เช้าวันต่อมา ภัทรพรมาถึงออฟฟิศด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไปหมด ความสุขจากการที่ธามยอมรับความรู้สึกของเธอ ปะปนกับความรู้สึกผิดที่ต้องหลอกลวงเขา เธอพยายามรวบรวมสติและตั้งใจทำงานให้ดีที่สุด เพื่อให้เป็นไปตามแผนที่วางไว้ “สวัสดีค่ะคุณธาม” ภัทรพรทักทายเมื่อธามเดินเข้ามาในห้องทำงานของเธอ ธามยิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นกว่าครั้งไหนๆ “สวัสดีครับคุณภัทรพร” เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ “เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหมครับ” ภัทรพรหน้าแดงเล็กน้อย “ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ “ผม…” ธามลังเลเล็กน้อย “ผมยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเมื่อคืนนี้เป็นเรื่องจริง” “มันเป็นเรื่องจริงค่ะ” ภัทรพรตอบ “ดิฉันก็รู้สึกดีใจเหมือนกันค่ะ” “ดีใจจริงๆ ที่ได้ยินแบบนั้น” ธามกล่าว “ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นอีกครั้งในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ คุณว่างไหมครับ” ภัทรพรพยักหน้า “ได้ค่ะ” “เยี่ยมเลย” ธามยิ้มกว้าง “ผมจะรอคุณนะครับ” หลังจากธามออกไป ภัทรพรก็ถอนหายใจยาว เธอรู้ว่าทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างรวดเร็ว และเธอเองก็กำลังหลงไปกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ส่งข้อความหา ‘ใครบางคน’ ‘คุณธามชวนไปทานข้าวสุดสัปดาห์นี้ค่ะ’ คำตอบที่ได้รับกลับมายังคงเหมือนเดิม ‘ดีมาก’ ภัทรพรหลับตาลง เธอเริ่มรู้สึกไม่สบายใจกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น เธอตระหนักดีว่า ความสัมพันธ์ของเธอกับธามกำลังพัฒนาไปในทิศทางที่เธอไม่เคยคาดคิด และยิ่งนานวันเข้า เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในความรู้สึกที่เธอไม่ควรจะมีความรู้สึกนั้น ในช่วงบ่ายวันนั้น ภัทรพรได้รับโทรศัพท์จาก ‘ใครบางคน’ “เป็นไงบ้าง” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากปลายสาย “ทุกอย่างเป็นไปตามแผนค่ะ” ภัทรพรตอบ “คุณธาม… เขาเริ่มมีความรู้สึกให้ฉันแล้ว” “ดีมาก” เสียงนั้นตอบรับ “รักษาแผนไว้ให้ดี อย่าให้เขารู้ตัวเด็ดขาด” “แต่ว่า…” ภัทรพรเริ่มพูด “มีอะไร” “ดิฉัน… ดิฉันรู้สึกไม่สบายใจ” ภัทรพรเอ่ย “ฉันรู้สึกเหมือนกำลังหลอกลวงเขามากเกินไป” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “คุณกำลังทำในสิ่งที่ต้องทำ ภัทรพร อย่าปล่อยให้ความรู้สึกอ่อนแอมาขวางทางคุณ” “แต่ถ้าเขา… ถ้าเขารู้ความจริง เขาคงจะเกลียดฉันแน่ๆ” ภัทรพรพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ถ้าคุณทำตามแผนจนสำเร็จ เขาจะไม่มีวันรู้ความจริง” เสียงนั้นยืนยัน “จำไว้ว่าเป้าหมายของเราคืออะไร” ภัทรพรเงียบไป เธอรู้ดีว่าเป้าหมายของเธอคืออะไร แต่ในใจลึกๆ เธอเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง ว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นั้น… มันคุ้มค่าจริงๆ หรือ “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “ดีมาก” หลังจากวางสาย ภัทรพรนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้สึกเหมือนถูกดึงไปคนละทิศละทาง ระหว่างหน้าที่ที่เธอต้องทำ กับความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองที่กำลังจะมืดลง แสงไฟจากตึกต่างๆ ส่องสว่างเป็นประกายราวกับดวงดาวบนพื้นโลก “ฉันกำลังจะไปที่ไหนกันแน่” เธอพึมพำกับตัวเอง ในช่วงเย็นวันนั้น ภัทรพรตัดสินใจที่จะไปหาธามที่ห้องทำงานของเขาอีกครั้ง เธอต้องการที่จะพูดคุยกับเขาอย่างเปิดอก เธออยากจะบอกความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ แม้ว่ามันจะทำให้แผนการทั้งหมดพังทลายก็ตาม เมื่อเธอไปถึงห้องทำงานของธาม เขากำลังยืนมองเอกสารกองใหญ่อยู่หน้าหน้าต่าง “คุณธามคะ” ภัทรพรเรียก ธามหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ “ภัทรพร คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ” “ดิฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณค่ะ” ภัทรพรกล่าว “เป็นเรื่องสำคัญมาก” ธามเดินเข้ามาหาเธอ “มีอะไรเหรอครับ” เขาถามด้วยความเป็นห่วง ภัทรพรสูดหายใจเข้าลึกๆ “ดิฉัน… ดิฉันคิดว่าเราควรจะคุยกันเรื่องความรู้สึกของเราให้ชัดเจน” ธามมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “หมายความว่ายังไงครับ” “คุณธามคะ” ภัทรพรพูดอย่างชัดเจน “ดิฉัน… ดิฉันไม่แน่ใจว่าดิฉันจะสามารถให้ในสิ่งที่คุณต้องการได้” สีหน้าของธามเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด “คุณหมายถึง… คุณไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมเลยใช่ไหม” “ไม่ใช่ค่ะ” ภัทรพรรีบปฏิเสธ “ดิฉัน… ดิฉันรู้สึกกับคุณค่ะ” “แล้วทำไมถึงพูดแบบนั้น” ธามถาม เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ “เพราะว่า…” ภัทรพรลังเล “เพราะว่า… มีบางอย่างที่คุณไม่รู้เกี่ยวกับดิฉัน” ธามมองเธอด้วยความคาดหวัง “ผมพร้อมที่จะรับฟังครับ” ภัทรพรหลับตาลงอีกครั้ง ภาพของ ‘ใครบางคน’ และแผนการทั้งหมดผุดขึ้นมาในหัว เธอรู้ว่านี่คือช่วงเวลาตัดสินใจ เธอจะต้องเลือกระหว่างการรักษาแผนการ หรือการเปิดเผยความจริงที่อาจจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง “คุณธามคะ” ภัทรพรเริ่มพูด “จริงๆ แล้ว… ดิฉันเข้ามาทำงานที่นี่… ไม่ใช่เพราะความสามารถของดิฉันเพียงอย่างเดียว…” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ขณะที่เธอพยายามจะหาคำพูดที่จะอธิบายสถานการณ์อันซับซ้อนนี้ให้เขาเข้าใจ โดยที่ไม่ทำให้เขาเจ็บปวดมากเกินไป.