถึงวันเกิดเหตุการณ์ที่บุญพานถูกทำร้าย เขาจำได้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาช่วยเธอ แต่เขาก็ไม่ทันได้สังเกตใบหน้าของเธออย่างชัดเจน "ผมจำได้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาช่วยคุณวันนั้น" กวินกล่าว "เธอสวมเสื้อคลุมสีดำ" บุญพานมองกวินด้วยความหวัง "คุณเห็นหน้าเธอไหมคะ" "ไม่ชัดเจนเลยครับ" กวินตอบ "แต่ผมคิดว่า... เธออาจจะเป็นเอมี่ที่คุณพูดถึง" "ถ้าเอมี่เป็นคนช่วยฉันในวันนั้น" บุญพานพูด "ทำไมเธอถึงไม่มาหาฉันเลย" "นั่นก็เป็นคำถามที่ผมสงสัยเหมือนกัน" กวินกล่าว "หรือว่า... เธออาจจะกำลังตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน" กวินกวาดสายตาไปทั่วห้องทำงาน เขาเห็นกระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่ที่มุมห้อง บนกระดานมีแผนที่และข้อมูลต่างๆ ที่ถูกเขียนไว้ด้วยลายมือของลลิตา "ดูนี่สิครับ" กวินชี้ไปที่กระดาน "ลลิตากำลังพยายามสืบหาอะไรบางอย่างอยู่" บุญพานเดินเข้าไปดู เธอเห็นชื่อคน และสถานที่ต่างๆ ถูกเขียนไว้เป็นตาราง "ดูเหมือนว่าเธอจะกำลังสืบเรื่องใครบางคน" กวินบอก "และดูเหมือนว่า... คนๆ นั้นจะมีความเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น" "ใครคือคนๆ นั้นคะ" บุญพานถาม กวินชี้ไปที่ชื่อหนึ่งบนกระดาน "ชื่อ 'วิวัฒน์'" เขาอ่าน "และมีบันทึกว่า... วิวัฒน์เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจของพ่อคุณ" คำว่า "พ่อ" ทำให้บุญพานสะดุ้ง เธอพยายามนึกถึงใบหน้าของพ่อ แต่ภาพที่ปรากฏขึ้นกลับเลือนรางเหลือเกิน "พ่อของฉัน..." บุญพานพึมพำ "ฉันจำเขาแทบไม่ได้เลย" "ในบันทึกของลลิตา" กวินอ่านต่อ "เธอเขียนไว้ว่า... วิวัฒน์มีความเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของพ่อคุณ" "เป็นไปได้อย่างไรคะ" บุญพานถามด้วยความตกใจ "พ่อของฉันเสียชีวิตไปนานแล้ว" "นั่นคือสิ่งที่ลลิตากำลังพยายามค้นหา" กวินอธิบาย "เธอเชื่อว่าการเสียชีวิตของพ่อคุณ... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" "แล้วทำไมลลิตาถึงสืบเรื่องนี้คะ" บุญพานถาม "ผมคิดว่า... น่าจะเป็นเพราะเธอก็ได้รับผลกระทบจากวิวัฒน์เช่นกัน" กวินกล่าว "และเธออาจจะพบหลักฐานบางอย่างที่เชื่อมโยงวิวัฒน์กับการตายของพ่อคุณ" บุญพานรู้สึกสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมีความทรงจำที่เลือนรางเกี่ยวกับอดีตของตัวเอง และทำไมเรื่องราวทั้งหมดถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้ "คุณกวินคะ" บุญพานพูด "ถ้าวิวัฒน์เป็นคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อฉัน แล้วทำไมเขาถึงยังลอยนวลอยู่" "นั่นคือสิ่งที่เราต้องหาคำตอบ" กวินตอบ "ผมคิดว่า... ลลิตาอาจจะกำลังจะเปิดเผยความจริง แต่ก่อนที่เธอจะทำได้... เธอก็ถูกฆาตกรรมเสียก่อน" "แล้วเรื่องของฉันล่ะคะ" บุญพานถาม "ฉันมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้" "ผมไม่แน่ใจครับ" กวินตอบ "แต่จากจดหมายที่คุณเขียนให้ลลิตา... คุณน่าจะรู้ความจริงบางอย่าง" บุญพานหยิบรูปถ่ายของเธอกับเอมี่ขึ้นมาดูอีกครั้ง เธอพยายามนึกถึงใบหน้าของเอมี่ พยายามรื้อฟื้นความทรงจำที่เลือนราง "ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนเอมี่กำลังพยายามจะบอกอะไรบางอย่างกับฉัน" บุญพานพูด "บางที... เธออาจจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน" "ถ้าอย่างนั้น... เราต้องตามหาเอมี่ให้เจอ" กวินตัดสินใจ "เธออาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมดนี้" พวกเขาใช้เวลาอีกสักพักในห้องทำงานของลลิตา เก็บข้อมูลและหลักฐานต่างๆ ที่คิดว่าสำคัญ บุญพานรู้สึกว่าเธอใกล้จะได้เข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้ ก่อนที่พวกเขาจะออกจากบ้านเก่าของลลิตา บุญพานเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่มุมห้อง เป็นกล่องไม้เล็กๆ ที่ดูเหมือนกล่องที่เก็บรูปถ่ายและจดหมาย เธอเดินเข้าไปหยิบกล่องนั้นขึ้นมา เปิดดู ข้างในกล่องนั้น มีรูปถ่ายใบหนึ่งซ่อนอยู่ รูปถ่ายใบนั้นเป็นรูปของบุญพานในวัยเด็ก กำลังยืนอยู่ข้างๆ พ่อของเธอ "นี่มัน..." บุญพานอุทานด้วยความตกใจ เธอจำใบหน้าของพ่อได้รางๆ เป็นครั้งแรก เธอจำได้ว่าพ่อเคยมีรอยยิ้มที่อบอุ่น "นี่คือพ่อของฉัน" บุญพานพูด น้ำตาเริ่มคลอเบ้า กวินมองรูปถ่ายในมือของบุญพาน เขาเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงในแววตาของเธอ "คุณจำเขาได้แล้วเหรอครับ" กวินถาม บุญพานพยักหน้า "นิดหน่อยค่ะ" เธอตอบ "แต่... มันยังไม่ชัดเจนพอ" เธอหยิบรูปถ่ายอีกใบขึ้นมาดู เป็นรูปของพ่อกับแม่ของเธอ ยืนยิ้มเคียงข้างกัน "แม่ของฉัน..." บุญพานพึมพำ "ฉันจำแม่ของฉันไม่ได้เลย" กวินกอดบุญพานไว้แน่น "ไม่ต้องห่วงนะครับ" เขาปลอบ "เราจะค่อยๆ หาความจริงทั้งหมดให้เจอ" บุญพานซบหน้าลงกับอกของกวิน เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงทางอยู่ในเขาวงกตแห่งความทรงจำ แต่เธอก็เชื่อว่าสักวันหนึ่ง เธอจะหาทางออกไปได้ และจะค้นพบความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับตัวเธอเองและอดีตที่ถูกซ่อนเร้น.