ภายในกล่องไม้เก่าใบนั้นที่พวกเขาช่วยกันเปิดออก มีสมุดบันทึกเก่าๆ วางเรียงรายอยู่หลายเล่ม กระดาษเหลืองกรอบตามกาลเวลาและมีกลิ่นอับชื้นจางๆ ลอยออกมาเมื่อฝากล่องถูกเปิดออก อัญมณีมองด้วยความฉงน ผิดกับเขาที่ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ "นี่มัน... สมุดบันทึกของผม" เขาพึมพำ เสียงสั่นเครือ "ผมไม่เคยคิดเลยว่ามันจะมาอยู่ที่นี่" อัญมณีหยิบสมุดเล่มหนึ่งขึ้นมาดู ปกหนังสีน้ำตาลเข้มมีรอยถลอกบ่งบอกถึงอายุที่ยาวนาน เธอเปิดมันออกอย่างเบามือ ตัวอักษรลายมือหวัดๆ คล้ายกับลายมือของเขาที่เธอเคยเห็นสมัยเรียน แต่ดูมีพลังและคมชัดกว่า "นี่เป็นบันทึกของคุณตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเลยเหรอคะ" เธอถาม พลางเหลือบมองใบหน้าของเขาที่ซีดเผือด "ใช่" เขาตอบเสียงแหบ "ผมชอบเขียนบันทึกความรู้สึก ความคิดต่างๆ เก็บไว้" "แล้วมันมาอยู่ที่ห้องใต้หลังคาของบ้านฉันได้ยังไงคะ" เธอถามด้วยความสงสัย เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคู่สีเข้มเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผม... ผมเป็นคนเอามาไว้ที่นี่เอง" อัญมณีเลิกคิ้ว "คุณเอามาไว้ที่นี่?" "ใช่" เขาพยักหน้า "ตอนที่เราทะเลาะกันครั้งใหญ่... ก่อนที่คุณจะประสบอุบัติเหตุ" อัญมณีรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่กลางใจ ความทรงจำอันเจ็บปวดที่เธอพยายามจะลืมไปค่อยๆ ผุดขึ้นมา ภาพของวันนั้น วันที่เขาโกรธเธอมาก วันที่คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดแทงหัวใจเธอ จนเธอวิ่งหนีออกมาอย่างไม่คิดชีวิต "วันนั้น... คุณโกรธฉันมาก" เธอพูดเสียงเบา "ผมขอโทษ" เขาเอ่ย "ผมมันแย่มากจริงๆ ในตอนนั้น ผมใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล ผมปล่อยให้ความสงสัยและความไม่เชื่อใจทำลายทุกอย่าง" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมสติ "หลังจากที่เราทะเลาะกัน ผมรู้สึกเสียใจมาก ผมพยายามจะกลับไปง้อคุณ แต่คุณ... คุณก็หายไปจากชีวิตผมในวันรุ่งขึ้น" "ฉัน... ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง" อัญมณีพูด "ฉันเสียใจที่ไม่สามารถอธิบายให้คุณเข้าใจได้ในตอนนั้น" "ไม่ต้องอธิบายแล้วนะ" เขาจับมือเธอไว้แน่น "เราจะเริ่มต้นกันใหม่" เขาค่อยๆ ดึงสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมาจากกล่อง "เล่มนี้... น่าจะเป็นเล่มที่เขียนในช่วงเวลาที่เรามีปัญหากัน" เขาเปิดอ่านผ่านๆ "นี่ไง... ผมเขียนไว้เยอะเลย" "คุณเขียนว่าอะไรบ้างคะ" เธอถามด้วยความอยากรู้ "ผมเขียนถึงความสับสน ความผิดหวัง" เขาเล่า "ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงทำแบบนั้น ผมพยายามหาเหตุผล แต่ก็คิดไม่ออก" "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณเสียใจเลยนะคะ" อัญมณีพูด "ตอนนั้นฉันกำลังสับสนมากจริงๆ" "ผมรู้" เขาบีบมือเธอเบาๆ "ผมรู้แล้วในตอนนี้ แต่ตอนนั้นผมไม่รู้ ผมแค่คิดว่าคุณกำลังหลอกผม" เขาเปิดไปอีกหน้าหนึ่ง "นี่ไง... ผมเขียนถึงวันเกิดของคุณ" "วันเกิดฉัน?" อัญมณีทวนคำ "ใช่" เขาตอบ "ผมตั้งใจจะเซอร์ไพรส์วันเกิดคุณด้วยแหวนวงหนึ่ง แต่สุดท้าย... เราก็ไม่ได้ฉลองวันเกิดด้วยกัน" น้ำตาคลอหน่วยในดวงตาของอัญมณี เธอจำวันเกิดปีนั้นได้ดี เป็นปีที่เธออายุครบ 20 ปี เป็นปีที่เธอรอคอยของขวัญจากเขาอย่างใจจดใจจ่อ แต่สุดท้าย... เขาก็หายไปจากชีวิตเธอในวันนั้น "คุณ... คุณยังเก็บแหวนวงนั้นไว้อยู่ไหมคะ" เธอถามเสียงสั่น เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "เก็บไว้" "แล้ว... คุณจะให้ฉันดูได้ไหมคะ" เธอถามอย่างมีความหวัง เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางๆ "แน่นอน" เขาหยิบสมุดบันทึกอีกเล่มหนึ่งขึ้นมา "เล่มนี้... เป็นบันทึกของผมตอนอายุ 16 ปี" "ตอนนั้นคุณอายุ 16 ปี?" อัญมณีเลิกคิ้ว "คุณยังมาที่บ้านฉันบ่อยๆ ช่วงนั้นเลยนะ" "ใช่" เขาหัวเราะเบาๆ "ผมยังเด็กมากตอนนั้น แต่ผมก็ชอบคุณมากแล้ว" "คุณเขียนถึงอะไรบ้างคะ" เธอถาม "ก็... เขียนถึงคุณเป็นส่วนใหญ่" เขาตอบอย่างเขินอาย "เขียนว่าคุณน่ารักยังไง ผมอยากเจอคุณทุกวัน ผมแอบมองคุณ" อัญมณีหน้าแดงเล็กน้อย เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขาแอบชอบเธอมานานขนาดนี้ "แล้ว... ทำไมคุณไม่เคยบอกฉันเลยคะ" เธอถาม "ผมกลัว" เขาตอบ "กลัวว่าคุณจะไม่ชอบผม กลัวว่าเราจะเป็นแค่เพื่อน" "แต่สุดท้าย... เราก็ได้เป็นแฟนกันนะคะ" อัญมณีพูดพลางยิ้ม "ใช่" เขายิ้มตอบ "และผมก็เสียใจมากที่ทำให้คุณต้องเสียใจ" เขาหยิบสมุดเล่มสุดท้ายขึ้นมา "เล่มนี้... เป็นบันทึกสุดท้ายของผมก่อนจะเจอคุณอีกครั้ง" "แล้วคุณเขียนว่าอะไรคะ" เธอถาม "ผมเขียนว่าผมยังคิดถึงคุณอยู่" เขาตอบ "ผมยังหวังว่าสักวันเราจะได้เจอกันอีกครั้ง" อัญมณีมองสมุดบันทึกเหล่านั้นอย่างพิจารณา มันไม่ใช่แค่สมุดบันทึก แต่มันคือบันทึกความทรงจำ บันทึกความรู้สึก บันทึกความรักที่เขามีให้เธอมาตลอด "ขอบคุณนะคะ" เธอพูด "ที่เก็บความรู้สึกดีๆ เหล่านี้ไว้" "ผมจะเก็บมันไว้ตลอดไป" เขาตอบ "และผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด" ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องใต้หลังคาอันอบอ้าว แต่กลับรู้สึกอบอุ่นหัวใจ ความลับที่ถูกเก็บงำไว้ในกล่องไม้ใบนั้นถูกเปิดเผยออกมาแล้ว ความจริงที่ว่าเขาไม่เคยหยุดรักเธอเลย แม้ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด "ฉันดีใจนะ" อัญมณีบอก "ที่เราได้มาเจอสมุดบันทึกพวกนี้" "ผมก็ดีใจ" เขาตอบ "เหมือนโชคชะตากำลังนำพาเรากลับมาหากัน" เขาหยิบแหวนวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันเป็นแหวนทองคำขาวเรียบๆ สลักอักษรย่อของเธอและเขาไว้ด้านใน "แหวนวงนี้... ผมตั้งใจจะให้คุณในวันเกิดปีนั้น" เขาบอก "แต่ผมก็ไม่ได้ให้" เขาค่อยๆ สวมแหวนวงนั้นให้กับเธอ "แต่วันนี้... ผมอยากให้มันกับคุณอีกครั้ง" อัญมณีมองแหวนที่สวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม "ฉัน... ฉันรักคุณนะคะ" "ผมก็รักคุณ" เขาตอบ พลางก้มลงจุมพิตหน้าผากของเธอ