เช้าวันต่อมา รินรดารู้สึกเหมือนได้หลุดพ้นจากฝันร้ายเมื่อคืนนี้ เธอตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เบาบางกว่าเดิมเล็กน้อย แม้จะยังคงมีความเหงาอยู่บ้าง แต่การได้รู้ว่าภูผาเองก็มีความเศร้าในอดีต ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาไม่ใช่แค่หุ่นยนต์ที่ไร้หัวใจ “คุณภูผาคะ” รินรดาเอ่ยเรียกเขาขณะที่ทั้งสองกำลังทานอาหารเช้า “เมื่อคืน… ดิฉันขอโทษที่เข้าไปในห้องทำงานของคุณนะคะ” ภูผาเงยหน้าขึ้นมองเธอ “ไม่เป็นไร” เขาตอบ “ผมเข้าใจว่าคุณคงสงสัย” “คุณ… รักเขามากใช่ไหมคะ” รินรดาถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ภูผาพยักหน้าช้าๆ “มาก” เขาตอบ “เธอคือคนที่ผมมอบหัวใจให้ทั้งหมด แต่ชีวิตก็เล่นตลกกับเรา” “เกิดอะไรขึ้นคะ” รินรดาถามอย่างอดไม่ได้ “เธอป่วยหนัก” ภูผาเล่าเสียงแผ่ว “ผมพยายามรักษาเธอทุกอย่าง แต่ก็ไม่สามารถยื้อชีวิตเธอไว้ได้” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “หลังจากนั้น ผมก็… เหมือนคนไร้ชีวิต” รินรดาฟังเรื่องราวของเขาอย่างตั้งใจ เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าเบื้องหลังความเย็นชาของเขา จะมีความเจ็บปวดและความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ “แล้ว… ทำไมคุณถึง… มาขอแต่งงานกับดิฉันคะ” รินรดาถามต่อ “ทั้งๆ ที่คุณก็ยัง… รักเขาอยู่” ภูผามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย “คุณก็รู้ว่าผมต้องการใครมาเติมเต็มชีวิตของผม” เขาพูด “ผมต้องการคนที่สามารถอยู่เคียงข้างผมได้จริงๆ ผมต้องการ… ทายาท” “แต่… ดิฉันไม่ใช่เขา” รินรดากล่าวเสียงเบา “ผมรู้” ภูผาตอบ “แต่คุณ… มีบางอย่างที่คล้ายเขา ทำให้ผมนึกถึงเขา” “อะไรคะ” รินรดาถาม “สายตาของคุณ” ภูผาตอบ “ความอ่อนโยนของคุณ… และความเข้มแข็งที่ซ่อนอยู่ข้างใน” คำพูดของภูผาทำให้รินรดารู้สึกประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถทำให้ใครมองเห็นคุณค่าในตัวเธอได้ “คุณ… ไม่ได้แต่งงานกับดิฉันเพราะต้องการแค่… ผู้หญิงมาเป็นภรรยาตามสัญญาใช่ไหมคะ” รินรดาถามอีกครั้ง ภูผาส่ายหน้า “ผมต้องการมากกว่านั้น” เขาตอบ “ผมต้องการใครสักคนที่จะอยู่เป็นเพื่อนผมจริงๆ” รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงขึ้น เธอไม่รู้ว่านี่คือความรู้สึกที่ดีหรือเปล่า แต่เธอสัมผัสได้ถึงความหวังบางอย่างที่ผลิบานขึ้นในใจ “ถ้าอย่างนั้น… ดิฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ” รินรดากล่าว “ดิฉันจะพยายามเป็น… เพื่อนของคุณ” ภูผายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มแรกที่รินรดาเห็นว่ามาจากใจจริงๆ “ขอบคุณนะ” เขาพูด “ผมหวังว่าเราจะ… เข้าใจกันมากขึ้น” วันเวลาผ่านไป รินรดากับภูผาเริ่มปรับตัวเข้าหากันมากขึ้น รินรดายังคงทำงานที่ได้รับมอบหมาย เช่น การดูแลเรื่องการตกแต่งคฤหาสน์ หรือการช่วยเลือกของขวัญให้กับแขกคนสำคัญ แต่เธอก็เริ่มมีบทบาทมากขึ้นในการตัดสินใจบางอย่าง ภูผาเองก็เริ่มเปิดใจกับเธอมากขึ้น เขาเล่าเรื่องราวในอดีตให้เธอฟังมากขึ้น สอนให้เธอรู้จักโลกธุรกิจ และให้เธอมีส่วนร่วมในการประชุมเล็กๆ น้อยๆ “วันนี้เรามีนัดเจอกับนักลงทุนรายใหญ่” ภูผาบอกรินรดา ขณะที่ทั้งสองกำลังจะออกจากบ้าน “ผมอยากให้คุณไปด้วย” “ดิฉัน… ไปด้วยเหรอคะ” รินรดาถามอย่างแปลกใจ “ดิฉันจะช่วยอะไรได้คะ” “คุณไม่จำเป็นต้องช่วยอะไร” ภูผาตอบ “แค่คุณอยู่เป็นเพื่อนผมก็พอ” รินรดารู้สึกดีใจที่ภูผาเริ่มให้ความสำคัญกับเธอมากขึ้น เธอแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีเขียวอ่อนที่ภูผาเลือกให้ เป็นชุดที่ดูเรียบหรูแต่ก็ขับเน้นความงามตามธรรมชาติของเธอ ณ ห้องประชุมหรูหรา นักธุรกิจผู้ชายหลายคนนั่งล้อมโต๊ะกลมขนาดใหญ่ ภูผาแนะนำรินรดาให้ทุกคนรู้จัก “นี่คือคุณรินรดา ภรรยาของผมครับ” ทุกคนหันมามองเธอด้วยความสนใจ บางคนยิ้มทักทายอย่างสุภาพ บางคนมองด้วยสายตาที่ประเมินค่า “คุณรินรดา สวยมากครับ” หนึ่งในนักธุรกิจกล่าว “ไม่แปลกใจเลยที่คุณภูผาจะเลือกเธอ” รินรดารู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามยิ้มตอบอย่างมั่นใจ การประชุมดำเนินไปอย่างราบรื่น ภูผาอธิบายแผนธุรกิจของเขาอย่างชัดเจนและน่าเชื่อถือ รินรดาตั้งใจฟังบทสนทนาของพวกเขา แม้จะไม่เข้าใจรายละเอียดทั้งหมด แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นและความฉลาดของภูผา “คุณภูผาครับ” นักลงทุนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “ผมเห็นว่าแผนการลงทุนของคุณค่อนข้างมีความเสี่ยงสูงนะครับ” ภูผาหันไปมองนักลงทุนคนนั้น “ผมเข้าใจดีครับว่ามันมีความเสี่ยง” เขาตอบ “แต่ผมเชื่อมั่นในศักยภาพของผลิตภัณฑ์ใหม่ของเรา” “แต่ถ้าหากแผนการของคุณไม่เป็นไปตามที่คาดหวังล่ะครับ” นักลงทุนคนนั้นยังคงซักถาม “คุณมีแผนสำรองอะไรบ้าง” ก่อนที่ภูผาจะตอบ รินรดาก็เอ่ยขึ้น “ดิฉันคิดว่า… ถ้าหากเราสามารถหาพันธมิตรทางธุรกิจที่แข็งแกร่งในตลาดใหม่ได้ เราก็อาจจะสามารถลดความเสี่ยงลงได้นะคะ” ทุกคนหันมามองรินรดาด้วยความประหลาดใจ ภูผาเองก็เช่นกัน เขาไม่เคยคาดคิดว่าเธอจะแสดงความคิดเห็นในที่ประชุม “คุณรินรดา มีความคิดเห็นอย่างไรบ้างครับ” นักลงทุนคนนั้นถามกลับ รินรดาอธิบายความคิดของเธออย่างชัดเจน เธอเคยอ่านบทความเกี่ยวกับกลยุทธ์การขยายตลาดในต่างประเทศ และนำมาประยุกต์ใช้กับสถานการณ์นี้ “น่าสนใจมากครับ” นักลงทุนคนนั้นกล่าว “คุณมีความคิดที่รอบคอบมากครับ” ภูผามองรินรดาด้วยสายตาที่ชื่นชม “ผมไม่เคยรู้เลยว่าคุณมีความเข้าใจเรื่องธุรกิจมากขนาดนี้” เขาพูดกับเธอหลังจากจบการประชุม “ดิฉันก็แค่… เคยอ่านเจอมาบ้างค่ะ” รินรดาตอบอย่างถ่อมตน “แต่ถ้ามีอะไรที่ดิฉันช่วยได้ บอกได้เลยนะคะ” “ดีมาก” ภูผายิ้ม “ผมรู้สึกภูมิใจที่คุณเป็นภรรยาของผม” คำพูดนั้นทำให้รินรดารู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เธอเริ่มรู้สึกว่าชีวิตในกรงทองนี้ อาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่เธอคิด แต่แล้ว… ในวันหนึ่ง ขณะที่รินดากำลังเดินเล่นอยู่ในสวน เธอเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่หน้าคฤหาสน์ และมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินลงมาจากรถ ผู้หญิงคนนั้น… เธอคุ้นเคยมาก “คุณน้า…” รินรดาอุทานออกมาอย่างตกใจ