การตัดสินใจที่จะเปิดใจให้กับภูผาอีกครั้ง ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมในทันที รินดายังคงมีความรู้สึกสับสนและไม่มั่นคงอยู่บ้าง เธอจำต้องใช้เวลาในการปรับตัวและค่อยๆ เรียนรู้ที่จะไว้ใจเขาอีกครั้ง “คุณแน่ใจนะรินรดา” ภูผาถามอย่างเป็นห่วงขณะที่ทั้งสองกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนยามเช้า “ถ้าคุณยังไม่พร้อม ผม… ผมเข้าใจนะ” รินดายิ้มบางๆ “หนู… หนูแค่ต้องการเวลาค่ะ” เธอตอบ “หนูอยากจะค่อยๆ เรียนรู้ไปพร้อมๆ กับคุณ” “ขอบคุณนะ” ภูผาจับมือของรินดาไว้แน่น “ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก” ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อยๆ ดีขึ้น รินดารู้สึกได้ถึงความพยายามของภูผา เขาคอยดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย หรือรู้สึกเหมือนถูกหลอกลวงอีกเลย เขามักจะพูดคุยกับเธอถึงเรื่องต่างๆ เปิดใจรับฟังความคิดเห็นของเธอ และที่สำคัญที่สุด เขาไม่เคยปิดบังความรู้สึกของตัวเองอีกต่อไป วันหนึ่ง รินดาก็ตัดสินใจที่จะไปเยี่ยมแม่ของเธอที่ต่างจังหวัด เธอรู้สึกว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องเผชิญหน้ากับอดีต และอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้แม่ฟัง “แม่คะ” รินดาเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังนั่งทานอาหารกับแม่ “หนูมีเรื่องจะบอกแม่ค่ะ” แม่ของรินดาเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างสงสัย “ว่ามาสิลูก” รินดาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นแม่ฟัง ตั้งแต่การแต่งงานกับภูผา การค้นพบรูปถ่ายของอรุณี การเผชิญหน้ากับอรุณี และการตัดสินใจที่จะให้อภัยภูผา แม่ของรินดาฟังเรื่องราวของลูกสาวด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่เมื่อรินดาเล่าถึงการที่ภูผาเคยรักเธอมาก่อน และถูกบังคับให้แต่งงานกับอรุณี น้ำตาของแม่ก็เริ่มไหลออกมา “แม่… แม่ไม่เคยรู้เลยว่าภูผา… เขาเจ็บปวดขนาดนั้น” แม่ของรินดาพูดเสียงสั่น “แม่… แม่คิดไปเองหมดเลย” “ไม่เป็นไรนะคะแม่” รินดาเข้าไปกอดแม่ “แม่ไม่ได้ผิดอะไรเลย” “แล้ว… แล้วภูผา… เขายังรักแม่ไหม” แม่ของรินดาถามอย่างมีความหวัง “เขา… เขายังคงจำแม่ได้ค่ะ” รินดาตอบ “แต่ตอนนี้… เขารักหนูค่ะแม่” แม่ของรินดาพยักหน้าช้าๆ “แม่เข้าใจแล้วลูก” เธอกล่าว “แม่ดีใจนะที่หลานเจอคนที่ดี” การกลับไปเยี่ยมแม่ครั้งนี้ ทำให้รินดารู้สึกโล่งใจและเบาใจขึ้นมาก เธอรู้สึกว่าเธอได้สะสางความรู้สึกในอดีตไปได้แล้ว และพร้อมที่จะเดินหน้าต่อไปกับภูผา เมื่อรินดากลับมาถึงบ้าน ภูผาก็รอเธออยู่ที่หน้าประตู เขาโผเข้ากอดเธอทันทีที่เห็น “เป็นไงบ้าง” เขาถามอย่างเป็นห่วง “ดีค่ะ” รินดาตอบ “แม่เข้าใจแล้ว” “ผมดีใจด้วยนะ” ภูผาพูด “ผมรู้ว่ามันต้องไม่ง่ายสำหรับคุณ” “ไม่เป็นไรค่ะ” รินดายิ้ม “เพราะตอนนี้… หนูมีคุณอยู่ข้างๆ” ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาเรียนรู้ที่จะให้อภัยซึ่งกันและกัน และมองไปข้างหน้าด้วยกัน รินดาไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ ‘ภรรยาจำยอม’ อีกต่อไป แต่เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็น ‘คู่ชีวิต’ ของภูผาอย่างแท้จริง วันเวลาผ่านไป รินดากับภูผาก็ได้แต่งงานกันอย่างเป็นทางการ บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความสุขและความยินดี แขกเหรื่อที่มาร่วมงานต่างอวยพรให้ทั้งคู่มีความสุขตลอดไป อรุณีเองก็มาร่วมงานด้วย เธอส่งยิ้มให้รินดาด้วยความภาคภูมิใจ เธอรู้ว่าหลานสาวของเธอได้พบกับความสุขที่แท้จริงแล้ว แม้ว่าอดีตจะยังคงมีร่องรอยของความเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่มันก็เป็นเพียงรอยร้าวเล็กๆ ที่ค่อยๆ จางหายไปเมื่อเวลาผ่านไป รินดาได้เรียนรู้ว่าความรักที่แท้จริงไม่ได้สมบูรณ์แบบเสมอไป แต่มันคือการที่เราพร้อมที่จะประคับประคองกันและกันผ่านทุกอุปสรรค ในคืนวันแต่งงาน รินดากับภูผากำลังจะเริ่มต้นชีวิตคู่ของพวกเขาอย่างแท้จริง ภูผากอดรินดาไว้แน่น “ผมรักคุณนะรินรดา” เขาพูด “หนูก็รักคุณค่ะ” รินดาตอบพร้อมรอยยิ้ม ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความรักและความเข้าใจ โลกทั้งใบของพวกเขาได้กลับมาสว่างไสวอีกครั้งหนึ่ง พร้อมที่จะสร้างอนาคตร่วมกันด้วยความหวังและความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุด