ภายในประตูมิติ ทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ภาพของวิหารที่กำลังพังทลายค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยแสงสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามา เอริครู้สึกเหมือนกำลังลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนที่เท้าของเขาจะสัมผัสกับพื้นดินที่มั่นคง “เราออกมาได้แล้ว!” ลูเซียถอนหายใจด้วยความโล่งอก เอริคก้มมองหนังสือบทสวดในมือ “ขอบคุณท่านไซเฟอร์” “เรายังปลอดภัย” เสียงของไซเฟอร์ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา “แต่เราต้องรีบเคลื่อนที่” ทั้งสามหันไปมอง ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่าย ไซเฟอร์ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขายังคงฉายแววแห่งความกังวล “ท่านออกมาได้อย่างไร?” เอริคถาม “ข้าใช้พลังที่เหลืออยู่เพื่อสร้างเส้นทางส่วนตัว” ไซเฟอร์อธิบาย “แต่ข้าก็ใช้พลังงานไปมากพอสมควร” “แล้วเราจะไปไหนต่อ?” ลูเซียถาม “เราต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด” ไซเฟอร์ตอบ “อัคราคงจะตามเรามาไม่นาน” เอริครู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา เขาไม่คิดเลยว่าการครอบครองบทสวดศักดิ์สิทธิ์จะนำมาซึ่งอันตรายถึงเพียงนี้ “ข้า...ข้าควรจะทำอย่างไร?” “เจ้าได้บทสวดมาแล้ว นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด” ไซเฟอร์กล่าว “ตอนนี้ เจ้าต้องเรียนรู้วิธีใช้มัน” “แต่ข้าไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหน” เอริคกล่าว “อัคราแข็งแกร่งเกินไป” “ไม่มีใครแข็งแกร่งเกินกว่าที่จะถูกเอาชนะได้” ไซเฟอร์กล่าว “เจ้ามีพลังแห่งเพลิงพิรุณอยู่ในตัว และเจ้าก็ได้ครอบครองบทสวดแห่งสายน้ำแล้ว สิ่งสำคัญคือการผสานพลังทั้งสองเข้าด้วยกัน” “พลังแห่งเพลิงพิรุณ?” เอริคนึกถึงรอยปานรูปมังกรที่แขนของเขา “มันคืออะไรกันแน่?” “นั่นคือมรดกที่เจ้าได้รับมาตั้งแต่เกิด” ไซเฟอร์อธิบาย “พลังของบรรพบุรุษของเจ้า คือผู้ที่เคยต่อกรกับมังกรโบราณ และกักขังมันไว้ได้สำเร็จ” เอริคตกตะลึง “หมายความว่า...ข้าคือทายาทของผู้ที่เคย...?” “ใช่” ไซเฟอร์พยักหน้า “และปานรูปมังกรนั่น คือเครื่องหมายยืนยัน” “แล้วบทสวดศักดิ์สิทธิ์นี้เล่า?” ลูเซียถาม “มันเกี่ยวข้องกับพลังของท่านไซเฟอร์ด้วยหรือไม่?” “บทสวดนี้คือ ‘บทสวดแห่งวารี’ เป็นพลังโบราณที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ต่อต้านเพลิงของมังกร” ไซเฟอร์ตอบ “ข้าได้มอบพลังบางส่วนของข้าให้กับมัน เพื่อให้มันมีพลังมากพอที่จะผนึกอัคราได้อีกครั้ง” “แต่...อัคราก็ยังแข็งแกร่งอยู่ดี” เอริคกล่าว “มันเกือบจะทำลายพวกเราได้” “อัคราเกรี้ยวกราดเพราะมันสูญเสียพลังไปมากในการต่อสู้กับเหล่าทวยเทพในอดีต” ไซเฟอร์กล่าว “และมันก็อ่อนแอลงเมื่อถูกผนึกเป็นเวลานาน แต่พลังของมันก็ยังคงน่าสะพรึงกลัว” “แล้วเราจะหาทางทำให้บทสวดนี้มีพลังมากพอที่จะผนึกมันได้อย่างไร?” เอริคถาม “เราต้องเดินทางไปยัง ‘น้ำตกแห่งศรัทธา’ ที่อยู่ทางทิศตะวันตก” ไซเฟอร์กล่าว “ที่นั่นมีแหล่งพลังงานบริสุทธิ์ของสายน้ำ ที่จะช่วยเสริมพลังให้กับบทสวดนี้” “น้ำตกแห่งศรัทธา?” ลูเซียทวนคำ “ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงของมัน มันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่อกันว่าสามารถชำระล้างบาปได้” “ถูกต้อง” ไซเฟอร์กล่าว “แต่เส้นทางนั้นไม่ง่ายนัก มันเต็มไปด้วยอันตราย และมีผู้ที่ต้องการพลังของบทสวดนี้เช่นกัน” “ใคร?” เอริคถาม “เหล่าสาวกของอัครา” ไซเฟอร์ตอบ “พวกมันถูกเรียกว่า ‘เงาแห่งเพลิง’ พวกมันจะพยายามขัดขวางเราทุกวิถีทาง” “เราต้องเผชิญหน้ากับพวกมันอีกแล้วหรือ?” ลูเซียถอนหายใจ “ใช่” ไซเฟอร์กล่าว “และครั้งนี้ พวกมันอาจจะแข็งแกร่งกว่าเดิม” “แต่เราไม่มีทางเลือกอื่น” เอริคกล่าว “เราต้องไปถึงน้ำตกแห่งศรัทธาให้ได้” “ดี” ไซเฟอร์พยักหน้า “ข้าจะนำทางพวกเจ้า” ทั้งสามเริ่มออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตก เอริครู้สึกถึงน้ำหนักของหนังสือบทสวดในมือ เขารู้ว่านี่คือภาระที่ยิ่งใหญ่ แต่เขาก็พร้อมที่จะแบกรับมัน ระหว่างทาง พวกเขาพบกับหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ถูกทิ้งร้าง เปลวไฟยังคงคุกรุ่นอยู่ตามซากปรักหักพัง “นี่คือฝีมือของเงาแห่งเพลิงแน่ๆ” ไซเฟอร์กล่าว เอริคเดินเข้าไปใกล้ซากบ้านหลังหนึ่ง เขามองเห็นข้าวของเครื่องใช้ที่กระจัดกระจาย เสมือนว่าผู้คนต้องจากไปอย่างกะทันหัน “พวกเขาหายไปไหน?” “คงจะหนีเอาชีวิตรอด” ไซเฟอร์ตอบ “แต่ก็ไม่แน่ บางทีอาจจะถูกจับตัวไป” “จับตัวไป?” ลูเซียอุทาน “เพื่ออะไร?” “เพื่อใช้เป็นเครื่องสังเวย หรือไม่ก็เป็นเหยื่อล่อ” ไซเฟอร์กล่าว “พวกมันต้องการพลังงานเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับอัครา” เอริครู้สึกโกรธแค้น เขาไม่สามารถปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อีก “เราต้องช่วยพวกเขา!” “แต่เราจะช่วยได้อย่างไร?” ลูเซียถาม “เราเองก็ยังเอาตัวไม่รอด” “ข้ามีแผน” เอริคกล่าว “ข้าจะลองใช้บทสวดนี้ดู” เอริคเปิดหนังสือบทสวดออก เขาพยายามนึกถึงพลังแห่งสายน้ำ และเริ่มอ่านบทสวดออกมา เสียงของเขาดูอ่อนแรงในตอนแรก แต่เมื่อเขาเริ่มนึกถึงภาพของน้ำตกแห่งศรัทธา พลังในตัวเขาก็เริ่มเพิ่มขึ้น “สายน้ำแห่งการชำระล้าง โปรดเยียวยาความเจ็บปวด และนำทางผู้หลงทาง!” ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็เปล่งประกายออกมาจากหนังสือ ล้อมรอบหมู่บ้านที่ถูกทำลาย ลมเย็นพัดมา ราวกับสายน้ำที่กำลังไหลเวียนอยู่ “นี่มัน...?” ไซเฟอร์มองด้วยความประหลาดใจ “ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง...” ลูเซียกล่าว “เหมือนมีใครกำลังมองเราอยู่” ทันใดนั้น ร่างเงาจำนวนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดรอบๆ หมู่บ้าน พวกมันสวมใส่ชุดสีดำสนิท มีดวงตาที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉาน “พวกมันมาแล้ว!” ไซเฟอร์ตะโกน “เงาแห่งเพลิง!” “เจ้า...มนุษย์ตัวเล็ก!” หัวหน้ากลุ่มเงาแห่งเพลิงกล่าว “แกกล้าดียังไงมาขัดขวางเรา!” “ข้าจะไม่มีวันยอมให้พวกแกทำร้ายผู้บริสุทธิ์!” เอริคตอบ “หึ! เจ้าคิดว่าบทสวดที่เจ้าถืออยู่จะช่วยเจ้าได้งั้นรึ?” หัวหน้าเงาแห่งเพลิงหัวเราะ “มันไม่มีพลังพอที่จะต้านทานเราได้!” “เจ้าคิดผิดแล้ว!” เอริคกล่าว “พลังแห่งน้ำไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย แต่มีไว้เพื่อปกป้อง!” เอริครีบอ่านบทสวดอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาดังและหนักแน่นขึ้น พลังแห่งสายน้ำที่เปล่งประกายออกมาจากหนังสือเริ่มแข็งแกร่งขึ้น จนกลายเป็นม่านน้ำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า “สู้!” ไซเฟอร์ตะโกน เขาเริ่มร่ายมนตร์ป้องกันรอบตัวลูเซีย เงาแห่งเพลิงเริ่มโจมตี พวกมันพุ่งเข้าใส่เอริคด้วยความเร็วสูง แต่ละคนถือมีดสั้นที่ปลายมีดลุกโชนด้วยเปลวเพลิง เอริคพยายามใช้ม่านน้ำป้องกันการโจมตี แต่ก็มีเงาแห่งเพลิงบางส่วนที่สามารถทะลุผ่านม่านน้ำเข้ามาได้ “ข้าจะไม่ยอมให้พวกแกผ่านไป!” เอริคกล่าว เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี และอ่านบทสวดอีกครั้ง “สายน้ำแห่งการชี้นำ โปรดนำทางข้าให้พบกับความจริง!” ทันใดนั้น อักขระในหนังสือบทสวดก็ส่องแสงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง เอริครู้สึกถึงพลังงานอันมหาศาลไหลเวียนเข้ามาในตัวเขา เขาเห็นภาพนิมิตแวบหนึ่ง เป็นภาพของมังกรเพลิงที่กำลังต่อสู้กับมังกรสีน้ำเงิน “มังกรสีน้ำเงิน...?” เอริคพึมพำ “นั่นคือ ‘วารุณ’ มังกรแห่งสายน้ำ บรรพบุรุษของเจ้า!” เสียงของไซเฟอร์ดังขึ้น “เจ้าต้องใช้พลังนั้น!” เอริคหลับตาลง เขาพยายามนึกถึงภาพของมังกรสีน้ำเงิน นึกถึงพลังอันเยือกเย็นของมัน ทันใดนั้น รอยปานรูปมังกรบนแขนของเขาก็เริ่มเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา “ข้า...ข้าสัมผัสได้ถึงพลังนั้น!” เอริคอุทาน เขาเปิดตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น “ข้าจะใช้พลังนี้!” เอริครวบรวมพลังแห่งสายน้ำจากบทสวด และพลังแห่งมังกรสีน้ำเงินจากรอยปานของเขา ผสานรวมกันเป็นลำแสงสีฟ้าสดใสที่พุ่งเข้าใส่เหลาเงาแห่งเพลิง ลำแสงนั้นมีพลังทำลายล้างสูงกว่าที่เอริคคาดไว้ เหลาเงาแห่งเพลิงไม่สามารถต้านทานได้ พวกมันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่จะสลายตัวไปกลายเป็นเถ้าถ่าน เมื่อการต่อสู้จบลง เอริครู้สึกเหนื่อยอ่อนอย่างรุนแรง เขาแทบจะยืนไม่อยู่ “เจ้าทำได้!” ลูเซียวิ่งเข้ามาประคอง “เจ้าทำได้จริงๆ!” “ขอบคุณ” เอริคกล่าว “แต่เราก็ยังต้องไปต่อ” “ใช่” ไซเฟอร์กล่าว “เราต้องรีบไปที่น้ำตกแห่งศรัทธา ก่อนที่อัคราจะตามมา”