อรินดานั่งอยู่ริมหน้าต่างในห้องนั่งเล่น จิบชาอุ่นๆ พลางมองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ความสงบเงียบของคฤหาสน์กลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้น เรื่องที่ภาคินบอกเมื่อวานนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ การที่แม่ของเธอถูกวางยาพิษนั้นเป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าจะรับได้ "คุณอรินดาครับ" เสียงของภาคินดังขึ้น ดึงเธอออกจากภวังค์ อรินดามองไปทางเขา "คะ" "ทานอะไรหน่อยไหมครับ" ภาคินถาม "คุณดูไม่ค่อยสบาย" "ไม่เป็นไรค่ะ หนูแค่นั่งคิดอะไรเพลินๆ" อรินดาตอบ ภาคินเดินเข้ามานั่งลงบนโซฟาตัวข้างๆ เธอ "คุณ... ยังกังวลเรื่องคุณแม่ใช่ไหมครับ" "ค่ะ" อรินดาถอนหายใจ "หนู... หนูไม่เข้าใจเลยว่าทำไมใครถึงทำแบบนี้กับแม่ของหนู" "ผมจะพยายามหาคำตอบให้เร็วที่สุดครับ" ภาคินกล่าว "ผมเข้าใจดีว่าคุณกำลังรู้สึกแย่" "ขอบคุณนะคะ" อรินดาพูด "หนู... รู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะที่มีคุณคอยอยู่ข้างๆ" ภาคินมองอรินดาด้วยสายตาที่อ่อนโยนกว่าปกติ "ผม... ก็รู้สึกดีเหมือนกันครับ" คำพูดของเขาทำให้อรินดาหน้าแดงเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดว่าภาคินจะพูดอะไรทำนองนี้กับเธอ "คุณแม่ของคุณ... เป็นคนดีมากๆ นะครับ" ภาคินกล่าวต่อ "ผมรู้สึกประทับใจที่ได้เจอท่าน" "ค่ะ แม่ของหนู... เป็นคนดีที่สุดในโลก" อรินดาพูดด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ "หนูไม่อยากให้ใครมาทำร้ายท่านเลย" "ผมสัญญาครับว่าจะไม่ให้ใครมาทำร้ายคุณและคุณแม่ของคุณได้" ภาคินให้คำมั่น อรินดามองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา ความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเธอ "คุณภาคินคะ" อรินดาเอ่ยขึ้น "หนู... มีเรื่องอยากจะถามคุณ" "ว่ามาสิครับ" "ทำไม... ทำไมคุณถึงยอมแต่งงานกับฉัน" อรินดาถามตรงๆ "ทั้งๆ ที่... เราแทบจะไม่รู้จักกันเลย" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ "ตอนนั้น... ผมต้องการใครสักคนมาเป็นภรรยาตามกฎหมาย" ภาคินตอบ "และคุณ... ก็มีเหตุผลที่ต้องแต่งงานกับผมเหมือนกัน" "แค่นั้นจริงๆ เหรอคะ" อรินดาถาม น้ำเสียงของเธอแฝงความไม่แน่ใจ "ตอนแรก... ก็แค่นั้นแหละครับ" ภาคินยอมรับ "แต่ตอนนี้..." เขาเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง ทำให้อรินดาใจเต้นแรง "แต่ตอนนี้... ผมคิดว่าผมอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้" ภาคินกล่าวต่อ "และผมก็... เริ่มรู้สึกดีกับคุณแล้ว" คำพูดของภาคินทำเอาอรินดาแทบหยุดหายใจ เธอไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะรู้สึกแบบนี้กับเธอ "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ" อรินดาถาม เสียงสั่นเครือ "ผมหมายความว่า... ความรู้สึกของผมมันเปลี่ยนไปแล้ว" ภาคินตอบ "ผมไม่ได้มองคุณเป็นแค่ภรรยาตามข้อตกลงอีกต่อไป" อรินดาไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอรู้สึกสับสน ว้าวุ่นใจ แต่ก็มีความสุขเล็กๆ ที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น "อรินดา" ภาคินเรียกชื่อเธอ "ผมรู้ว่าเราเพิ่งจะเริ่มต้นกัน และยังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องปรับตัว" "ค่ะ" "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด" ภาคินกล่าว "เพื่อคุณ... และเพื่อเรา" อรินดามองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงจังและความหวังในแววตาคู่นั้น "หนูก็เหมือนกันค่ะคุณภาคิน" อรินดาตอบ "หนูจะพยายาม..." "เรามาลองดูกันนะครับ" ภาคินยิ้มบางๆ ช่วงเวลาแห่งความเงียบเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้น "วันนี้... คุณจะไปเยี่ยมคุณแม่ไหมครับ" ภาคินถาม "ไปค่ะ" อรินดาตอบ "หนูอยากไปอยู่เป็นเพื่อนแม่" "งั้น... ผมจะไปกับคุณ" ภาคินเสนอ อรินดาหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอคะ" "ครับ" ภาคินตอบรับ "ถือว่าผมไปเยี่ยมไข้คุณแม่ด้วย" "ขอบคุณนะคะ" อรินดาพูดจากใจจริง หลังจากนั้น อรินดาก็ลุกขึ้นไปเตรียมตัว เธอรู้สึกมีกำลังใจมากขึ้นกว่าเดิมมาก การที่ภาคินพร้อมจะไปกับเธอในวันนี้ ทำให้เธอรู้สึกไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป เมื่อพวกเขาไปถึงโรงพยาบาล แม่ของอรินดาก็ดูดีใจที่เห็นทั้งสองคนมาพร้อมกัน "อรินดา... คุณภาคิน" แม่ของอรินดาเอ่ยทักทาย "สวัสดีครับคุณแม่" ภาคินกล่าว "วันนี้คุณแม่ดูสดใสขึ้นนะคะ" อรินดาบอก "ดีขึ้นแล้วจ้ะ" แม่ตอบ "ดีใจนะที่ลูกๆ มาหา" ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ในห้องพักผู้ป่วย อรินดาและภาคินพูดคุยกับแม่ของเธออย่างออกรส ภาคินแสดงความห่วงใยและเอาใจใส่ต่อแม่ของอรินดาอย่างเต็มที่ ทำให้แม่ของอรินดารู้สึกอบอุ่นใจ "คุณภาคิน... เป็นคนดีจริงๆ นะลูก" แม่ของอรินดาเอ่ยกับอรินดา ขณะที่ภาคินเดินออกไปซื้อน้ำ "ค่ะแม่" อรินดาตอบ พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ เมื่อภาคินกลับเข้ามา เขาก็เห็นทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข "คุณแม่ครับ" ภาคินกล่าว "ผมจะคอยสืบเรื่องที่เกิดขึ้นนะครับ คุณไม่ต้องกังวล" "ขอบคุณนะคุณภาคิน" แม่ของอรินดาตอบ "ฉันเชื่อใจคุณ" เมื่อถึงเวลาที่ต้องกลับ อรินดาก็รู้สึกใจหายที่ต้องจากแม่ไป แต่เธอก็มีความสุขที่วันนี้ได้อยู่กับแม่และภาคิน "พรุ่งนี้... หนูจะรีบมาหาใหม่นะคะแม่" "จ้ะลูก" ขณะที่เดินออกจากโรงพยาบาล ภาคินก็กุมมือของอรินดาไว้ "คุณอรินดา... คุณไม่ต้องกังวลนะครับ" ภาคินกล่าว "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" อรินดามองมือของเขาที่กุมมือเธออยู่ ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอรู้สึกปลอดภัยและมีกำลังใจมากขึ้น "ขอบคุณนะคะคุณภาคิน" อรินดาตอบ "ขอบคุณจริงๆ" บนรถยนต์ที่กำลังเคลื่อนตัวกลับคฤหาสน์ บรรยากาศแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา มันเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ อรินดารู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินกำลังจะเปลี่ยนไปจริงๆ