การพบกันที่ร้านกาแฟในวันนั้นเป็นเหมือนจุดเปลี่ยนสำคัญสำหรับแพรวา เธอพยายามคิดทบทวนคำพูดของอรรณพและหัวใจของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ความกังวลและความไม่แน่นอนจะยังคงอยู่ แต่ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจของเธอ ความรู้สึกอบอุ่น ความผูกพัน และความหวังที่เริ่มเบ่งบาน หลายวันต่อมา ชีวิตการทำงานของแพรวาดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกที่แตกต่างออกไป เธอสังเกตว่าอรรณพให้ความสนใจเธอเป็นพิเศษ ไม่ใช่แค่ในฐานะลูกน้อง แต่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง เขาจะคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ชวนคุยเรื่องทั่วไป และบางครั้งก็ส่งข้อความส่วนตัวมาหาเธอเพื่อถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง “คุณแพรวา…เมื่อวานคุณไม่สบายหรือเปล่าครับ” เช้าวันหนึ่ง อรรณพเดินเข้ามาทักทายเธอที่โต๊ะทำงาน “ผมเห็นคุณดูซีดๆ” แพรวาแปลกใจที่เขาใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ “อ๋อ…เมื่อคืนแพรวานอนดึกไปหน่อยค่ะ” “ผมเป็นห่วงนะครับ” อรรณพกล่าว “ถ้าไม่สบายก็บอกนะครับ ผมจะได้ให้คุณพักผ่อน” “ขอบคุณนะคะคุณอรรณพ” แพรวาตอบด้วยรอยยิ้ม “แต่แพรวาโอเคค่ะ” “ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย บอกได้เลยนะครับ” อรรณพเน้นย้ำ “ค่ะ” แพรวารับคำ การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของอรรณพทำให้แพรวารู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ เธอเริ่มรู้สึกไว้วางใจเขามากขึ้น และเริ่มเปิดใจรับความรู้สึกดีๆ ที่เขามอบให้ วันหนึ่ง แพรวาได้รับมอบหมายให้เป็นตัวแทนบริษัทไปเข้าร่วมงานเลี้ยงการกุศลแห่งหนึ่ง เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอต้องไปร่วมงานสังคมในฐานะตัวแทนบริษัท “คุณแพรวา…ผมเห็นว่าคุณต้องไปร่วมงานเลี้ยงการกุศลคืนวันศุกร์นี้ใช่ไหมครับ” อรรณพถามเธอในตอนบ่าย “ค่ะ…ใช่ค่ะ” แพรวาตอบ “ผมก็ไปด้วยครับ” อรรณพกล่าว “คุณอยากจะให้ผมไปรับไหมครับ” แพรวาตกใจเล็กน้อย “ไม่เป็นไรค่ะ…คุณอรรณพ…เดี๋ยวแพรวา…จะจัดการเองค่ะ” “ผมไม่รบกวนหรอกครับ” อรรณพยืนยัน “ผมอยากจะดูแลคุณ” แพรวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบรับ “ถ้าอย่างนั้น…ก็รบกวนด้วยค่ะ” “ดีมากครับ” อรรณพยิ้ม “ผมจะไปรับคุณตอนหกโมงเย็นนะครับ” ในคืนวันศุกร์ แพรวาเลือกชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มที่ดูสง่างาม เธอแต่งหน้าทำผมอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าไปพร้อมๆ กัน เมื่ออรรณพมาถึงหน้าบ้านของเธอ เขาก็อยู่ในชุดสูทสีดำที่ดูภูมิฐาน เขาเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพบุรุษ “คุณแพรวา…คุณสวยมากเลยครับ” อรรณพกล่าวเมื่อเห็นเธอ แพรวายิ้มเขินๆ “ขอบคุณค่ะ” ตลอดทางไปงานเลี้ยง อรรณพและแพรวาพูดคุยกันอย่างออกรส พวกเขาหัวเราะและแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆ ราวกับเป็นคู่รักที่รู้จักกันมานาน เมื่อไปถึงงานเลี้ยง แพรวารู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่เมื่ออรรณพจับมือเธอไว้แน่น เธอก็รู้สึกมั่นใจขึ้น “ไม่ต้องห่วงนะครับ” อรรณพกระซิบ “ผมอยู่ตรงนี้แล้ว” ทั้งสองเดินเข้าไปในงานเลี้ยง และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากแขกคนอื่นๆ อรรณพแนะนำแพรวาให้รู้จักกับแขกหลายๆ คน ทำให้แพรวารู้สึกสบายใจขึ้น ในช่วงหนึ่งของงานเลี้ยง อรรณพชวนแพรวาออกมาเดินเล่นที่สวนด้านนอก “คุณแพรวา…ผมมีความสุขมากที่ได้มางานนี้กับคุณ” อรรณพกล่าว “แพรวาก็เหมือนกันค่ะ” แพรวาตอบ “ขอบคุณนะคะที่ชวนแพรวามา” “ผมอยากจะให้คุณได้ลองสัมผัสกับโลกของผมดูบ้าง” อรรณพกล่าว “และผมก็อยากจะให้คุณรู้ว่า…ผมภูมิใจมากที่คุณเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของผม” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีความสุขและรู้สึกมีคุณค่าได้มากขนาดนี้ “คุณอรรณพคะ…แพรวา…” แพรวาเริ่มพูด แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อไป อรรณพยิ้ม “ผมรู้ครับ” เขาค่อยๆ เลื่อนมือมาประคองใบหน้าของแพรวา “แพรวา…ก็…” แพรวาเอ่ยเสียงแผ่วเบา อรรณพค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้าหาเธอ ริมฝีปากของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรู้สึก แพรวาหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกท่วมท้นหัวใจของเธอ จูบนี้ไม่ใช่แค่จูบ แต่เป็นเหมือนการยืนยันความรู้สึกที่ทั้งสองมีให้กัน มันคือการเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่แท้จริง เมื่อจูบจบลง อรรณพก็มองลึกเข้าไปในดวงตาของแพรวา “ผมรักคุณนะครับ…แพรวา” น้ำตาคลอเบ้า แพรวาพยักหน้า “แพรวาก็รักคุณค่ะ…คุณอรรณพ” ในค่ำคืนนั้น ภายใต้แสงดาวที่ส่องประกาย ความสัมพันธ์ของแพรวาและอรรณพก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ความรู้สึกที่เคยสั่นคลอน บัดนี้กลับแข็งแกร่งขึ้น กลายเป็นความหวังและความสุขที่กำลังเบ่งบาน