การทานอาหารค่ำมื้อนั้นกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ รวินท์และแพรวเริ่มนัดเจอกันบ่อยขึ้น จากการทานข้าวก็ขยายไปสู่การดูหนัง ฟังเพลง หรือแม้แต่เดินเล่นในสวนสาธารณะ รวินท์พบว่ายิ่งเขาได้รู้จักแพรวมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งหลงรักเธอมากขึ้นเท่านั้น ความไร้เดียงสา ความใจดี และความสดใสของเธอ เป็นเหมือนแสงสว่างที่เข้ามาเติมเต็มช่องว่างในใจของเขา "คุณแพรวครับ" รวินท์เอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ริมทะเลสาบในสวนสาธารณะยามบ่ายแก่ๆ "ผมมีความสุขมากเลยนะครับเวลาที่ได้อยู่กับคุณ" แพรวยิ้มรับ "ฉันก็เหมือนกันค่ะคุณหมอ" เธอมองใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน "คุณหมอเป็นคนแรกเลยค่ะที่ทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้" "ผมก็เหมือนกันครับ" รวินท์สารภาพ "ก่อนหน้านี้ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนที่รักสันโดษ ไม่จำเป็นต้องมีใคร แต่พอได้เจอคุณ ผมถึงได้รู้ว่าผมคิดผิด" "แล้วคุณหมอคิดว่าเรากำลังจะเป็นอะไรกันคะ" แพรวถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความหวัง รวินท์สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบ "ผมไม่แน่ใจว่าเราจะไปถึงจุดไหน แต่ผมอยากจะลองเดินไปข้างหน้ากับคุณนะครับ" แพรวพยักหน้า "ฉันก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นค่ะ" ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างราบรื่น รวินท์เริ่มเปิดใจเล่าเรื่องราวในอดีตของเขาให้แพรวฟัง เขาสารภาพถึงความผิดหวังในความรักครั้งก่อนๆ ที่ทำให้เขาปิดกั้นตัวเอง แต่แพรวก็รับฟังเขาด้วยความเข้าใจและให้กำลังใจเสมอ "ทุกคนมีอดีตค่ะคุณหมอ" แพรวปลอบ "แต่สิ่งสำคัญคือเราจะเรียนรู้อะไรจากมัน แล้วก้าวต่อไปข้างหน้ายังไง" "คุณเป็นผู้หญิงที่พิเศษจริงๆ นะครับคุณแพรว" รวินท์พูดด้วยความซาบซึ้ง "คุณหมอก็เหมือนกันค่ะ" แพรวตอบ "คุณหมอใจดี อ่อนโยน และมีความรับผิดชอบมาก" ยิ่งเวลาผ่านไป รวินท์ก็ยิ่งรู้สึกว่าแพรวเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเขามากขึ้น เขาเริ่มคิดถึงเธออยู่ตลอดเวลา และรู้สึกโหยหาเมื่อไม่ได้เจอ "เย็นนี้เราไปทานข้าวกันไหมครับคุณแพรว" รวินท์โทรหาเธอในวันหนึ่ง "ผมคิดถึงคุณ" "ได้เลยค่ะ" แพรวตอบรับอย่างรวดเร็ว "ฉันก็คิดถึงคุณหมอเหมือนกัน" การพบกันครั้งนั้น รวินท์ตัดสินใจที่จะก้าวข้ามความกลัว และเปิดเผยความรู้สึกของเขาอย่างเต็มที่ "คุณแพรวครับ" เขากล่าวขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารค่ำใต้แสงเทียน "ผมอยากจะบอกความรู้สึกที่แท้จริงของผม" แพรวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "ว่ามาเลยค่ะคุณหมอ" "ผมรักคุณครับ" รวินท์สารภาพออกมาอย่างตรงไปตรงมา "ผมรักคุณมาตั้งแต่คืนนั้นเลย" แพรวตาเบิกกว้าง เธอไม่คาดคิดว่ารวินท์จะบอกรักเธอเร็วขนาดนี้ "คุณหมอ..." เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป" รวินท์รีบกล่าวต่อ "แต่ผมหยุดความรู้สึกนี้ไม่ได้จริงๆ คุณทำให้โลกของผมเปลี่ยนไป ผมอยากจะดูแลคุณ อยากจะอยู่ข้างๆ คุณตลอดไป" น้ำตาคลอเบ้าของแพรว "ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะคุณหมอ" เธอตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข "ฉันรอคำนี้มาตลอดเลย" รวินท์ยิ้มอย่างโล่งอก เขาจับมือของแพรวไว้แน่น "ขอบคุณนะครับที่ให้โอกาสผม" "ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณหมอ" แพรวกล่าว "ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตของฉัน" ทั้งสองคนใช้เวลาที่เหลือของค่ำคืนนั้นในการพูดคุยถึงอนาคตร่วมกัน พวกเขาวางแผนที่จะไปเที่ยวด้วยกัน และจะค่อยๆ ทำความรู้จักกันให้มากขึ้น "เราจะค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปนะคะ" แพรวบอก "ฉันอยากให้ความสัมพันธ์ของเราแข็งแรงและมั่นคง" "แน่นอนครับ" รวินท์ตอบ "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณมีความสุข" นับจากวันนั้น ความสัมพันธ์ของรวินท์และแพรวก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น พวกเขากลายเป็นคู่รักที่หลายคนอิจฉา รวินท์ที่เคยเป็นหมอที่เย็นชาและเก็บตัว ก็กลายเป็นคนที่อบอุ่นและอ่อนโยนมากขึ้น ส่วนแพรวเองก็ดูมีความสุขและสดใสขึ้นกว่าเดิม อย่างไรก็ตาม ชีวิตก็ไม่ได้ราบรื่นเสมอไป ในขณะที่ความรักของทั้งคู่กำลังเบ่งบาน ก็มีอุปสรรคบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ รอวันที่จะปะทุขึ้นมา