หลังจากได้จดหมายจากเอมี่มาแล้ว บุญพานและกวินก็ตั้งใจว่าจะต้องหาหลักฐานชิ้นสำคัญที่เอมี่กล่าวถึงให้พบ พวกเขากลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่าของลลิตาอีกครั้ง โดยหวังว่ากุญแจดอกเล็กๆ ที่ได้มา จะสามารถไขความลับบางอย่างในบ้านหลังนั้นได้ "คุณคิดว่ากุญแจนี้จะเปิดอะไรได้บ้างคะ" บุญพานถาม ขณะที่พวกเขากำลังเดินสำรวจไปทั่วคฤหาสน์ "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ" กวินตอบ "แต่ลลิตาดูเหมือนจะตั้งใจซ่อนมันไว้เป็นอย่างดี" พวกเขาเริ่มค้นหาในทุกซอกทุกมุมของคฤหาสน์ ตั้งแต่ห้องใต้ดินที่มืดมิด ไปจนถึงห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยฝุ่น แต่ก็ยังไม่พบสิ่งใดที่ตรงกับกุญแจดอกนั้น "บางที... เราอาจจะต้องคิดนอกกรอบ" บุญพานกล่าว "บางที... กุญแจอาจจะไม่ได้ใช้เปิดอะไรที่มองเห็นได้ชัดเจน" กวินครุ่นคิดตามคำพูดของบุญพาน เขากวาดสายตาไปรอบๆ ห้องทำงานของลลิตาอีกครั้ง และสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่กรอบรูปใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ กรอบรูปนั้นดูธรรมดา แต่บุญพานกลับรู้สึกคุ้นเคยกับมันอย่างประหลาด "กรอบรูปนั้นค่ะ" บุญพานชี้ "ฉันรู้สึกว่า... มีอะไรบางอย่างผิดปกติกับมัน" กวินหยิบกรอบรูปขึ้นมาดู เขาหมุนมันไปมา พยายามมองหารอยต่อหรือกลไกบางอย่าง แต่ก็ไม่พบอะไร "ดูเหมือนจะเป็นกรอบรูปธรรมดานะครับ" กวินกล่าว "แต่ฉันรู้สึกเหมือน... มันมีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน" บุญพานยืนยัน กวินลองใช้กุญแจดอกเล็กๆ ค่อยๆ สอดเข้าไปที่ร่องเล็กๆ ข้างกรอบรูป ทันใดนั้น! เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้น และด้านหลังของกรอบรูปก็เปิดออก "เจอแล้วครับ!" กวินอุทานด้วยความตื่นเต้น ภายในช่องลับนั้น เป็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่ถูกเก็บไว้อย่างดี ภาพถ่ายนั้นเป็นรูปของวิวัฒน์กำลังยืนอยู่กับชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งบุญพานจำได้ทันทีว่าคือพ่อของเธอ "พ่อของฉัน!" บุญพานอุทานด้วยความตกใจ "ทำไม... ทำไมถึงมีรูปนี้อยู่ที่นี่" กวินพลิกภาพถ่ายไปดูด้านหลัง เขาสังเกตเห็นลายมือเล็กๆ เขียนไว้ "นี่คือ... หลักฐาน" กวินอ่าน "วิวัฒน์กำลังมอบเอกสารบางอย่างให้พ่อของคุณ" "เอกสารอะไรคะ" บุญพานถาม "ดูเหมือนว่า... พ่อของคุณอาจจะกำลังแบล็กเมล์วิวัฒน์อยู่" กวินสันนิษฐาน "หรือบางที... เขาอาจจะกำลังพยายามรวบรวมหลักฐานเพื่อเปิดโปงวิวัฒน์" บุญพานมองภาพถ่ายด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสงสัย ความเสียใจ และความโกรธ "ถ้าพ่อของฉันกำลังจะเปิดโปงวิวัฒน์" บุญพานกล่าว "ทำไมเขาถึงไม่สำเร็จ" "นั่นคือคำถามที่ลลิตาพยายามหาคำตอบ" กวินตอบ "และดูเหมือนว่า... วิวัฒน์จะรู้ว่าพ่อของคุณกำลังทำอะไรอยู่" กวินหยิบเอกสารบางส่วนที่อยู่ในลิ้นชักลับของบ้านพักตากอากาศขึ้นมาดูอีกครั้ง และเขาก็พบกับบันทึกการสนทนาที่บันทึกไว้ "นี่ไงครับ" กวินกล่าว "บันทึกการสนทนาระหว่างวิวัฒน์กับลูกน้องคนสนิทของเขา" ในบันทึกนั้น มีการกล่าวถึงการกำจัด "อุปสรรค" และการ "ปิดปาก" ใครบางคน "ดูเหมือนว่า... วิวัฒน์จะสั่งให้ลูกน้องของเขาจัดการกับพ่อของคุณ" กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ บุญพานยืนนิ่ง ราวกับถูกสาปให้เป็นหิน น้ำตาไหลอาบแก้ม ภาพของพ่อที่เธอจำได้เลือนราง กลับกลายเป็นภาพที่ชัดเจนขึ้นในความทรงจำของเธอ "แล้ว... ลลิตา เอมี่ และฉันล่ะคะ" บุญพานถามเสียงสั่น "พวกเราเกี่ยวอะไรด้วย" "ผมเชื่อว่า... วิวัฒน์กำลังพยายามปกปิดความผิดของเขา" กวินกล่าว "และลลิตา กับเอมี่ กำลังพยายามเปิดโปงเขาอยู่" "ส่วนคุณ..." กวินมองบุญพานด้วยความเห็นใจ "คุณอาจจะเป็นลูกสาวของคนที่วิวัฒน์ต้องการกำจัด" ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ บุญพานตระหนักได้ว่าเธอไม่ได้เป็นเพียงเหยื่อของอุบัติเหตุ แต่เธอคือเป้าหมายที่ถูกกำหนดไว้ "ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ" บุญพานกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "เราจะหาความจริงให้เจอครับ" กวินให้คำมั่น "เราจะทำให้วิวัฒน์ได้รับผลกรรมที่เขาทำไว้" ขณะที่พวกเขากำลังจะออกจากห้องทำงาน จู่ๆ บุญพานก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก และสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่บนข้อมือของเธอ "นี่มัน... รอยสัก" บุญพานพึมพำ พร้อมกับยกข้อมือขึ้นดู บนข้อมือของเธอ มีรอยสักรูปดอกกุหลาบสีดำขนาดเล็ก ซึ่งเป็นลวดลายที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน "รอยสักนี้... มาจากไหนคะ" บุญพานถามกวิน กวินมองรอยสักนั้นด้วยความแปลกใจ "ผมก็ไม่เคยเห็นมาก่อนเหมือนกันครับ" บุญพานก้มมองรอยสักนั้นอย่างตั้งใจ ภาพความทรงจำที่เลือนรางเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังใช้เข็มสักลงบนข้อมือของเธอ "ฉัน... ฉันจำได้แล้ว" บุญพานกล่าว "นี่คือสัญลักษณ์... เป็นสัญลักษณ์ของใครบางคนที่ฉันต้องไว้ใจ" ความทรงจำที่ถูกซ่อนเร้น กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาทีละน้อย และบุญพานก็รู้ดีว่า การเดินทางเพื่อค้นหาความจริงครั้งนี้ ยังอีกยาวไกลนัก