ภัทรพรเดินออกมาจากคฤหาสน์วัฒนโกศลด้วยรอยยิ้มที่แทบจะเก็บไม่อยู่ โลกทั้งใบของเธอดูสดใสขึ้นทันตา การได้ก้าวเข้ามาทำงานในตำแหน่งที่ปรึกษาของตระกูลทรงอิทธิพลแห่งนี้ ถือเป็นก้าวแรกที่สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใดที่เธอเคยคาดฝัน แม้ว่าการเข้ามาครั้งนี้จะแฝงไว้ด้วยเจตนาที่ซ่อนเร้น แต่เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า การได้เผชิญหน้ากับคุณชายธามผู้เยือกเย็นและทรงเสน่ห์นั้น ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย "ยินดีด้วยนะคะคุณหนู" สมศรียืนรอส่งเธออยู่ที่หน้าประตู "คุณท่านดูจะพอใจในตัวคุณมากทีเดียว" ภัทรพรหันไปยิ้มให้สมศรี "ขอบคุณค่ะป้าสมศรี" เธอใช้คำว่า 'ป้า' เพื่อสร้างความสนิทสนม "ดิฉันดีใจที่ได้รับโอกาสค่ะ" "คุณท่านเป็นคนจริงจังและคาดหวังสูงค่ะ หวังว่าคุณหนูจะทำงานให้ดีที่สุดนะคะ" สมศรีกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ "แน่นอนค่ะ" ภัทรพรตอบรับด้วยความมั่นใจ "ดิฉันจะทำให้ดีที่สุดค่ะ" เธอโบกมือลาสมศรี แล้วเดินไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่ ทันทีที่ก้าวเข้าไป เธอก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พิมพ์ข้อความยาวเหยียดส่งให้กับ ‘ใครบางคน’ ที่เป็นเสมือนผู้อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดนี้ ‘ฉันเข้ามาได้แล้วค่ะ คุณธามให้โอกาสทำงานในตำแหน่งที่ปรึกษาแล้ว’ หลังจากส่งข้อความเสร็จ เธอก็โยนโทรศัพท์ลงบนเบาะข้างๆ ปล่อยให้ตัวเองเอนหลังพิงเบาะหนังอย่างผ่อนคลาย แม้ว่าภายนอกจะดูสงบนิ่ง แต่ภายในใจของเธอกำลังกรีดร้องด้วยความยินดี เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความสำเร็จที่กำลังจะมาถึง “ไปที่คอนโดเลยค่ะ” เธอสั่งคนขับ ตลอดทางกลับคอนโด ภัทรพรใช้เวลาทบทวนแผนการทั้งหมดอีกครั้ง เธอจะต้องวางตัวอย่างไรให้ธามไว้ใจ ต้องแสดงความสามารถมากแค่ไหนเพื่อให้เขาเห็นคุณค่า และที่สำคัญที่สุด เธอต้องไม่หลงกลลวงที่ตัวเองสร้างขึ้นมา แต่ลึกๆ ในใจ เธอกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด ความรู้สึกที่เกี่ยวกับคุณชายธามเย็นชาคนนั้น ใบหน้าคมคายที่ดูไร้อารมณ์ของเขา แววตาที่มักจะมองทะลุทุกสิ่ง มันทำให้เธอรู้สึกทั้งท้าทายและ...น่าค้นหา เมื่อมาถึงคอนโดมิเนียมหรู ภัทรพรตรงไปยังห้องของเธอ เธอเปิดประตูเข้าไป แล้วเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์เมืองยามเย็นที่กำลังจะมาถึง แสงสีทองอ่อนๆ ของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าสาดส่องเข้ามา ทำให้ห้องดูอบอุ่นขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เธอเปิดเข้าไปดูรูปภาพที่เก็บไว้ในอัลบั้ม มีรูปของเธอในวัยเด็กกับพ่อแม่ที่ตอนนี้จากไปแล้ว รูปของบ้านหลังเก่าที่ผุพัง และรูปของ ‘ใครบางคน’ ที่เป็นต้นเหตุของทุกสิ่ง ภาพถ่ายใบหนึ่งทำให้เธอชะงัก มันเป็นรูปของเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังยืนมองดอกไม้ด้วยแววตาเศร้าสร้อย ภัทรพรจำได้ดีว่าเด็กชายคนนั้นคือใคร เขาคือคนที่ทำให้เธอต้องมาทำทุกอย่างนี้ “ฉันจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด” เธอพึมพำกับตัวเอง “ฉันจะทำให้ครอบครัวของฉันได้รับความยุติธรรม” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ ภัทรพรสะดุ้งเล็กน้อย เธอรับสายโดยไม่มองชื่อ “ว่าไงคะ” “คุณได้เข้ามาในเกมแล้วสินะ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย มันคือเสียงของ ‘เขา’ ผู้บงการเบื้องหลังทุกอย่าง “ใช่ค่ะ ฉันเข้ามาได้แล้ว” ภัทรพรตอบเสียงเรียบ “ดีมาก” เสียงนั้นกล่าวต่อ “จำไว้ว่าอย่าพลาด” “ฉันรู้ค่ะ” “คุณชายธามเป็นคนฉลาดและระมัดระวังตัวมาก คุณต้องใช้ความสามารถทั้งหมดที่มี” “ฉันรู้ค่ะ” ภัทรพรย้ำ “ฉันจะทำให้สำเร็จ” “ดี” เสียงนั้นเอ่ย “แล้วอย่าลืมเป้าหมายของเรา” “ฉันไม่มีวันลืม” ภัทรพรตอบหนักแน่น หลังจากวางสาย ภัทรพรก็ถอนหายใจยาว เธอรู้สึกว่าภาระที่แบกอยู่หนักอึ้งเหลือเกิน แต่เธอก็พร้อมที่จะแบกมันต่อไป วันรุ่งขึ้น ภัทรพรเดินทางไปยังบริษัทวัฒนโกศลอีกครั้ง เธอมาพร้อมกับเอกสารและข้อมูลต่างๆ ที่เตรียมมาอย่างละเอียด เธอต้องเริ่มทำงานจริงๆ แล้ว เมื่อเธอไปถึงแผนกที่ได้รับมอบหมาย พนักงานบางคนมองเธอด้วยความสงสัย และบางคนก็มองด้วยความอิจฉา ภัทรพรไม่สนใจ เธอตรงไปยังโต๊ะทำงานที่จัดเตรียมไว้ให้ แล้วเริ่มลงมือทำงานทันที ตลอดทั้งวัน ภัทรพรทุ่มเทให้กับงานอย่างเต็มที่ เธอใช้ทักษะและความรู้ทั้งหมดที่มีเพื่อวิเคราะห์ข้อมูล วางแผนกลยุทธ์ และแก้ไขปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้น เธอทำงานอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ จนเป็นที่น่าประทับใจของเพื่อนร่วมงานบางคน แต่ก็มีบางคนที่มองเธอด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร โดยเฉพาะ ‘นลิน’ หญิงสาวสวยที่ดูเหมือนจะเป็นคนสนิทของคุณชายธาม เธอเข้ามาทักภัทรพรด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “คุณคือที่ปรึกษาคนใหม่สินะคะ” นลินเอ่ยพลางกวาดตามองภัทรพรตั้งแต่หัวจรดเท้า “หน้าตาธรรมดาๆ แบบนี้ จะทำงานที่นี่ได้จริงๆ หรือเปล่า” ภัทรพรยิ้มบางๆ “ดิฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ” “หวังว่าคุณจะทำได้นะ” นลินกล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ภัทรพรถอนหายใจ เธอรู้ว่าการเข้ามาในองค์กรนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เธอต้องเจออุปสรรคมากมาย ทั้งจากภายนอกและจากภายใน ในช่วงบ่าย คุณชายธามก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเดินเข้ามาในแผนกพร้อมกับทีมงานของเขา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ภัทรพรชั่วครู่ ก่อนจะมองไปยังรายงานที่เธอวางอยู่บนโต๊ะ “เป็นอย่างไรบ้าง ภัทรพร” ธามถามเสียงเรียบ “ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ” ภัทรพรตอบ “ดิฉันได้วิเคราะห์ข้อมูลเบื้องต้น และได้จัดทำแผนการดำเนินงานในระยะต่อไปแล้วค่ะ” ธามหยิบรายงานขึ้นมาดู เขาอ่านอย่างพิจารณา สีหน้ายังคงเรียบเฉย “คุณทำได้ดี” เขาเอ่ยชม “ผมจะรอติดตามผลงานของคุณ” คำชมเพียงเล็กน้อยนี้ ก็ทำให้ภัทรพรใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยการเข้ามาในครั้งนี้ก็ไม่สูญเปล่า เมื่อเลิกงาน ภัทรพรก็กลับมายังคอนโดของเธอ เธอเหนื่อยล้า แต่ก็มีความสุข เธอได้พิสูจน์ตัวเองแล้วในระดับหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจะเดินเข้าห้อง เธอก็เห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงทางเดิน ภาพของหญิงสาวที่ดูสวยงาม สง่างาม แต่แววตาของเธอกลับแฝงไว้ด้วยความเศร้าและความมุ่งมั่น “นี่แหละฉัน” เธอพึมพำ “คนที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเป้าหมาย” แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า การเข้ามาใกล้ชิดกับคุณชายธามแบบนี้ จะทำให้แผนการของเธอซับซ้อนกว่าเดิมหรือไม่ และความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในใจของเธอ จะกลายเป็นอุปสรรค หรือจะเป็นแรงผลักดันให้เธอไปถึงเป้าหมายได้สำเร็จ