ไพรและเอลล่าเดินลงจากเนินเขามาอย่างรวดเร็ว โดยมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเมืองที่อยู่เบื้องล่าง แม้ว่าเส้นทางจะดูเหมือนจะปลอดภัยขึ้นแล้ว แต่ทั้งสองก็ยังคงระแวดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา ไพรยังคงกำก้อนยาศักดิ์สิทธิ์ไว้ในมืออย่างแน่นหนา ขณะที่เอลล่าเดินนำหน้า คอยสอดส่องดูความปลอดภัย “เราใกล้จะถึงแล้ว” เอลล่ากล่าว “อีกไม่นานเราก็จะเห็นหลังคาบ้านเรือนแล้ว” ไพรพยักหน้า เขารู้สึกตื่นเต้นและกังวลไปพร้อมๆ กัน ความตื่นเต้นที่จะได้เห็นเมืองของเขาอีกครั้ง และความกังวลว่าซุนจะกลับมาพร้อมกับพวกพ้องที่มากกว่าเดิมหรือไม่ ทันใดนั้น เอลล่าก็ชะงัก เธอชี้ไปยังพุ่มไม้หนาทึบด้านหน้า “มีคนอยู่ตรงนั้น!” ไพรรีบมองตามไป และเห็นเงาร่างหนึ่งกำลังโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ มันคือซุน! แต่คราวนี้เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่มาพร้อมกับชายฉกรรจ์อีกสี่คน ซึ่งดูน่าเกรงขามกว่าลูกสมุนสองคนก่อนหน้านี้มาก “ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าจะไม่ยอมแพ้!” ซุนตะโกนเสียงดัง “แกคิดว่าจะหนีข้าพ้นรึไง เด็กหนุ่ม!” ไพรและเอลล่าเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้าย หัวใจของไพรเต้นรัว แต่เขาก็ยังคงตั้งสติได้ เขารู้ว่านี่คือการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย และเขาต้องปกป้องก้อนยาศักดิ์สิทธิ์นี้ให้ได้ “ข้าจะสู้เพื่อปกป้องมัน!” ไพรประกาศกร้าว “ดี! กล้าหาญดี!” ซุนหัวเราะ “แต่ความกล้าหาญของแก จะไม่มีค่าอะไรกับพวกข้า!” ซุนผายมือไปทางลูกสมุนของเขา “ไป! จัดการพวกมันซะ!” ลูกสมุนทั้งห้าคนพุ่งเข้าใส่ไพรและเอลล่าอย่างบ้าคลั่ง เอลล่าชักธนูออกมาอย่างรวดเร็ว และยิงลูกศรออกไปอย่างแม่นยำ ลูกศรหนึ่งดอกพุ่งเข้าใส่ลูกสมุนคนหนึ่งที่กำลังจะถึงตัวเอลล่า ทำให้มันล้มลงไป “สู้กัน!” เอลล่าตะโกน ไพรใช้ท่อนไม้ในมือฟาดฟันไปที่ลูกสมุนสองคนอย่างรวดเร็ว เขาอาศัยความคล่องแคล่วและความแข็งแกร่งที่ได้จากการเดินทางมาหลบหลีกการโจมตี และหาจังหวะตอบโต้ “แก! อย่ามาขวางข้า!” ซุนตะโกนใส่เอลล่า และพยายามจะวิ่งอ้อมไปหาไพร แต่เอลล่าก็ไม่ยอมให้เขาผ่านไปง่ายๆ เธอใช้ธนูของเธอปัดป้องการโจมตีของซุน และใช้เท้าเตะเข้าที่ท้องของเขา ทำให้เขาเซถอยหลังไป “เจ้าเด็กนี่! แกมันน่ารำคาญจริงๆ!” ซุนตะคอกอย่างหัวเสีย ไพรสามารถจัดการลูกสมุนไปได้อีกสองคน ทำให้เหลือเพียงสองคนสุดท้ายที่ยังคงสู้กับเขาอย่างดุเดือด “เร็วเข้า! ลูกสมุน!” ซุนตะโกน “ฆ่ามันซะ!” ลูกสมุนที่เหลืออยู่สองคนพยายามจะรุมเข้าที่ไพร แต่ไพรก็ยังคงต่อสู้ได้อย่างสูสี เขาสามารถหลบหลีกการโจมตี และหาจังหวะสวนกลับได้อย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น ไพรสังเกตเห็นว่าซุนกำลังจะวิ่งเข้ามาหาเขาอีกครั้ง พร้อมกับมีดสั้นในมือ ไพรตัดสินใจเสี่ยง เขาแกล้งทำเป็นอ่อนแรง และปล่อยให้ลูกสมุนคนหนึ่งโจมตีเข้ามา เมื่อลูกสมุนคนนั้นพลาดท่าเข้ามาใกล้ ไพรก็ใช้จังหวะนี้เตะเข้าที่ขาของมันอย่างแรง ทำให้มันเสียหลักล้มลงไป แล้วเขาก็หันไปเผชิญหน้ากับซุน “ครั้งนี้แกไม่มีใครช่วยแล้ว!” ซุนตะโกน พร้อมกับพุ่งเข้าใส่ไพร ไพรยืนนิ่ง เขาจำได้ว่าเคยมีคนสอนเขาถึงจุดอ่อนของนักล่าสมบัติ ที่มักจะประมาทคู่ต่อสู้ และคิดว่าตัวเองเหนือกว่าเสมอ “จริงๆ แล้ว ข้าก็ไม่ได้อยากจะสู้กับท่านหรอกนะ ซุน” ไพรพูดเสียงเรียบ “แต่ท่านบังคับให้ข้าต้องทำ” “หุบปาก!” ซุนตะคอก และฟันมีดเข้ามาที่ไพร ไพรหลบอย่างเฉียดฉิว และใช้ท่อนไม้ในมือฟาดเข้าที่แขนของซุนอย่างแรง ทำให้ซุนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด “อ๊าก!” ซุนปล่อยมีดสั้นหลุดมือ ไพรไม่รอช้า เขาเตะเข้าที่ท้องของซุนอย่างแรง ทำให้ซุนกระเด็นไปชนกับต้นไม้ และแน่นิ่งไป เมื่อซุนล้มลง ลูกสมุนที่เหลืออยู่อีกหนึ่งคนก็ตกใจกลัว พวกเขารีบวิ่งหนีหายเข้าไปในป่าทันที “เรียบร้อยแล้ว” เอลล่ากล่าว พร้อมกับเดินเข้ามาหาไพร ไพรพยักหน้า เขามองไปยังซุนที่ยังคงแน่นิ่งอยู่ “หวังว่าเขาคงจะไม่กลับมาอีก” “เราควรจะรีบไปกันต่อ” เอลล่าเตือน “เราไม่รู้ว่าจะมีใครมาอีกหรือไม่” “ใช่” ไพรเห็นด้วย เขาเก็บก้อนยาศักดิ์สิทธิ์ไว้ในกระเป๋าหนังอย่างดี และทั้งสองก็รีบมุ่งหน้าต่อไปยังเมือง ในที่สุด หลังจากที่เดินฝ่าป่ามาอีกพักหนึ่ง พวกเขาก็ได้ยินเสียงผู้คนดังมาจากเบื้องหน้า “นั่นไง! เราเห็นหมู่บ้านแล้ว!” เอลล่าตะโกนด้วยความดีใจ ไพรแทบจะหยุดหายใจ เขารีบวิ่งนำเอลล่าไป และเมื่อเขาเห็นหลังคาบ้านเรือนที่คุ้นเคย ก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ชาวบ้านที่เห็นไพรกับเอลล่า ก็พากันวิ่งออกมาต้อนรับ พวกเขาเห็นสภาพของไพรที่เหนื่อยล้า แต่ก็เห็นประกายแห่งความหวังในแววตาของเขา “ไพร! เจ้ากลับมาแล้ว!” ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกน “แล้วยาน้ำศักดิ์สิทธิ์ล่ะ?” ไพรยิ้ม เขาค่อยๆ หยิบก้อนยาศักดิ์สิทธิ์ออกมาจากกระเป๋าหนัง มันยังคงส่องแสงเรืองรองอ่อนๆ ทำให้ชาวบ้านทุกคนที่เห็นถึงกับร้องอุทานด้วยความยินดี “ข้ากลับมาแล้ว!” ไพรกล่าวเสียงดัง “และข้าก็นำยาที่จะช่วยพวกเราทุกคนกลับมาแล้ว!” เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจดังสนั่นไปทั่วหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างพากันเข้ามาขอบคุณไพร และเอลล่าที่ช่วยเหลือเขามาตลอดทาง ไพรยืนมองผู้คนที่กำลังดีใจ เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดการเดินทาง แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของผู้คน เขาก็รู้สึกว่าความเหนื่อยล้านั้นหายไปหมดสิ้น ภารกิจของเขาสำเร็จลุล่วงแล้ว และเมืองของเขาก็จะรอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนี้ไปได้