เขาค่อยๆ เปิดหน้าสมุดบันทึกเล่มนั้นออก ดวงตาของอัญมณีจับจ้องไปที่ตัวอักษรที่คุ้นเคย แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ากลับทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว มันไม่ใช่บันทึกเรื่องราวของคุณพ่อ แต่เป็นเรื่องราวของใครบางคนที่เขียนถึงเธออย่างลึกซึ้ง “นี่มัน... บันทึกของใครคะ” อัญมณีเอ่ยถาม เสียงสั่นเครือ เขาเงยหน้าขึ้น สบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย “ของผมครับ” อัญมณีอ้าปากค้าง “ของคุณเหรอคะ” “ใช่ครับ” เขายอมรับ “ผมเขียนมันขึ้นมาในช่วงเวลาที่เราห่างกัน” “แล้ว... ทำไมถึงเป็นเรื่องของคุณพ่อคะ” เธอถามต่อ ยังคงไม่เข้าใจ “ผมอยากจะบอกคุณว่า ผมพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อคุณพ่อของคุณ” เขาอธิบาย “ผมอยากให้ท่านรู้ว่า ผมยังคงห่วงใยและอยากจะช่วยเหลือท่านเสมอ แม้ว่าผมจะไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณ” เธอเลื่อนสายตาไปมองที่หน้ากระดาษอีกครั้ง ข้อความเหล่านั้นไม่ใช่การพร่ำเพ้อถึงความรัก แต่เป็นการบันทึกความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความปรารถนาที่จะเยียวยา “คุณ... คุณพยายามจะติดต่อกับคุณพ่อของฉันตลอดเลยเหรอคะ” เธอถาม “ใช่ครับ” เขาตอบ “ผมส่งข่าวคราวให้คุณต้นทราบเป็นระยะๆ และฝากให้เขาคอยดูแลคุณกับคุณพ่อ ผมรู้ว่าคุณกำลังลำบาก ผมอยากจะช่วย แต่ผมก็รู้ว่าถ้าผมปรากฏตัวไปตอนนั้น มันอาจจะทำให้คุณรู้สึกไม่ดี” “แต่... คุณต้นก็บอกฉันแค่ว่า คุณอยากให้ท่านดูแลคุณพ่อเป็นอย่างดี” อัญมณีพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย “ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกคุณตรงๆ” เขาถอนหายใจ “ผมกลัวเหลือเกิน กลัวว่าคุณจะคิดว่าผมกำลังใช้เงินเพื่อซื้อใจคุณ ผมอยากให้คุณรู้สึกสบายใจที่จะรับความช่วยเหลือจากผม ผมเลยเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้” “แต่... ฉันรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง” เธอสารภาพ “ฉันคิดว่าคุณไม่สนใจฉันแล้ว” “ผมเข้าใจครับ” เขาตอบ “ผมรู้ว่าการตัดสินใจของผมมันอาจจะดูเห็นแก่ตัวไปบ้าง ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณรู้สึกแบบนั้น ผมแค่อยากให้ทุกอย่างมันดีขึ้นสำหรับคุณและคุณพ่อ” เขาหยิบอีกเล่มหนึ่งขึ้นมาให้เธอ “เล่มนี้... เป็นบันทึกความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ” อัญมณีรับมันมาด้วยมือที่สั่นเทา เมื่อเปิดออก เธอก็พบกับลายมือที่เธอคุ้นเคย แต่ข้อความที่อยู่ข้างในกลับทำให้เธอแทบหยุดหายใจ มันเต็มไปด้วยความรัก ความคิดถึง และความหวังที่จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง “คุณ... คุณเขียนถึงฉันทุกวันเลยเหรอคะ” เธอถาม น้ำเสียงสั่นเครือ “ใช่ครับ” เขาตอบ “ทุกวัน ผมคิดถึงคุณ ผมอยากจะเจอคุณ แต่ผมก็รู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์” “แล้ว... ทำไมคุณถึงเลิกเขียนคะ” เธอถามต่อ “ผม... ผมคิดว่าผมไม่คู่ควรกับคุณแล้ว” เขาตอบเสียงเบา “ผมทำเรื่องที่ผิดพลาดมากมาย ผมคิดว่าคุณคงจะเกลียดผมไปแล้ว” “ฉันไม่เคยเกลียดคุณเลยนะคะ” อัญมณีบอก “ฉันแค่... เสียใจ” “ผมรู้” เขาพูด “และผมก็เสียใจมากเช่นกัน” เขาเลื่อนมือมาจับมือเธอไว้ “ผมรู้ว่าผมเคยทำผิดพลาดไปมาก ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเจ็บปวด ผมขอโทษจริงๆ นะอัญมณี” “ฉันยกโทษให้คุณค่ะ” เธอตอบ “ฉันก็มีส่วนผิดเหมือนกัน ที่ไม่พยายามทำความเข้าใจคุณ” “เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ” เขาบอก “เราจะลืมเรื่องราวในอดีต แล้วสร้างอนาคตที่ดีไปด้วยกัน” “ค่ะ” เธอพยักหน้า “ฉันอยากมีอนาคตร่วมกับคุณ” “คุณต้นบอกผมว่า คุณอยากจะเปิดร้านดอกไม้” เขาพูด พลางกุมมือเธอไว้แน่น “ค่ะ” เธอตอบ “มันเป็นความฝันของฉันมาตลอด” “ผมจะสนับสนุนคุณเต็มที่” เขาบอก “ผมจะช่วยคุณทุกอย่างเท่าที่จะทำได้” “ขอบคุณนะคะ” เธอซบหน้าลงกับอกของเขา “ฉันรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่มีคุณ” “ผมต่างหากที่โชคดี” เขาพูด “ที่ได้คุณกลับคืนมา” เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้ามากอด เขาจูบหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน “เราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกันนะ” “ฉันอยากมีลูกที่น่ารักกับคุณ” เธอตอบ “เราจะมีกันเยอะๆ เลย” เขาหัวเราะเบาๆ “ให้บ้านเราเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ” “แล้ว... คุณพ่อของฉันล่ะคะ” เธอถาม พลางนึกถึงคุณพ่อของเธอ “ท่านจะว่ายังไง” “ผมจะไปพบท่านอีกครั้ง” เขาตอบ “ผมจะขอท่านอย่างเป็นทางการ” “ท่านคงจะดีใจมากเลยค่ะ” เธอพูด “ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ” เขาตอบ “แต่ถึงท่านจะไม่เห็นด้วย ผมก็จะพยายามอย่างเต็มที่” “ฉันเชื่อค่ะ” เธอพูดด้วยความมั่นใจ “คุณเคยบอกว่าอยากรู้ว่าทำไมผมถึงชอบมาซื้อดอกไม้ที่ร้านของคุณบ่อยๆ” เขาถาม “ค่ะ” เธอตอบ “ตอนนั้นฉันสงสัยมากเลย” “ผมมาหาคุณ” เขาตอบ “ผมอยากเจอคุณ แม้ว่าตอนนั้นเราจะทะเลาะกัน ผมก็ยังคิดถึงคุณเสมอ” “ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกัน” เธอพูด “ฉันดีใจนะที่คุณกลับมา” “ผมก็ดีใจ” เขาพูด “ผมดีใจที่ผมยังมีความหวัง” เขาปล่อยมือจากเธอ แล้วก้าวไปหยิบช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ที่วางประดับอยู่ใกล้ๆ “ช่อนี้... ผมอยากจะมอบให้คุณ” อัญมณีรับช่อดอกไม้มาด้วยรอยยิ้ม “สวยจังค่ะ” “สวยเหมือนคนรับ” เขาชม เธอหน้าแดงเล็กน้อย “คุณนี่... ชมไม่เลิกเลยนะคะ” “ก็คนมันรักนี่นา” เขาตอบ “รักจนไม่อยากมองใครอีกเลย” “ฉันก็รักคุณเหมือนกันค่ะ” เธอตอบ เขาดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง “เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ” “ตลอดไปค่ะ” เธอตอบ ทั้งสองยืนกอดกันท่ามกลางสวนดอกไม้ ความรักของพวกเขาเบ่งบานอีกครั้ง ดอกไม้หลากสีสันส่งกลิ่นหอมอบอวล ช่างเหมือนกับความสัมพันธ์ของทั้งสองที่กลับมาผลิบานอีกครั้ง